Mapping Europe’s war on immigration

via mondediplo.com

Europe has built a fortress around itself to protect itself from ‘illegal’ immigration from the South, from peoples fleeing civil war, conflict and devastating poverty. The story is best understood through maps.

16 OCTOBER, by Philippe Rekacewicz

The forbidden world

It is a strange thing, this paranoid fear of invasion, this determination to protect themselves at all costs from these human beings who every year exile themselves from their homelands to head for an imagined promised land in the rich countries. But the rich have decided that these tides of humanity are unwanted.
They fortify their frontiers, erect barriers, build the walls higher and higher. A veritable military strategy put into effect to keep out the “invaders.”
In an act of mimicry, other important countries like Brazil, China and Russia are joining in, putting in place their own “fortifications” to limit economic migration from poorer areas to their own regions of rapid growth.
Such physical obstacles are efficient tools for criminalizing immigration, for making it possible to pronounce concepts that should be unthinkable: “Illegal immigrant.” They make people think they are breaking the law. With the help of these new obstacles, juridical and physical, we have created a new category of criminal: the migrant.
Thus do we confound both international law and universal values.

Europe’s three frontiers

This map was drawn for the first time in 2003, thanks to the meticulous work of Olivier Clochard of the Migrinter Institute at the University of Poitiers. We update it regularly, and alas, every time we have to add more black dots and draw the red circles even bigger.
On Jan. 1, 1993, Gerry Johnson is discovered dead. A citizen of Liberia - a country at the time being destroyed by a bloody civil war - Johnson had suffocated in a train freight car in Feldkirch, Austria. On Oct. 3, 2013, a boat sinks near the shore of Lampedusa Island, with 500 immigrants on board, most of them from East Africa. Between these two dates and these two places, more than 17,300 other immigrants - and that is the low estimate for this unknown hecatomb - lost their lives while trying to get to Europe, the continent of liberty and human rights.
They die while trying to leave, too, like Marcu Omofuma, a Nigerian murdered on May 1, 1999 by three sadistic Austrian policemen aboard a Balkan Air plane during his forced repatriation.

The geography of an unwanted humanity

To the West are our pals, who are welcome to come over; they are the ones with the fat wallets. To the East, the unwanted, the unwashed, the little guys from a world too poor to ’deserve’ us. A near perfect symmetry: clusters of the poor persist in the West, and clusters of the rich in the East.
Manichean? Hardly. The political geography of European visas shows with a certain cruelty Europe’s vision of the world, an ungenerous thing. Someone must explain to me the logic of the EU requirement that the citizens of Kosovo — one of the poorest countries in Europe - purchase overpriced visas to be able to move around in the Schengen zone.
There are many methods of dividing the world, its territories, its regions. Whether it be according to the principle of the nation state, or of groups of nations, or by socioeconomic or political indicators, they all remind us cynically of what we would prefer not to see in ourselves: our selfishness, our violence. We pretend to aid in development of poor countries, while in reality we export economic models that cannot work.
And then we impose on their people our unattainable visas.
And yet, impoverished Africa like elsewhere, has culture, music, theater. Diplomats, teachers. Students, workers. writers. All are the human beings that Europe sends back tied up like sausages on airplanes - when it does not send them back wrapped in burial shrouds — for failing to obtain a visa or a residency card.

Βγαίνοντας από τα ψυχοφάρμακα

Περισσότερα στο www.peter-lehmann-publishing.com

Πέτερ Λέμαν / Άννα Εμμανουηλίδου (επιμ.):

ΒΓΑΙΝΟΝΤΑΣ ΑΠΟ ΤΑ ΨΥΧΟΦΑΡΜΑΚΑ – Εμπειρίες επιτυχημένης διακοπής νευροληπτικών, αντικαταθλιπτικών, σταθεροποιητών διάθεσης, Ριταλίν και ηρεμιστικών

Από τότε που υπάρχουν ψυχοφάρμακα, πολλοί νοσηλευόμενοι κόβουν από μόνοι τους τα φάρμακά τους. Μπορούμε να υποθέσουμε σε πόσους απ’ αυτούς εμφανίζεται, μόνο και μόνο γι’ αυτό, μια «υποτροπή», που τους οδηγεί φυσικά σε μια νέα αναγκαστική λήψη ψυχοφαρμάκων. Είμαι σίγουρος ότι πολλές τέτοιες προσπάθειες θα στέφονταν με επιτυχία, αν οι ενδιαφερόμενοι και οι οικογένειές τους γνώριζαν τα πιθανά προβλήματα και είχαν μια εικόνα για το τι πρέπει να κάνουν, ώστε να μην οδηγηθούν στην υποτροπή. Οι επαγγελματίες του χώρου της ψυχικής υγείας, με ελάχιστες εξαιρέσεις, δεν σκέφτονται σχεδόν καθόλου πώς να υποστηρίξουν τους πελάτες τους, όταν αυτοί αποφασίσουν να κόψουν τα φάρμακα. Ωστόσο, το να γυρίζουμε την πλάτη σ’ αυτούς τους ανθρώπους και να τους αφήνουμε ν’ αντιμετωπίσουν μόνοι το πρόβλημά τους, δείχνει χαμηλού επιπέδου συναίσθηση ευθύνης.

Έχουμε στα χέρια μας ένα βιβλίο με ιστορίες. Ιστορίες ανθρώπων. Αυτές οι ιστορίες υπερβαίνουν σε δύναμη χιλιάδες επιστημονικά ή ψευδοεπιστημονικά κείμενα πάνω στο θέμα των ψυχοφαρμάκων, για έναν απλό λόγο: είναι ιστορίες ανθρώπων, γραμμένες απ’ αυτούς που τις έζησαν και τις έκαναν ζωές τους.

«Βγαίνοντας από τα ψυχοφάρμακα» οι άνθρωποι αυτοί βγάζουν από μια σειρά ψευδαισθησιακών κατασκευών και βολικών άλλοθι όλους εμάς: τους επαγγελματίες ψυχικής υγείας, τα μέλη των οικογενειών τους, την ευρύτερη κοινωνία. Αυτές οι κατασκευές-άλλοθι έχουν ονόματα κοινά, συνηθισμένα, που χρησιμοποιούνται δίχως περίσκεψη σε όλους τους χώρους που κάνουν πράξη την ψυχοκοινωνική φροντίδα, λιγότερο ή περισσότερο ψυχιατρικά χρωματισμένους: το ανίατο της ψυχικής νόσου, η ανάγκη ισοβιότητας της χρήσης ψυχοφαρμάκων, η πεποίθηση ότι όποιος παίρνει τα φάρμακά του «είναι καλά» και «ξαναρρωσταίνει, αν τα κόψει», η βεβαιότητα ότι τα ψυχοφάρμακα είναι μονόδρομος μετά την εμφάνιση μιας ψυχικής κρίσης. Οι ιστορίες αυτές λένε καινούργια πράγματα και αυτό όχι από τη σκοπιά μιας ακαδημαϊκής αντιψυχιατρικής κριτικής, αλλά πιστοποιώντας με το παράδειγμά τους το εφικτό εναλλακτικών πρακτικών. Οι εμπειρίες που περιγράφονται δίνουν εύλογες και συνταρακτικές απαντήσεις σε κοινότοπα ερωτήματα που κυκλοφορούν στη συζήτηση περί «ψυχικής αρρώστιας», όπως το γιατί οι ψυχιατρικοί ασθενείς δεν θέλουν τα φάρμακά τους, γιατί αγωνίζονται με τέτοιο πάθος να απαλλαγούν απ’ αυτά, γιατί αυτοκτονούν υπό την επήρειά τους, γιατί εκφράζουν τέτοια απόγνωση στη συνάντηση με το επίσημο σύστημα ψυχικής υγείας. Οι απαντήσεις αυτές δεν αναπαράγουν το μοντέλο της νόσου, αλλά το ανατρέπουν στη ρίζα του: οι ψυχιατρικοί ασθενείς, μας λένε οι άνθρωποι που γράφουν, τουλάχιστον αυτοί που θέλουν να κόψουν ή αρνούνται να πάρουν ψυχοφάρμακα, δεν κάνουν ό,τι κάνουν, δεν λένε ό,τι λένε, γιατί είναι άρρωστοι, αλλά γιατί ακριβώς δεν είναι. Σταματούν τα συνταγογραφημένα ψυχοφάρμακα, γιατί νιώθουν μέσα απ’ αυτά να χάνουν τον εαυτό τους και όχι να τον βρίσκουν. Αγωνίζονται να απαλλαγούν απ’ αυτά, γιατί αισθάνονται υπό την επήρειά τους να χάνει το νόημά του το υπόλοιπο της ζωής που τους απέμεινε μετά την ψυχιατρική παρέμβαση. Αυτοκτονούν, για να γλιτώσουν από το βασανιστήριο μιας διαρκούς και αμέτοχης ζωής σε κατάσταση σωματικού ράκους. Απελπίζονται, και γίνονται επιθετικοί ή αποσύρονται από την επικοινωνία, γιατί το σύστημα ψυχικής υγείας και η κοινωνία, όλοι εμείς, δεν τους ακούμε και δεν τους παίρνουμε σοβαρά, όταν προσπαθούν να μας επικοινωνήσουν αυτές τις αλήθειες. Είναι έτσι κι αλλιώς ακυρωμένοι από τη στιγμή της διάγνωσης και μετά, σαν εξουδετερωμένοι μέσα από μια συμβολική κίνηση συλλογικής συνεργίας όλων ημών.

Το βιβλίο αυτό έχει μια σειρά από ιδιαιτερότητες, που το καθιστούν μοναδικό στο είδος του.

Περισσότερα στο www.peter-lehmann-publishing.com

OHE: 1 στους 8 ανθρώπους πεινάει

Εξαιρετικά στενόχωρα είναι τα στοιχεία που φέρνει στο φως της δημοσιότητας έκθεση του Οργανισμού Τροφίμων και Γεωργίας του ΟΗΕ για την επισιτιστική ανασφάλεια που παρουσιάστηκε σήμερα στη Ρώμη.

Τα στοιχεία αυτά αναφέρουν χαρακτηριστικά πως τo 12% του πληθυσμού της Γης, που αναλογεί σε 842 εκατομμύρια ανθρώπους, δηλαδή 1 στους 8 ανθρώπους στον πλανήτη υποφέρει από χρόνιο υποσιτισμό όπως αναφέρει Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών .

Παρ’όλο που τα ποσοστά έχουν μειωθεί σε σχέση με προηγούμενο υπολογισμό σύμφωνα με τον οποίο 868 εκατομμύρια άτομα, ο Οργανισμός ήταν ξεκάθαρος πως ορισμένες περιοχές δεν θα καταφέρουν να μειώσουν στο μισό τον αριθμό αυτό έως το 2015.

Όπως αναφέρει η έκθεση, «οι χώρες που έχουν ζήσει συγκρούσεις στη διάρκεια των τελευταίων δύο δεκαετιών θεωρείται πιθανό ότι έχουν αντιμετωπίσει προβλήματα στη μείωση της πείνας».

Σύμφωνα με την έκθεση η Αφρική παραμένει η περιοχή με τη μεγαλύτερη παρουσία υποσιτισμού ενώ οι περισσότεροι άνθρωποι που πάσχουν από χρόνιο υποσιτισμό ζουν στη νότια Ασία.

Πηγή

Mapping Racism in Athens - χαρτογραφώντας το ρατσισμό στην Αθήνα

Ένα νέο πρόγραμμα χαρτογράφησης ρατσιστικής βίας στην Αθήνα κυκλοφόρησε πρόσφατα. Ο στόχος αυτού του χάρτη είναι να παρέχει ενημερωμένες πληροφορίες σχετικά με ρατσιστικές επιθέσεις που λαμβάνουν χώρα στην Αθήνα και σε άλλες ελληνικές πόλεις.

Στη δημιουργία ενός ψηφιακού χάρτη που αποτυπώνει τις επιθέσεις εναντίον μεταναστών στην περιοχή της Αθήνας προχώρησε η ομάδα «The City at a time of Crisis». Ο χάρτης έχει δεδομένα από τον Μάιο του 2011 μέχρι σήμερα, ενώ προτείνεται στους χρήστες η αποστολή σχετικών πληροφοριών υπό το καθεστώς της ανωνυμίας – αν και βέβαια ζητείται e-mail για λόγους επικοινωνίας.

Όπως υποστηρίζει η ομάδα, βρίσκεται στη δημιουργία ενός αξιόπιστου δικτύου επαφών/πηγών και πριν αποτυπώσει στο χάρτη οποιοδήποτε περιστατικό, το επεξεργάζεται με διασταύρωση πληροφοριών και επιβεβαίωση.

Πρόκειται για μια πολιτική ομάδα η οποία κάνει έρευνα στον αντίκτυπο που έχει η κρίση στις αστικές περιοχές της Αθήνας, συμπεριλαμβανομένης και της αύξησης της ρατσιστικής βίας στην ιστό της πόλης. Στην ιστοσελίδα της ομάδας αναφέρεται ότι δεν υπάρχει σύνδεση με κάποιο πολιτικό κόμμα. Για περισσότερες πληροφορίες μπείτε στην ιστοσελίδα της ομάδας καθώς και την υποσελίδα του χάρτη.

Για πιο άμεση επικοινωνία υπάρχει σελίδα ενημέρωσης και στο facebook

Η παροχή πληροφοριών και η ανανέωση του χάρτη είναι ανοιχτή σε όποιον θελήσει να συμμετέχει.
___________

The aim of this map is to provide up-to-date information about racist attacks taking place in Athens and other Greek cities. Being constantly updated, it will become an ongoing reference point where the quantity and scale of attacks, their location and severity can be grasped at a glance.

The map will highlight and prioritise first-hand reports, yet it will nevertheless include information submitted by individuals, witnesses, mainstream or independent media –– as long as it meets a minimal verification level. Given the complexity of the legal status and story of each migrant individual identities will remain hidden unless they have already been publicised elsewhere or the person explicitly wishes to publish their identity. This of course also counts for anyone else that might risk police persecution or fascist violence.

The aspiration is for the map to become a tool for anti-racist and anti-fascist organising locally and for raising international awareness and pressure.

This video, by the crisis-scape.net team, records how migrants in Greece have been subject to more attacks, and arrests, since the financial crisis began:

Impossible Biographies from Ross Domoney on Vimeo.

Τι θα έπαιρνες μαζί σου αν έπρεπε να εγκαταλείψεις την πατρίδα σου; 13 Σύροι πρόσφυγες απαντούν

Τι θα έπαιρνες μαζί σου αν έπρεπε να εγκαταλείψεις το σπίτι σου και να πας σε μια άλλη χώρα; Περισσότεροι από 1 εκατομμύριο Σύροι αναγκάστηκαν να απαντήσουν σε αυτό το ερώτημα λίγο πριν ξεκινήσουν το επικίνδυνο ταξίδι τους για τη γειτονική Ιορδανία, το Λίβανο, την Τουρκία, το Ιράκ και άλλες χώρες στη γύρω περιοχή. Οι συγκεκριμένες φωτογραφίες αποτελούν το δεύτερο μέρος ενός φωτογραφικού project, όπου πρόσφυγες από διάφορα μέρη του κόσμου απαντούν στο ερώτημα: «Ποιο είναι το πιο σημαντικό πράγμα που φέρατε από την πατρίδα;».

Το πρώτο μέρος του project είχε ως θέμα τους πρόσφυγες που έφυγαν από το Σουδάν προς το Νότιο Σουδάν, οι οποίοι πήραν μαζί τους κατσαρόλες, φιάλες για νερό και άλλα αντικείμενα που θα τους ήταν χρήσιμα στο ταξίδι τους. Αντίθετα, οι κατατρεγμένοι από τον πόλεμο στη Συρία αισθάνονται την ανάγκη να «κρύψουν» τον ξεριζωμό τους και μοιάζουν σαν να πηγαίνουν μια οικογενειακή βόλτα ή μια κυριακάτικη εκδρομή ενώ προσπαθούν να περάσουν τα σύνορα. Τα μόνα που έχουν μαζί τους είναι κλειδιά, κομμάτια χαρτί, τηλέφωνα και βραχιόλια - πράγματα που φοριούνται ή χωρούν σε μια τσέπη. Κάποιοι Σύροι κουβαλούν ένα σύμβολο της θρησκείας τους, άλλοι κάτι που να τους θυμίζει το σπιτικό τους ή μια χαρούμενη στιγμή.

1. Ο Omar, 37 ετών, κρατάει ένα buzuq (αραβικό μπουζούκι) – το πιο σημαντικό πράγμα που κατάφερε να φέρει μαζί του στον προσφυγικό καταυλισμό Domiz στο ιρακινό Κουρδιστάν. Ο Omar αποφάσισε ότι ήρθε η ώρα να εγκαταλείψει το σπίτι του στη συριακή πρωτεύουσα, τη Δαμασκό, τη βραδιά που σκοτώθηκαν οι γείτονές του. «Οι δολοφόνοι, όποιοι και αν ήταν αυτοί, μπήκαν στο σπίτι τους κι έσφαξαν τον γείτονά μου και τους δύο γιους του με απίστευτη αγριότητα», θυμάται. Ο Omar λεει ότι όταν παίζει buzuq, νιώθει νοσταλγία και θυμάται την πατρίδα του. «Ανακουφίζει για λίγο τη θλίψη μου». 

2. H Iman, 25 ετών, μαζί με τον γιο της, Ahmed, και την κόρη της, Aishia, στον προσφυγικό καταυλισμό Nizip στην Τουρκία. Εγκατέλειψαν το σπίτι τους στο Χαλέπι μήνες μετά την έναρξη των συγκρούσεων. Η Iman αποφάσισε ότι ήρθε η ώρα να φύγει όταν άκουσε για περιπτώσεις σεξουαλικής κακοποίησης γυναικών στο Χαλέπι. Το ταξίδι προς την Τουρκία ήταν γεμάτο κινδύνους – η Iman έχασε πέντε συγγενείς της. Το πιο σημαντικό πράγμα που κατάφερε να πάρει μαζί της ήταν το Κοράνι, το οποίο κρατάει σε αυτή τη φωτογραφία. Λεει ότι το Κοράνι την κάνει να αισθάνεται προστατευμένη. «Όσο το έχω μαζί μου, έχω επαφή με το Θεό». 

3. Ο Ahmed, 70 ετών, κρατάει το μπαστούνι του στον προσφυγικό καταυλισμό Domiz στο Κουρδιστάν του Ιράκ. Χωρίς αυτό, λεει, δεν θα άντεχε δύο ώρες περπάτημα για να περάσει τα σύνορα για το Ιράκ. «Αυτό που θέλω τώρα για την οικογένειά μου είναι να βρούμε ένα σπίτι όπου μπορούμε να είμαστε ασφαλείς και να μείνουμε για πάντα. Να μη χρειαστεί να γίνουμε πρόσφυγες ποτέ ξανά». Αυτός, η γυναίκα του και τα οκτώ από τα εννέα παιδιά τους έφυγαν για τα σύνορα όταν το σπίτι τους στη Δαμασκό καταστράφηκε μετά από επίθεση. Μαζί με τέσσερις ακόμα οικογένειες – 50 άνθρωποι συνολικά – έφυγαν πάνω στην καρότσα ενός φορτηγού. Ο γιος του Ahmed, που έμεινε πίσω, σκοτώθηκε τον Οκτώβριο του 2012. 

4. Η Leila, 9 ετών, κρατάει ένα τζιν παντελόνι που έφερε μαζί της από τη Συρία στην περιοχή Erbil στο ιρακινό Κουρδιστάν, όπου βρήκαν καταφύγιο αυτή και η οικογένειά της. «Μια μέρα είχα πάει για ψώνια με τους γονείς μου κι έψαχνα για ώρες χωρίς να μπορώ βρω κάτι που να μου αρέσει. Αλλά όταν είδα το συγκεκριμένο τζιν, ήξερα αμέσως ότι θα μου ταιριάζει τέλεια γιατί έχει λουλούδια πάνω του κι εγώ λατρεύω τα λουλούδια», εξηγεί. Η Leila έχει φορέσει το παντελόνι μόλις τρεις φορές, και τις τρεις στη Συρία – δύο φορές σε γαμήλιες γιορτές και μία φορά όταν πήγε να επισκεφτεί τον παππού της. Λεει ότι δεν θα το φορέσει μέχρι να πάει ξανά σε κάποιο γάμο κι ελπίζει να είναι στη Συρία. Η οικογένειά της έφυγε από την περιοχή Deir Alzur της Συρίας όταν οι γείτονές τους σκοτώθηκαν από οβίδα. Τώρα ζουν σε ένα ημιτελές κρύο σπίτι, μαζί με 30 ακόμα άτομα. 

5. Ο 43χρονος Mohamed, πρόσφυγας από την επαρχία Hassakeh της Συρίας, είναι ο ιμάμης του μοναδικού τζαμιού στον προσφυγικό καταυλισμό Domiz στο ιρακινό Κουρδιστάν. Κρατάει το Κοράνι, το πιο σημαντικό πράγμα που κατάφερε να πάρει μαζί του. Ως ιμάμης, η θρησκεία αποτελεί για αυτόν την πιο σημαντική πτυχή στη ζωή του. «Αγαπώ τη θρησκεία μου, αλλά δεν είμαι τόσο αυστηρός στις απόψεις μου. Θέλω να διδάξω τη σημασία της αδελφοσύνης και της ισότητας μεταξύ των θρησκειών», λεει. Ο Mohamed εγκατέλειψε το σπίτι του με τη γυναίκα του και τα έξι παιδιά τους όταν τον προειδοποίησαν ότι τον έψαχναν ένοπλες ομάδες. 

6. Η Tamara, 20 ετών, στον προσφυγικό καταυλισμό Adiyaman στην Τουρκία. Όταν τον Σεπτέμβριο, το σπίτι της Tamara στο Idlib σχεδόν καταστράφηκε , η οικογένεια αποφάσισε ότι θα ήταν πιο ασφαλές να κινηθούν προς τα σύνορα Συρίας-Τουρκίας. «Όταν φύγαμε από το σπίτι μας, αισθανθήκαμε ότι βρέχει σφαίρες», θυμάται η Tamara. «Πηγαίναμε από το ένα καταφύγιο στο άλλο για να προστατευτούμε». Το πιο σημαντικό πράγμα που κατάφερε να πάρει μαζί της είναι το πτυχίο της, το οποίο κρατά στη φωτογραφία. Με αυτό θα μπορέσει να συνεχίσει τις σπουδές της στην Τουρκία. 

7. Ο 37χρονος Waleed, γιατρός , φωτογραφίζεται μέσα στην κλινική των Γιατρών Χωρίς Σύνορα όπου εργάζεται, στον προσφυγικό καταυλισμό Domiz, στο ιρακινό Κουρδιστάν. Κρατάει το πιο πολύτιμο αγαθό του, μια φωτογραφία της γυναίκας του. Παρόλο που είναι μαζί, λεει ότι «Είναι σημαντικό, γιατί εκείνη μου έδωσε αυτή τη φωτογραφία πριν παντρευτούμε, τον καιρό που βγαίναμε. Μου φέρνει υπέροχες αναμνήσεις και μου θυμίζει τις καλές εποχές πίσω στη Συρία». Εγκατέλειψε τη Συρία 20 μέρες αφότου γέννησε η γυναίκα του. «Έφυγα από τη χώρα για το καλό της οικογένειάς μου. Δεν θέλω τα παιδιά μου να μεγαλώσουν ορφανά».

8. H Salma, η οποία είναι τουλάχιστο 90 ετών, φοράει ένα παλιό δαχτυλίδι, κληρονομιά από την ετοιμοθάνατη μητέρα της όταν ήταν μόλις 10 χρονών. Η Salma λεει ότι η μητέρα της, της είπε: «Κράτα αυτό το δαχτυλίδι για να με θυμάσαι». Σκοπεύει να το φοράει μέχρι να πεθάνει. «Δεν είναι μεγάλης αξίας, ούτε ασημένιο ούτε χρυσό, είναι απλά ένα παλιό δαχτυλίδι. Όμως είναι ό,τι μου έχει απομείνει». Φωτογραφήθηκε στον προσφυγικό καταυλισμό Domiz στο Κουρδιστάν του Ιράκ, μετά τη φυγή της από το Qamishly της Συρίας μαζί με τους τρεις γιους της και τις οικογένειές τους. 

9. Η οκτάχρονη May στον καταυλισμό Domiz στο ιρακινό Κουρδιστάν. Το κορίτσι και η οικογένειά της διένυσαν πεζή και με λεωφορείο εκατοντάδες χιλιόμετρα από τη Δαμασκό ως τα σύνορα, διασχίζοντας έναν δύσκολο δρόμο μέσα στο κρύο, με τη μητέρα της να κουβαλάει αγκαλιά τον μικρότερο αδερφό της May. Από τότε που έφτασαν στο Domiz, η μικρή έχει διαρκώς εφιάλτες. Το πιο σημαντικό πράγμα που κατάφερε να πάρει μαζί της λίγο πριν εγκαταλείψει το σπίτι της είναι τα βραχιόλια που φοράει σε αυτή τη φωτογραφία. «Τα βραχιόλια δεν είναι το αγαπημένο μου αντικείμενο», λεει. «Η κούκλα μου, η Νάνσυ, είναι η αγαπημένη μου». Την οποία όμως άφησε πίσω, πάνω στη βιασύνη της οικογένειας να φύγει. 

10. Ο Abdul κρατάει τα κλειδιά του σπιτιού του. Παρόλο που δεν ξέρει αν το σπίτι της οικογένειάς του υπάρχει ακόμη, ονειρεύεται κάθε μέρα ότι γυρίζει πίσω. «Με το θέλημα του Θεού, του χρόνου τέτοια εποχή θα συναντηθούμε στη Δαμασκό» είπε σε μέλη της Ύπατης Αρμοστείας σ- στην κοιλάδα Bekaa, στο Λίβανο. Ο ίδιος και η οικογένειά του εγκατέλειψαν το διαμέρισμά τους στη συριακή πρωτεύουσα λίγο μετά τον τραυματισμό της συζύγου του κατά τη διάρκεια ανταλλαγής πυρών. Ο Abdul, η γυναίκα του, η κόρη τους και τα παιδιά της μένουν μαζί σε ένα ξύλινο καταφύγιο κατασκευασμένο από την Ύπατη Αρμοστεία και το Συμβούλιο Προσφύγων της Δανίας.

11. Η Alia κάθεται στο αναπηρικό καροτσάκι της στον προσφυγικό καταυλισμό Domiz στο ιρακινό Κουρδιστάν. Η 24χρονη γυναίκα ζούσε με την οικογένεια της στη Daara της Συρίας όταν αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το σπίτι τους εξαιτίας των συγκρούσεων. Καθηλωμένη στο αμαξίδιο και τυφλή και από τα δύο μάτια, η Alia λεει ότι ήταν τρομοκρατημένη από όσα συνέβαιναν γύρω της. «Ένστολοι άνδρες ήρθαν και σκότωσαν την αγελάδα μας. Έγινε μάχη έξω από το σπίτι μας και υπήρχαν πολλοί νεκροί στρατιώτες. Έκλαιγα διαρκώς». Η Alia λεει ότι το μόνο σημαντικό πράγμα που πήρε μαζί της είναι «η ψυχή μου, τίποτα περισσότερο, τίποτα υλικό». Όταν τη ρωτήσαμε για το αμαξίδιο, φάνηκε έκπληκτη και απάντησε ότι το θεωρεί επέκταση του κορμιού της, όχι αντικείμενο.

12. Ο Yusuf κρατάει το κινητό του στο κτήριο που μένει τώρα στην κοιλάδα Bekaa του Λιβάνου. Ο ίδιος και η οικογένειά του εγκατέλειψαν το σπίτι τους στη Δαμασκό πέρυσι. Θεωρεί το κινητό του πολύτιμο. «Με αυτό, μπορώ να καλώ τον πατέρα μου. Βρισκόμαστε αρκετά κοντά στη Συρία ώστε να μπορώ να πιάνω σήμα από τη Συρία μερικές φορές κι έτσι μπορώ να καλώ στο σπίτι από το Λίβανο με αστική χρέωση». Στο κινητό έχει επίσης φωτογραφίες συγγενών του που βρίσκονται ακόμη στη Συρία κι έτσι μπορεί να τους έχει κοντά του συνέχεια.

13. Ο Ayman, 82 ετών (αριστερά) και η γυναίκα του, η 67χρονη Yasmin. Aυτή είναι ό,τι πιο σημαντικό κατάφερε ο Ayman να φέρει μαζί του από τη Συρία. «Είναι η καλύτερη γυναίκα που έχω γνωρίσει ποτέ στη ζωή μου», δηλώνει. «Ακόμη και αν γυρνούσα 55 χρόνια πίσω, πάλι εσένα θα διάλεγα», της λέει. Το ζευγάρι (εδώ βρίσκεται στον προσφυγικό καταυλισμό Nizip στην Τουρκία) εγκατέλειψε το σπίτι του που βρίσκεται σε μια αγροτική περιοχή κοντά στο Χαλέπι, μετά τη βάρβαρη δολοφονία ενός γείτονα και του γιού του. Το σπίτι τους περιτριγυρίζεται από ελαιόδεντρα, αμπέλια, καρυδιές και οπορωφόρα. Ξεσπώντας σε κλάματα, ο Ayman περιγράφει πώς δέχτηκαν επίθεση οι γύρω φάρμες, ενώ λεηλατήθηκαν και κάηκαν σπίτια. «Είναι απίστευτο το ότι ένας άνθρωπος μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο σε έναν άλλο άνθρωπο», προσθέτει ο Ayman, ο οποίος νοσταλγεί τη φάρμα του.


Πηγή: www.unhcr.gr