Ο Ναβίντ δεν ήρθε για διακοπές - Το Παιχνίδι

Το ηλεκτρονικό παιχνίδι "Ο Ναβίντ δεν ήρθε για διακοπές" είναι ένα εκπαιδευτικό παιχνίδι με θέμα τους πρόσφυγες που έχει σχεδιαστεί για να παιχτεί μέσα στη σχολική τάξη ή με τους γονείς στο σπίτι.

Το παιχνίδι έχει δυο παιδαγωγικούς στόχους:

• Να ενημερώσει τα παιδιά για όσα συμβαίνουν στις χώρες καταγωγής των προσφύγων, τις δυσκολίες και τα διλήμματα που αντιμετωπίζουν στην απόφασή τους να φύγουν για να σωθούν.
• Να παρουσιάσει τα ανθρώπινα δικαιώματα και τους οργανισμούς αρωγής των προσφύγων και να τα ευαισθητοποιήσει ώστε να κατανοήσουν τη θέση και τα προβλήματα κάποιων ξένων που ζουν στην Ελλάδα.

Στο παιχνίδι περιγράφεται ρεαλιστικά η κατάσταση μιας χώρας που έχει δικτατορία και στην οποία καταπατώνται βασικά ανθρώπινα δικαιώματα.

Όλα ξεκίνησαν από το ομώνυμο βιβλίο (των εκδόσεων Κέδρος), στο οποίο παρουσιάζεται η καθημερινή ζωή ενός δεκάχρονου αγοριού μέσα από τις εκθέσεις που γράφει στην Ε' δημοτικού.
"Εκείνη τη χρονιά ήρθε από κάπου μακριά ένα καινούριο παιδί στην τάξη, ο Ναβίντ, που δεν ξέρει καλά ελληνικά και που είναι όχι μαύρος- μαύρος, αλλά σκούρος, μαυριδερός...
Αλλά ποιος είναι αυτός ο Ναβίντ; Σίγουρα δεν ήρθε για διακοπές, γιατί  φυσικά όταν έχουμε διακοπές δεν πάμε στο σχολείο..."

Και  έτσι ξεκινάει μια ιστορία με πολλά γιατί…

Το παιχνίδι μας μεταφέρει στη χώρα του Ναβίντ, προτού φτάσει στη χώρα μας. Στην πατρίδα του έχουν δικτατορία, όπου κυνηγούν τους ανθρώπους για τις ιδέες τους, με αποτέλεσμα ο Ναβίντ και η μητέρα του να προσπαθούν  να φύγουν, όπως πολλοί άλλοι, για να σωθούν και να φτάσουν στην πρώτη ασφαλή χώρα, την Ελλάδα.
Τι θα κάνει ο Ναβίντ; Θα τον κυνηγήσουν; Πού πρέπει να απευθυνθεί για βοήθεια; Θα βρει βοήθεια ή θα πέσει θύμα εκμετάλλευσης; Πώς θα βγει από τη χώρα και πώς θα ταξιδέψει; Τι χρειάζεται να έχει μαζί του; Τι θα αντιμετωπίσει στο ταξίδι; Πολλά ερωτηματικά που ξεδιαλύνονται στην πορεία του παιχνιδιού καθώς ο παίκτης κινείται στην οθόνη του υπολογιστή.

Παίξτε το παιχνίδι στο http://www.navid.gr/

Νυχτολούλουδα, του Νίκου Γραμματικού (μια ταινία που φωτίζει το σκοτάδι)

Πώς μπορείς να μιλήσεις με εικόνες για τους ανθρώπους που στερούνται την όραση; 

Πώς μπορείς να το κάνεις αποφεύγοντας τη δημιουργία οίκτου - που είναι μια μορφή ρατσισμού όπως ακούγεται στην ταινία - και χωρίς να δημιουργήσεις μελό καταστάσεις; 

Την απάντηση την έδωσε ο Νίκος Γραμματικός με αυτό το συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ που συγκεντρώνει μια σειρά από αρετές. Πρώτα απ' όλα ο σκηνοθέτης χρησιμοποιεί τα καλύτερα διδάγματα του είδους. Εισχωρεί μέσα στο θέμα του και δεν το καταγράφει απλά, αλλά "κοιτάζει" πίσω από την εικόνα, κρίνει, έχει άποψη, αποφεύγει την επίπεδη σκηνοθετική γραμμή που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε στα ντοκιμαντέρ. Είναι εμφανέστατη η δουλειά που έχει γίνει προηγουμένως με τα παιδιά, πριν ακόμα το συνεργείο αρχίσει τα γυρίσματα. 

Η ταινία δεν κρύβει τίποτε, δεν προσπαθεί να αποσπάσει εντυπώσεις, προκαλεί αληθινή συγκίνηση και συχνά διανθίζεται από χιουμοριστικές πινελιές που πηγάζουν μέσα από τους ίδιους τους πρωταγωνιστές. 

Και το κυριότερο: η ταινία είναι απλή κι ανθρώπινη, δεν είναι ούτε βαρύγδουπη ούτε διδακτική.

«Επείγον Περιστατικό»: μια μαθητική αντιρατσιστική ταινία βραβεύτηκε στη Βιέννη

Δημιουργοί της ταινίας, μια ομάδα μαθητών από τους Παξούς. Ακριβώς πριν από ένα χρόνο συναντήθηκαν. Ακριβώς μόλις πριν από ένα χρόνο πειραματίζονταν για πρώτη φορά σε δυναμικά μοντάζ, στατικά μονοπλάνα και κάμερες. Η κινηματογραφική ομάδα του Γυμνασίου- Λυκείου Παξών δεν φαντάστηκε ποτέ ότι θα γνώριζε τόσο γρήγορα τέτοια επιτυχία καθώς αυτό που την ενδιέφερε πρωτίστως ήταν η δημιουργία.

Στα πλαίσια του εργαστηρίου, η ομάδα γύρισε μια μικρού μήκους ταινία με τίτλο «Επείγον περιστατικό». Ωστόσο, το θέμα που ήταν ανθρωπιστικό, σχετικό με το ρατσισμό και την περιθωριοποίηση παιδιών στο σχολείο, φαίνεται ότι άγγιξε τα Media Literacy Awards της Αυστρίας, τα οποία και την ανέδειξαν ανάμεσα στις καλύτερες ταινίες της διοργάνωσης.

Στην Αυστρία διοργανώνονται κάθε χρόνο τα Media Literacy Awards ένας θεσμός του Υπουργείου Παιδείας, Πολιτισμού και Τεχνών της Αυστρίας που βραβεύει οπτικοακουστικά έργα μαθητών από την Αυστρία αλλά και από άλλες χώρες της Ευρώπης. Οι συμμετοχές ανέρχονταν στις 450, γεγονός που έκανε την διάκριση των καλύτερων αρκετά δύσκολη.

« Είναι μια ομάδα 22 παιδιών. Η ταινία είναι εξ ολοκλήρου δικό τους δημιούργημα», λέει στην A.V. περήφανη, η υπεύθυνη καθηγήτρια κ. Λύχνου. «Μόνα τους έγραψαν το σενάριο, μόνα τους χειρίστηκαν τα μηχανήματα. Kαι όλο αυτό σε μόλις μία εβδομάδα. Εμείς οι καθηγητές αναλάβαμε μόνο το κομμάτι της ενημέρωσης».

Πρωταγωνιστές και συντελεστές καλούνται τώρα στην τελετή παρουσίασης των ταινιών που ξεχώρισαν που θα γίνει στις 6,7 και 8 Νοεμβρίου 2013 στη Βιέννη για να μιλήσουν για την όμορφη δημιουργία τους. Πέρα όμως από την μεγάλη αυτή διάκριση, οι μαθητές του Γυμνασίου-Λυκείου Παξών έχουν και ένα ακόμη κίνητρο να συνεχίσουν, μιας και στο σχολείο θα δοθούν κάποια κονδύλια από τη Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς, με τα οποία, όπως μας είπαν, σκοπεύουν να εκσυγχρονίσουν με τον κατάλληλο εξοπλισμό το κινηματογραφικό τους εργαστήρι.

 Δείτε την ταινία μικρού μήκους εδώ:

Καινοτόμες Προσεγγίσεις στην Ειδική Αγωγή-Εκπαιδευτική Έρευνα για τις Ευάλωτες Ομάδες Πληθυσμού

Εκπαιδευτική έρευνα - κατεβάστε το σε pdf εδώ

«Ταξίδι φυγής» : το βιωματικό παιχνίδι του ΟΗΕ για το τι σημαίνει να είσαι πρόσφυγας που συγκλονίζει

Για να δείτε το παιχνίδι πατήστε εδώ.

(στην κατηγορία "ΓΙΑ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ" θα βρείτε πρόσθετες εισηγήσεις και συμβουλές για εκπαιδευτικούς σε μορφή pdf)

«Καλώς Όρισες στο Ταξίδι Φυγής, το παιχνίδι που σου δίνει την ευκαιρία να βιώσεις τι σημαίνει να είσαι πρόσφυγας». Με αυτό το μήνυμα υποδέχεται τους μικρούς παίκτες το παιχνίδι που τους βάζει στη θέση ενός παιδιού-πρόσφυγα που πρέπει να εγκαταλείψει άμεσα την πατρίδα του.

Πρόκειται για ένα παιχνίδι point and click που εξέδωσε η Ύπατη Αρμοστία του ΟΗΕ με σκοπό να μάθουν τα παιδιά τι σημαίνει να είσαι πρόσφυγας και ποια είναι η διαφορά του από τον μετανάστη. Κάθε παιδί καλείται σε κάθε σημείο του παιχνιδιού να επιλέξει το επόμενο βήμα του, περιμένοντας βέβαια και τις επιπτώσεις αυτής της επιλογής.

Για παράδειγμα, ένα παιδί που παίζει, καλείται να αποφασίσει αν σε κάποιο σημείο του ταξιδιού του για τα σύνορα μιας άλλης χώρας θα αφήσει μόνο και αβοήθητο έναν φίλο του που δεν έχει διαβατήριο και μπορεί να θέσει όλους τους υπόλοιπους σε κίνδυνο.

Η μόνη –σημαντική όμως- διαφορά ανάμεσα στο παιχνίδι και τη σκληρή πραγματικότητα είναι ότι στο πρώτο ένας παίκτης μπορεί απλά να σταματήσει να παίζει, όμως ένας πρόσφυγας θα πρέπει να συνεχίσει τον δύσκολο δρόμο που διάλεξε με οποιοδήποτε τρόπο και με οποιοδήποτε κόστος, ακόμα και να αφήσει πίσω του την οικογένειά του.

Πρόκειται για έναν βιωματικό τρόπο προσέγγισης της μετανάστευσης, όπου τα παιδιά έχουν τη δυνατότητα μέσα από το διαδραστικό περιβάλλον του παιχνιδιού να βιώσουν συναισθηματικές καταστάσεις, να καταστρώσουν σχέδια δράσης και να εμπλακούν ενεργά στο φαινόμενο της μετανάστευσης ενώ μπορούν και να αποθηκεύουν το παιχνίδι και να συνεχίσουν την άλλη φορά.

Πηγή: iefimerida.gr 

L-Pack: Citizenship Language Pack for Migrants in Europe

Το πρόγραμμα “L-Pack: Citizenship Language Pack for Migrants in Europe” στοχεύει στην ανάπτυξη ενός «πακέτου» εκπαιδευτικών ασκήσεων για την εκμάθηση ευρωπαϊκών γλωσσών από ενήλικες μετανάστες. Οι γλώσσες που περιλαμβάνονται στο εκπαιδευτικό «πακέτο» είναι έξι: τρεις γλώσσες που απευθύνονται σε μεγάλο αριθμό μεταναστών Γερμανικά, Ιταλικά και Ισπανικά και τρεις γλώσσες λιγότερο ομιλούμενες Νέα Ελληνικά, Τσέχικα και Λιθουανικά. Το περιεχόμενο του προγράμματος είναι ειδικά σχεδιασμένο για να καλύπτει τις ανάγκες των ενήλικων μεταναστών, οι οποίοι έχουν μόνο βασική γνώση της καθομιλούμενης γλώσσας στη χώρα όπου διαμένουν και θέλουν να αναπτύξουν περαιτέρω τις δεξιότητες τους.
Το επίπεδο του εκπαιδευτικού υλικού αντιστοιχεί στο επίπεδο Α2 όπως ορίζεται από το Κοινό Ευρωπαϊκό Πλαίσιο Αναφοράς για τις Γλώσσες (ΚΕΠΑ).

Πώς προήλθε η ιδέα του προγράμματος

Η ASEV (Ιταλία), η VHS (Γερμανία), η IFI (Ισπανία) είναι εκπαιδευτικοί οργανισμοί ενηλίκων που παρέχουν μαθήματα της εθνικής τους γλώσσας σε μετανάστες. Κάποιοι καθηγητές δεύτερης γλώσσας στην ASEV συνειδητοποίησαν ότι δεν υπάρχουν διαθέσιμα εξειδικευμένα υλικά διδασκαλίας/ εκμάθησης της ιταλικής γλώσσας για μετανάστες. Αυτή η παρατήρηση συζητήθηκε με άλλους συνεργάτες οι οποίοι επιβεβαίωσαν ότι σχεδόν όλα τα διαθέσιμα υλικά για διδασκαλία δεύτερης γλώσσας απευθύνονται σε πλούσιους/ μορφωμένους ανθρώπους που ταξιδεύουν για διασκέδαση ή για σπουδές. Η έρευνα που ακολούθησε έδειξε ότι 10 μαθήματα καθομιλουμένης δεύτερης γλώσσας (5 μαθήματα ιταλικών, 2 ισπανικών, 2 γερμανικών, 1 ελληνικών) επικεντρώνονται κυρίως σε δραστηριότητες του ελεύθερου χρόνου: έξοδος σε μπαρ ή εστιατόρια, ψώνια, επισκέψεις σε μουσεία και μνημεία, ταξίδια, ραντεβού. Αντιθέτως, παραλείπονται ή περιθωριοποιούνται οι συνήθης καταστάσεις που αντιμετωπίζουν οι μετανάστες: η εγκατάσταση σε μια καινούρια χώρα, η αναζήτηση μόνιμης κατοικίας, η αναζήτηση εργασίας, η συνεργασία με τον εργοδότη και τους συναδέρφους σε μια ξένη χώρα. Οι εταίροι αποφάσισαν να υποβάλουν αυτό το πρόγραμμα για να αναπτύξουν υλικά που θα κάνουν την εκμάθηση της δεύτερης γλώσσας για τους μετανάστες πιο αποτελεσματική. Τα υλικά θα χρησιμοποιηθούν άμεσα από τους εταίρους, αλλά επίσης θα κοινοποιηθούν και θα μοιραστούν σε όλους τους οργανισμούς που δουλεύουν με μετανάστες.


Το L-PACK απευθύνεται σε φιλόλογους, καθηγητές ξένων γλωσσών, οργανισμούς εκπαίδευσης ενηλίκων, ενήλικες μετανάστες σε Ισπανία, Ιταλία, Ελλάδα, Τσεχία και Λιθουανία, οργανισμούς μεταναστών ή οποιονδήποτε άλλο ενδιαφερόμενο. Επιπλέον, θα αναπτυχθούν δύο συνοπτικοί οδηγοί χρήσης του L-PACK για τους καθηγητές και τους μετανάστες, θα γίνει εκπαίδευση καθηγητών και διάδοση του προγράμματος μέσω Wikibooks, YouTube και Mypodcast. Στο YouTube θα δημιουργηθεί κανάλι για τη συλλογή βίντεο που στοχεύουν στην εκμάθηση γλωσσών από μετανάστες. Η κοινοπραξία του προγράμματος αποτελείται από τρία πανεπιστήμια και τέσσερις οργανισμούς εκπαίδευσης ενηλίκων.

Έχοντας ήδη ανεβάσει τα βίντεο στο Youtube και τα αρχεία ήχου στο Soundcloud, τελικά ανέβασαν και τα γραπτά υλικά στα ελεύθερα εκπαιδευτικά βιβλία WIKIBOOKS.

Περισσότερες πληροφορίες: http://www.l-pack.eu

«Εκπαίδευση θανάτου: Πώς δημιουργείται ένας Ναζί» από τον Γουόλτ Ντίσνεϊ

Ένα αντι-ναζιστικό animation μικρού μήκους από τον Ντίσνεϊ:

Ο μικρός Χανς είναι ένα αγόρι που γεννήθηκε και μεγάλωσε στη ναζιστική Γερμανία και ανατράφηκε για να γίνει άξιος στρατιώτης της Άριας φυλής. Ταγμένος από τη γέννησή του στην υπηρεσία του Αδόλφου Χίτλερ και του Ναζιστικού Κόμματος, ο Χανς ανατρέφεται έτσι ώστε να βλέπει τους Χίτλερ, Γκαίριγκ και Γκαίμπελς ως Αγία Τριάδα και τη Δημοκρατία ως κακιά μάγισσα. Στον κόσμο που μεγαλώνει, δεν επιτρέπονται ο οίκτος, η ευαισθησία, το χάδι. Ο ναζισμός φυτεύεται στο κεφάλι του ανεπιστρεπτί.

Το 10λεπτο βιντεάκι «Εκπαίδευση θανάτου: Πώς δημιουργείται ένας Ναζί» παρουσιάζει την ανατροφή των παιδιών στο καθεστώς της ναζιστικής Γερμανίας. Είναι βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο του Γκρέγκορ Ζίμερ, κυκλοφόρησε το 1943 από τον Γουόλτ Ντίσνεϊ και δυστυχώς παραμένει επίκαιρο.

Education for Death (Disney 1943, cartoon about WWII) - Greek subtitles from N S on Vimeo.

Πηγή: www.doctv.gr

«Προσεγγίσεις της ψευδοθεωρίας του ρατσισμού. Κριτήρια ανίχνευσης ρατσιστικών προτύπων» (pdf)

Ένα ενδιαφέρον άρθρο της Βούλας Παπαγιάννη που διαπραγματεύεται: τι είναι ρατσισμός, μορφές, η μισαλλοδοξία, πως εξηγείται, ενθοκεντρισμός, προκαταλήψεις, διακρίσεις, ρατσιστικά πρότυπα σε βιβλία και ΜΜΕ, κριτήρια ανίχνευσης κ.α.

Από την έκδοση «Διαπολιτισμική εκπαίδευση - Θεωρία και πράξη»   (επιμέλεια: Μάρκου Γεώργιος, Παρθένης Χρήστος), Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, Αθήνα 2011. Σελίδες 72-101.

Κατεβάστε το σε pdf εδώ

Αντιρατσιστικό αλφαβητάρι (για παιδιά νηπιαγωγείου, Α και Β Δημοτικού)

Πρόκειται για ένα εικονογραφημένο αλφαβητάρι που περιλαμβάνει λέξεις που προδίδουν ρατσιστική ή αντιρατσιστική σκέψη, γλώσσα και συμπεριφορά. Απευθύνεται σε όλους τους μαθητές (γηγενείς και μη) που φοιτούν σε πολυπολιτισμικές τάξεις, στο εκπαιδευτικό επίπεδο του νηπιαγωγείου και της Α΄και Β΄Δημοτικού. Περιέχει παιδικές ζωγραφιές και έντονα χρώματα που μπορούν να προσελκύσουν το ενδιαφέρον των παιδιών της προσχολικής και πρώτης σχολικής ηλικίας.

Κάθε σελίδα του ουσιαστικά αποτελεί ένα πολυτροπικό κείμενο που μπορεί να υποστηρίξει ανοιχτές μορφές διδασκαλίας και πολυτροπική έκφραση των παιδιών.

Το αλφαβητάρι αυτό βοηθά τους μικρούς μαθητές στην παραγωγή προφορικού λόγου, την κατανόηση του λεξιλογίου και των λεπτών διακρίσεων ανάμεσα στις λέξεις, και γίνεται αφορμή για συζήτηση στην τάξη, αναφορά παραδειγματικών επικοινωνιακών καταστάσεων όπου χρησιμοποιούνται οι λέξεις που περιλαμβάνει, δραματοποιήσεις και παιχνίδια ρόλων.

Είναι μια έκδοση του Κέντρου Διαπολιτισμικής Αγωγής του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (2007). Συγγραφέας η Βούλα Παπαγιάννη.

Περισσότερες πληροφορίες και το κείμενο σε pdf εδώ

ΠΡΟΤΥΠΟΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟΣ ΟΔΗΓΟΣ – ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ: Σχέδιο δράσης για την πρόληψη ή/και την καταπολέμηση του ρατσισμού και των διακρίσεων

Σχέδιο δράσης για την πρόληψη ή/και την καταπολέμηση του ρατσισμού και των διακρίσεων κάθε είδους, για την ανάδειξη της σημασίας της διαφορετικότητας καθώς και για την καταπολέμηση της βίας στα σχολεία.

Έκδοση: 2010

Δείτε ή κατεβάστε τον οδηγό σε pdf εδώ

"Οδηγός αντιρατσιστικής εκπαίδευσης" για εκπαιδευτικούς (σε pdf)

Το βιβλίο αυτό αν και αναφέρεται σε τραγικές καταστάσεις και απάνθρωπα φαινόμενα, είναι ένα βιβλίο που φέρνει αισιοδοξία στην εκπαίδευση και, συνεπώς, φέρνει αισιοδοξία σε ολόκληρη την κοινωνία. Δείχνει ότι η αντιρατσιστική εκπαίδευση είναι δυνατή σε όλα τα γνωστικά αντικείμενα στο πλαίσιο του ισχύοντος αναλυτικού προγράμματος, εφαρμόζεται με οποιοδήποτε μοντέλο διδασκαλίας και δεν προϋποθέτει την ύπαρξη προκατασκευασμένου διδακτικού υλικού. Είναι ένα βιβλίο για όλους τους ανθρώπους που ενδιαφέρονται να κατανοήσουν το φαινόμενο του ρατσισμού και να το αντιμετωπίσουν με επιτυχία.

Εκδόσεις: Ελληνικά Γράμματα, 2007

Το βιβλίο υπάρχει στο διαδίκτυο σε μορφή pdf

Alex, ένα βίντεο κατά των στερεοτύπων

"Alex": A story about Greece's international image crisis

Είναι εύκολο ίσως να υιοθετούμε στερεότυπα για τους άλλους (για χώρες, λαούς, φυλές, κοινωνικές ομάδες κλπ), τι γίνεται όμως όταν τα στερεότυπα είναι ως επί το πλείστον αρνητικά και έχουν σα στόχο εμάς τους ίδιους; Η ιστορία του Alex μας βοηθά να κατανοήσουμε λίγο καλύτερα αυτού του είδους τις ...παρεξηγήσεις, μια και ο Alex είμαστε όλοι εμείς: οι Έλληνες στην Ελλάδα της κρίσης...


Οι δημιουργοί του Alex

Ζουν στην Αθήνα, έχουν πληγεί από την οικονομική κρίση, αλλά δηλώνουν αποφασισμένοι να κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να ανατρέψουν τα λάθος στερεότυπα που προβάλλονται παγκοσμίως σε βάρος της χώρας μας. Πρόκειται για την ομάδα Omikron Project που έχει βάλει στόχο να «γκρεμίσει» την αρνητική εικόνα που έχει δημιουργηθεί για την Ελλάδα, μέσα από ευρηματικά και έξυπνα βίντεο που «χτυπούν» κατευθείαν στον στόχο τους, προβληματίζοντας και βάζοντας σε σκέψεις τον θεατή.

Βιώνοντας την εποχή της οικονομικής κρίσης και ζώντας σε μια χώρα που αλλάζει καθημερινά, τα μέλη της ομάδας δεν δείχνουν διατεθειμένα να συμβιβαστούν με τον παθητικό ρόλο του «παρατηρητή» και για τον λόγο αυτό έχουν επιλέξει να αφιερώσουν ένα μεγάλο μέρος του ελεύθερου χρόνου τους στο Omikron Project.

«Να δράσουμε ειρηνικά, δημιουργικά και έξυπνα»

Ο λόγος στους ανθρώπους του Omikron Project: «Τα πράγματα είναι δύσκολα και δεν θέλουμε να χρυσώσουμε το χάπι κανενός. Είμαστε ρεαλιστές. Απλώς αντί να τσακωνόμαστε και να φωνάζουμε, σκεφτήκαμε ότι είναι σημαντικό να συνεισφέρουμε θετικά προς μια κατεύθυνση με τη δράση μας. Ετσι, θα καταφέρουμε να ξεκινήσουμε έναν διάλογο για τα θέματα που μας απασχολούν. Αν οι Ελληνες αφήσουμε στην άκρη τις πολιτικές μας διαφορές, μοιραστούμε ιδέες και συνεργαστούμε για κάτι θετικό, τότε έχουμε άπειρες δυνατότητες επιτυχίας. Αν λοιπόν κάποιος συμφωνεί μαζί μας ότι η Ελλάδα έχει υποστεί μεγάλο πλήγμα, ας μην τελειώσει αυτό το άρθρο γυρίζοντας πίσω στη ζωή του με την ελπίδα ότι κάποιος άλλος θα ασχοληθεί με το θέμα. Τώρα, περισσότερο από ποτέ, οι άνθρωποι πρέπει να δράσουμε γι’ αυτή τη χώρα ειρηνικά, δημιουργικά και έξυπνα (...) Δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο. Χρειάζεται να περάσουμε όλοι μας άμεσα από τα λόγια στις πράξεις».

Alex, ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας

Ο Alex είναι ένας φυσιολογικός άνθρωπος της διπλανής πόρτας. Οπως εκατομμύρια νέοι της ηλικίας του σε όλο τον κόσμο, έτσι και αυτός ζει με το κατοικίδιό του, κάνει παρέα με τους φίλους του, βγαίνει βόλτα με το ποδήλατό του και ονειρεύεται ότι κάποια μέρα θα καταφέρει να ταξιδέψει σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Ο Alex θα μπορούσε να ζει οπουδήποτε. Θα μπορούσε να είναι Γερμανός, Αγγλος ή Γάλλος. Τι θα πίστευε όμως ο κόσμος γι’ αυτόν αν είχε την... ατυχία να είναι Ελληνας; Σύμφωνα με όσα λέγονται και ακούγονται τα τελευταία δύο χρόνια, ο Alex δεν θα ήταν ένας απλός, καθημερινός άνθρωπος, αλλά ένας τεμπέλης, απατεώνας, αχάριστος, βίαιος, αγενής, διεφθαρμένος και ρατσιστής που... ζει με τη μητέρα του! Αυτή άλλωστε είναι η εικόνα του μέσου Ελληνα, όπως παρουσιάζεται συστηματικά στο εξωτερικό από την ημέρα που ξέσπασε η οικονομική κρίση. Για να το λένε λοιπόν, θα πρέπει να είναι αλήθεια. Ή μήπως όχι; Στην πραγματικότητα ο Alex είναι ένας τρομοκρατημένος, μπερδεμένος και απογοητευμένος νέος που πρέπει να αποτινάξει από πάνω του όλα τα στερεότυπα που λανθασμένα του έχουν προσδώσει αφού, όπως και οι υπόλοιποι πολίτες της Ευρώπης, δεν είναι παρά ένα θύμα της οικονομικής κρίσης. Μιας κρίσης για την οποία έπρεπε να εφευρεθεί ένα εξιλαστήριο θύμα, ένας λαός που θα ευθύνεται για όλα τα δεινά της ευρωπαϊκής οικονομίας. Και αυτός ο λαός βρέθηκε στο πρόσωπο του Alex. Που τώρα πρέπει να αποδείξει ότι δεν έχει καμία σχέση με όλα όσα του προσδίδουν. Πόσο εύκολο όμως είναι να τα καταφέρει;»

Η Αννα (από τη δημιουργική ομάδα) εξηγεί το σκεπτικό που οδήγησε στη δημιουργία του δημοφιλούς βίντεο: «Στόχος του ήταν να επισημάνει το πρόβλημα της κρίσης που έχει υποστεί η εικόνα της Ελλάδας και να φέρει όλο τον κόσμο αντιμέτωπο με τη στερεοτυπική στάση του απέναντι στην Ελλάδα και τους Ελληνες. Θέλαμε να ξεκινήσει ένας διάλογος σχετικά με το ζήτημα αυτό και μπορούμε να πούμε ότι ο στόχος μας επιτεύχθηκε και με το παραπάνω».

Ποια ήταν όμως η αντίδραση και τα σχόλια όσων παρακολούθησαν το βίντεο και πόσο σύντομα θα ξαναδούμε τον Alex σε νέο... επεισόδιο; Η Αννα δηλώνει χαρακτηριστικά: «Οι αντιδράσεις ήταν πάρα πολλές. Λάβαμε πολλά αρνητικά σχόλια που έλεγαν ότι τα στερεότυπα είναι αληθινά, όμως ταυτόχρονα πολλοί άνθρωποι απ’ όλο τον κόσμο θέλησαν να μας συγχαρούν, να μας υποστηρίξουν σε αυτό που κάνουμε και να βοηθήσουν όπως μπορούν. Τα αρνητικά σχόλια μας έδειξαν ότι η κρίση της εικόνας της Ελλάδας παγκοσμίως είναι ακόμη μεγαλύτερη απ’ ό,τι φανταζόμασταν. Αρα υπάρχει ακόμη πολλή δουλειά να γίνει για να ανατρέψουμε αυτή την εικόνα.»

Πηγή: www.madata.gr

"Το κύμα" (ένα πείραμα για τη γέννηση του φασισμού)

ΤΟ ΚΥΜΑ

Σκηνοθεσία: Ντένις Γκάνσελ
Σενάριο: Ντένις Γκάνσελ, Τοντ Στράσερ
Παίζουν: Γιούργκεν Βόγκελ, Φρέντερικ Λάου, Μαξ Ρίμελτ
Γλώσσα: Γερμανικά
Διάρκεια: 101΄

Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής Φεστιβάλ Κωνσταντινούπολης 2008
Χάλκινο βραβείο καλύτερης ταινίας (Γερμανικά βραβεια 2008)
Χρυσό βραβείο Δεύτερου Ανδρικού Ρόλου (Γερμανικά βραβεια 2008)




Ένα πείραμα σε ένα σχολείο της Γερμανίας ξεκινά με τις καλύτερες των προθέσεων, αλλά εξελίσσεται σε κάτι άγριο και βίαιο.

Ο Ράινερ Βένγκερ, καθηγητής Λυκείου με αναρχικό παρελθόν και πρωτοποριακές ιδέες για την εκπαίδευση, αναλαμβάνει, στο πλαίσιο του μαθήματος της πολιτικής θεωρίας, να διδάξει στους φοιτητές του για την τυραννία. Ο ίδιος, βέβαια, θα προτιμούσε να αναλάβει να μιλήσει για την αναρχία, αλλά σε αυτό τον έχει προλάβει ένας αυστηρός καθηγητής της παλιάς σχολής. Προκειμένου, λοιπόν, να κάνει το μάθημα πιο ενδιαφέρον και με αφορμή το σχόλιο ενός μαθητή του πως "δεν μπορεί σήμερα να ξαναυπάρξει φασισμός", σοφίζεται ένα παιχνίδι ρόλων: Ο ίδιος αναλαμβάνει το ρόλο του ηγέτη και οι μαθητές του το ρόλο των ακολούθων του. Οι τελευταίοι ανταποκρίνονται με ενθουσιασμό στις ανάγκες του «ρόλου». Πειθαρχούν με χαρά σε μια σειρά κανόνων συμπεριφοράς, ονοματίζουν την μικρή κοινωνία τους «Το κύμα», φορούν ένα είδος ενιαίας στολής, επινοούν έναν κοινό χαιρετισμό, φιλοτεχνούν ένα διακριτικό σήμα, μαθαίνουν τελικά να αντιλαμβάνονται ο ένας τον άλλο ως μέλη μιας εκλεκτής ομάδας, όπου όλοι είναι ίσοι με όλους. Ο Μάρκο, γιος διαλυμένης οικογένειας, είναι ίσος επιτέλους με τον πλούσιο συμμαθητή του. Η ντροπαλή, συνεσταλμένη Λϊζα είναι ίση επιτέλους με τα άλλα, δημοφιλή κορίτσια. Ο Τιμ, που βρισκόταν πάντα στο περιθώριο και κινούνταν καμιά φορά και εκτός νόμου, μπαίνει επιτέλους στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος και αισθάνεται χρήσιμος. Ο Ντένις, που ασχολείται ερασιτεχνικά με το θέατρο και αναζητά διαρκώς το νόημα, διοχετεύει επιτέλους κάπου το πάθος του. Ένας μαθητής Τούρκικης καταγωγής είναι ίσος με τον Γερμανό. Μόνο που αν για τα μέλη της ομάδας όλα φαίνονται σωστά, όσοι βρίσκονται στην απ’ έξω δείχνουν την δυσπιστία, αν όχι την αγωνία τους. Πρώτες πρώτες, η σύζυγος του Ράινερ, και αυτή καθηγήτρια στο ίδιο σχολείο, αλλά και η νεαρή Κάρο, το κορίτσι του Μάρκο που βρέθηκε στην ομάδα, εξοστρακίστηκε γιατί αρνήθηκε να φορέσει το ίδιο λευκό πουκάμισο με τους υπόλοιπους και παλεύει να δείξει στους υπόλοιπους το πόσο επικίνδυνες είναι οι νέες ιδέες του. Κανείς όμως δεν μπορεί να σταματήσει το «Κύμα» και την καταστροφή που φέρνει μαζί του.

 Η ταινία βασίστηκε στο ομότιτλο βιβλίο του Martin Rhue (λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Todd Strasser), υποχρεωτικό ανάγνωσμα σε πολλά σχολεία της Γερμανίας, που με τη σειρά του είναι εμπνευσμένο από πραγματική ιστορία. Το 1967, ένας καθηγητής ιστορίας στο Λύκειο Cubberley του Πάλο Άλτο (Καλιφόρνια) με το όνομα Ron Jones εφάρμοσε ένα αντίστοιχο πείραμα στους μαθητές του. Όταν, κατά τη διάρκεια ενός μαθήματος όπου δίδασκε για τον Εθνικό Σοσιαλισμό, ένας μαθητής του τον ρώτησε για το πώς θα μπορούσε ο λαός της Γερμανίας να αγνοεί για τη σφαγή του Εβραϊκού πληθυσμού, ο καθηγητής δεν μπόρεσε να απαντήσει. Αντ’ αυτού όμως, αποφάσισε να δώσει μια μικρή γεύση από τις συνθήκες της εποχής που μελετούσαν. Έτσι, οργάνωσε την τάξη σε μια ομάδα (με το κάθε άλλο παρά αθώο όνομα «το Τρίτο Κύμα», μια άμεση αναφορά στο Τρίτο Ράιχ), πρότεινε σκληρά κανονιστικά μέτρα και εφάρμοσε σε λίγη ώρα ένα μικρό πρόγραμμα αυστηρής πειθαρχίας μέσα στην τάξη, έκπληκτος με την προθυμία με την οποία τον υπάκουαν οι μαθητές του.

Στο τέλος ο καθηγητής συμπυκνώνει την εμπειρία και ουσία του πειράματος έτσι: «Μέσα από την εμπειρία της τελευταίας εβδομάδας, όλοι πήραμε μια γεύση του πώς ήταν να ζεις και να δρας στη ναζιστική Γερμανία. Μάθαμε πώς ήταν το συναίσθημα του να δημιουργείς ένα απόλυτα πειθαρχημένο κοινωνικό σύνολο. Να χτίζεις μια ξεχωριστή κοινωνία. Να υπόσχεσαι πίστη και υπακοή σε αυτή την κοινωνία. Να αντικαθιστάς τη λογική με κανόνες. Ναι, όλοι θα είχαμε γίνει καλοί Γερμανοί. Θα είχαμε φορέσει τη στολή. Θα στρέφαμε το κεφάλι καθώς φίλοι και γείτονες θα καταδικάζονταν και θα καταδιώκονταν. Θα κλειδώναμε τις πόρτες. Θα δουλεύαμε στις βιομηχανίες «άμυνας». Θα καίγαμε ιδέες. Ναι, γνωρίζουμε έστω και λίγο πώς είναι να βρίσκεις έναν ήρωα. Το να αρπάζεσαι από την εύκολη λύση. Να νιώθεις πως είσαι δυνατός και πως ελέγχεις το πεπρωμένο σου. Γνωρίζουμε το φόβο της απομόνωσης. Την ικανοποίηση του να κάνεις κάτι σωστό και να επιβραβεύεσαι γι’ αυτό. Να είσαι ο πρώτος. Να έχεις δίκιο. Σε έναν ακραίο βαθμό θα βλέπαμε, και πιθανόν θα νιώθαμε, πού οδηγούν αυτές οι πράξεις. Γίναμε όλοι μάρτυρες κάποιου πράγματος στη διάρκεια της τελευταίας βδομάδας. Είδαμε ότι ο φασισμός δεν είναι απλά κάτι που έκαναν εκείνοι, οι άλλοι. Όχι. Βρίσκεται ακριβώς εδώ. Σ’ αυτή την αίθουσα. Στις δικές μας καθημερινές συνήθειες και στον τρόπο ζωής μας. Ξύστε λίγο την επιφάνεια, και εμφανίζεται. Είναι κάτι μέσα σε όλους μας. Το κουβαλάμε σαν αρρώστια. Αυτή την πεποίθηση ότι τα ανθρώπινα όντα είναι κατά βάση κακά και επομένως ανίκανα να πράξουν με καλοσύνη απέναντι στους άλλους. Μια πεποίθηση που απαιτεί έναν ισχυρό ηγέτη και πειθαρχία για να διατηρηθεί η κοινωνική τάξη πραγμάτων. Και υπάρχει και κάτι άλλο. Η πράξη της συγγνώμης»

Πηγή: http://sxoliastesxwrissynora.wordpress.com

Ιθάκη am Main (ταινία από το Ελληνικό Λύκειο Φρανκφούρτης)

«Σε όλους μπορεί να συμβεί…» Η ταινία αναφέρεται σε όσους έχουν αναγκαστεί να μεταναστεύσουν σε μια άλλη χώρα, εγκαταλείποντας την πατρίδα τους, την οικογένειά τους, τους φίλους τους. Η απόφαση του ατόμου που φεύγει δεν είναι καθόλου εύκολη, διότι παλεύει μεταξύ λογικής και συναισθήματος. Οι λόγοι για τους οποίους ξενιτεύεται κάποιος είναι κατά βάση οικονομικοί. Θέλει μεγάλη δύναμη και θάρρος να φύγεις…

 

"Η ταινία Ιθάκη ... am Main γυρίστηκε από τους μαθητές της Α' τάξης του Ελληνικού Λυκείου Φραγκφούρτης στο πλαίσιο του νέου μαθήματος Ερευνητική Εργασία - Project. Η ταινία πήρε μέρος στον Πανελλήνιο Μαθητικό Διαγωνισμό Ταινιών Μικρού Μήκους με τίτλο : "Ένας πλανήτης ... μια ευκαιρία". Συμμετείχαν 180 ταινίες συνολικά, βραβεύτηκαν οι 14, μεταξύ αυτών και η δική μας! Στις 6 Ιουνίου 2012 έγινε η επίσημη βράβευση των ταινιών στην Αθήνα, όπου πήραμε το 3ο Ειδικό Βραβείο του διαγωνισμού."

Πηγή: www.apodoxi.gr

Παιχνίδι πέρα από χρώματα (ταινία από το 14ο Δημοτικό Πατρών)

   

Το «Παιχνίδι πέρα από χρώματα» είναι μια ταινία μικρού μήκους που δημιουργήθηκε από τους μαθητές της Ε' και της ΣΤ' τάξης του 14ου Δημοτικού Πατρών. Τα παιδιά που κάθε δεύτερο Σαββατόβραδο του χειμώνα έβλεπαν ταινίες στο σχολείο στα πλαίσια των πολιτιστικών δραστηριοτήτων «Σινεμά στα θρανία» αποφάσισαν να πάρουν την κατάσταση (και την κάμερα) στα χέρια τους. Από θεατές έγιναν σεναριογράφοι, σκηνογράφοι, ηθοποιοί, σκηνοθέτες. Επιλέχτηκε το θέμα των μεταναστών που για το σχολείο είναι γνώριμο μετά τη μεταφορά του λιμανιού της Πάτρας στην περιοχή μας και τη μετακόμιση των μεταναστών στα λημέρια μας. Προσπαθήσαμε να το διαπραγματευτούμε χωρίς υπερβολές προς τη μια ή την άλλη πλευρά και νομίζουμε πως το χειριστήκαμε με σεμνότητα και αξιοπρέπεια.

Αν ο κόσμος ήταν ένα μικρό χωριό: Ένα βιβλίο για τους λαούς του κόσμου" / If the World Were a Village of 100 People: A Story About the World's People

Ένα μικρό βίντεο βασισμένο στο βιβλίο "Αν ο κόσμος ήταν ένα μικρό χωριό: Ένα βιβλίο για τους λαούς του κόσμου" του David Smith.
Πληροφορίες για το ποιοι είμαστε, που ζούμε, πόσο γρήγορα αυξανόμαστε, ποιες γλώσσες μιλάμε, σε ποιες θρησκείες πιστεύουμε και πολλά ακόμη. Ελάτε να γνωρίσουμε μαζί το παγκόσμιο χωριό μας. Ίσως μάθετε πράγματα που θα σας αφήσουν έκπληκτους!

Στην ιστοσελίδα www.iftheworldwereavillage.com θα βρείτε πληροφορίες και εκπαιδευτικό υλικό.

Ταινίες σχετικές με το ρατσισμό - μια φιλμογραφία / Movies about racism - a filmography

1) Το Πορφυρό Χρώμα (The Color Purple)

The life and trials of a young African American woman. 
Director: Steven Spielberg

2) Υπηρέτριες (The Help)

An aspiring author during the civil rights movement of the 1960s decides to write a book detailing the African-American maids' point of view on the white families for which they work, and the hardships they go through on a daily basis. 
Director: Tate Taylor

3) Φιλαδέλφεια (Philadelphia)

When a man with AIDS is fired by a conservative law firm because of his condition, he hires a homophobic small time lawyer as the only willing advocate for a wrongful dismissal suit.
Director: Jonathan Demme

4) Hamburger Hill

5) Ο Τελευταίος Βασιλιάς της Σκοτίας (The Last King of Scotland)

6) Va, vis et deviens 

7) Hotel Rwanda

8 ) Bolivia

9) The Believer

10) Ανίκητος (Invictus)

11) Freedom Writers

12) The Great Debaters

13) This Is England

14) American History X

A former neo-nazi skinhead tries to prevent his younger brother from going down the same wrong path that he did. 
Director: Tony Kaye

15) Do the Right Thing

16) Guess Who's Coming at Home

17) To Kill a Mockingbird

18) Sixteen Candles

19) Mississippi Burning

Two FBI agents with wildly different styles arrive in Mississippi to investigate the disappearance of some civil rights activists. 
Director: Alan Parker

20) The Believer

21) School Ties

22) High Learnings

23) White Dog

A trainer attempts to retrain a vicious dog that's been raised to kill Black people. 
Director: Samuel Fuller

24) The Birth of a Nation

25) Crash

Όνειρα σε άλλη γλώσσα - ένα ξεχωριστό ντοκυμαντέρ της Λουκίας Ρικάκη

Όνειρα σε άλλη γλώσσα, Ελλάδα, 2010. Ντοκιμαντέρ. Σκηνοθεσία - σενάριο: Λουκία Ρικάκη. Μοντάζ: Γιάννης Δαρίδης. 68' - Εξαιρετικό ντοκιμαντέρ γύρω από τα παιδιά μεταναστών, αλλά και Ελληνοκυπρίων σε δημοτικό σχολείο στο κέντρο της παλιάς Λευκωσίας.

MΙΑ ΤΑΙΝΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΣΧΟΛΕΙΟ ΠΟΛΥ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟ
Σχολείο Φανερωμένης 300 πρόσωπα 300 όνειρα καθένα στη γλώσσα του.

Το σχολείο ίσως δεν μπορεί να αλλάξει την κοινωνία γύρω του όμως στη Φανερωμένη προσπαθούν να βελτιώσουν την κοινωνία των παιδιών του σχολείου και να ανταποκριθούν στις ανάγκες τους. 

Το σχολείο είναι η χώρα των παιδιών. Μια νέα πατρίδα όπου εκτός του ότι μιλούν διάφορες γλώσσες, μαθαίνουν να εκφράζονται ακόμη και να ονειρεύονται σε μια άλλη γλώσσα. Ειδικά η Φανερωμένη αποτελεί φιλόδοξο πρόγραμμα του Υπουργείου Παιδείας, της Κύπρου το οποίο κάνει ένα άνοιγμα στην κοινωνία. Το εντυπωσιακό κτίριο στο κέντρο της παλιάς Λευκωσίας ήταν ένα παραδοσιακό παρθεναγωγείο από εκείνα που φοίτησαν πολλές γενιές κοπέλες. Τώρα όμως τα πράγματα έχουν αλλάξει. Λίγα μέτρα από το σχολείο βρίσκεται η Πράσινη γραμμή. Η νεκρή εκείνη ζώνη που χωρίζει την Λευκωσία στα δύο.

Δεν ξεχνώ λένε ακόμη τα μαθητικά τετράδια αλλά για τους σημερινούς μαθητές της Φανερωμένης αυτό σημαίνει άλλα πράγματα.

Αυτοί πασχίζουν τώρα να ζήσουν σε μια νέα χώρα την Κύπρο και πολλοί απ αυτούς δεν ξεχνούν τις δικές τους χώρες. Σκηνικά πολέμων, διωγμοί φτώχεια τους έφεραν εδώ σε αυτή τη γωνιά του κόσμου, σε αυτό το νησί. Ποιος άνεμος τους έφερε εδώ; Τύχη καλή, την υποδοχή τους ανέλαβαν δάσκαλοι με καρδιά μικρού παιδιού. Ο πόλεμος δεν καταστρέφει μόνο τη γη αλλά κάνει τις καρδιές πέτρινες, τα μάτια τυφλά. Μετανάστης είναι ο άνθρωπος χωρίς σπίτι, το σπίτι δεν είναι ένα μέρος μα ένα πρόσωπο που σε αναγνωρίζει. Η μετανάστευση ενσωματώνει την αιχμή της προσωπικής του ελπίδας ως προς το απρόσωπο μέλλον.

«Η ζωή είναι δύσκολη, αλλά κι εγώ εύκολη δεν είμαι» έγραφε η τσάντα της Περβίν από την Τουρκία, στα Ελληνικά και στα Τούρκικα. Έτσι ξεκίνησε η Περβίν να γράφει την ιστορία της, για το πως διεκδίκησε την εκπαίδευση της και ήρθε από το χωριό της στην Τουρκία, στην Κύπρο με τα αδέλφια της, για να μάθουν κι άλλα γράμματα. Ήρθε μαζί με την Αϊσέ, τον Κεμάλ και τον Μεχμέτ. Και οι τέσσερεις φοιτούν στα σχολεία της Φανερωμένης.

Πηγή: www.luciarikaki.gr

"Πώς έχασα ένα φίλο και κέρδισα ένα... φασίστα"!

Γροθιά στο στομάχι είναι το απόσπασμα από το ημερολόγιο ενός μαθητή από το Αντιφασιστικό Μέτωπο Ηλιούπολης, στο οποίο δείχνει ξεκάθαρα τις «επιπτώσεις» που έχει η σιωπή μας και η ανοχή μας στα φασιστικά φαινόμενα και πρακτικές.  

Είναι συγκλονιστικό. Διαβάστε το...

«Προχτές το βράδυ ένας μετανάστης λήστεψε μια γιαγιά, πέντε γειτονιές παρακάτω. Την άλλη μέρα στο σχολείο, ο συμμαθητής μου ο φασίστας χτύπησε έναν άλλο συμμαθητή μου, που οι γονείς του είναι μετανάστες. 

Ο ίδιος γεννήθηκε εδώ, μιλά ελληνικά και δεν ξέρει καμιά άλλη πατρίδα πέρα από την Ελλάδα.

Στην Ελλάδα υπάρχουν πολλές κατηγορίες ανθρώπων: Πλούσιοι, μεσαίοι, φτωχοί.

Πολλοί πλούσιοι κλέβουν, εξαπατούν, φοροδιαφεύγουν, βάζουν τους φτωχότερους να δουλεύουν για λογαριασμό τους για λίγα ευρώ. Πολλοί φτωχοί, Έλληνες και ξένοι δουλεύουν απ’το πρωί μέχρι το βράδυ για ένα κομμάτι ψωμί.

Κάποιοι απ” αυτούς κλέβουν, σκοτώνουν για να ληστέψουν και πουλούν ναρκωτικά.

Εγώ δε γουστάρω τους εγκληματίες, όπως δεν γουστάρω και τους πλούσιους που βγάζουν τα λεφτά τους στην Ελβετία, για να μην φορολογηθούν. Οι φασίστες τα βάζουν μόνο με τους μετανάστες γιατί λέει είναι ξένοι και φταίνε αυτοί. Εγώ λέω ότι τα βάζουν μαζί τους γιατί είναι ο εύκολος στόχος και δεν μπορούν να τα βάλουν με τους ισχυρούς. Άλλωστε ξέρω καλά ότι να χτυπάς το συμμαθητή σου, δεν δείχνει δύναμη, αλλά αδυναμία. Η καημένη η γιαγιά δεν κέρδισε καμιά παρηγοριά από αυτή τη πράξη εκδίκησης και ο συμμαθητής μου μας κοιτάει πια όλους με καχυποψία.

Κι έτσι, έχασα έναν Έλληνα φίλο και κέρδισα έναν φασίστα.

Οι φασίστες όλο μιλάνε για την ένδοξη ελληνική φυλή και τον ελληνικό πολιτισμό.

Οι ίδιοι όμως δεν ξέρουν καλά την ιστορία μας και δεν γνωρίζουν τίποτα απ” τα έργα των αρχαίων Ελλήνων. Η καλύτερη απόδειξη ότι αγαπάς τη χώρα σου είναι να την υπερασπίζεσαι όχι με μεγάλα λόγια, αλλά με πράξεις. Έχω διαβάσει πως στον τελευταίο πόλεμο που έζησε η χώρα μας, κάποιοι χωρίς χρήματα, οπλισμό και βοήθεια από κανέναν στήσανε αντάρτικο στρατό εναντίον των κατακτητών Γερμανών.

Κάποιοι άλλοι, οι λεγόμενοι ταγματασφαλίτες, μπήκανε στην υπηρεσία των Χιτλερικών, πήρανε όπλα και λεφτά, φόρεσαν κουκούλες, ρουφιανέψαν και πολέμησαν τους Έλληνες. Οι φασίστες σήμερα θεωρούν τους ταγματασφαλίτες «πατριώτες» και κάνουν εκδηλώσεις στη μνήμη τους.

Τις προάλλες στο σχολείο συνέβη κάτι άλλο. Η Ελένη η συμμαθήτριά μου, είναι φωνακλού και τα «χώνει», η μάνα της είναι αριστερή.

Ο φασίστας συμμαθητής μου την χτύπησε, εγώ όμως δεν αντέδρασα. Είναι που η Ελένη καμιά φορά γίνεται εκνευριστική και μέσα μου σκέφτηκα… «Καλά της έκανε!». Μετά το ξανασκέφτηκα, αλλά ήταν αργά πια, αργά και αισθάνομαι ότι έχω πέσει στα μάτια της.

Κι έτσι, έχασα μια φίλη και κέρδισα έναν φασίστα.

Στο γήπεδο οι φασίστες φωνάζανε «πίθηκο» τον καλύτερο παίκτη της ίδιας μας της ομάδας, γιατί είναι από την Αφρική. Ο καλύτερος μας παίκτης πικράθηκε και ζήτησε μεταγραφή.

Κι έτσι, έχασα τον παικταρά μας και κέρδισα έναν φασίστα.

Οι φασίστες προωθούν το μίσος και την απανθρωπιά. Μισούν και χτυπούν τους ξένους, τις γυναίκες, τους ομοφυλόφιλους, τους μορφωμένους, τους δημοκράτες, τους ελεύθερους ανθρώπους. Μισούν ό,τι τους ξεπερνά και ό,τι δεν καταλαβαίνουν.
Όποτε όμως βρεθούν απέναντι σε αντιφασίστες, το βάζουν στα πόδια. Τον τελευταίο καιρό με τόσους φασίστες που μ” έχουν κερδίσει, έχω αρχίσει να προσέχω τι λέω και να διστάζω να πάρω θέση.

Κι έτσι, πριν χάσω το θάρρος μου για πάντα με αντάλλαγμα το φόβο του φασίστα, ΣΟΥ ΦΩΝΑΖΩ:

«ΕΞΩ ΟΙ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΑΠ’ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ,

ΕΞΩ ΟΙ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΑΠ’ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΜΑΣ!».

Κι έτσι, ξανακέρδισα τον εαυτό μου, χάνοντας μόνο έναν φασίστα!»

Πηγή: http://livester.gr

Βίντεο εφήβων με τραυματικές εμπειρίες από την Kids Company, Λονδίνο

Η Kids Company ιδρύθηκε από την Camila Batmanghelidjh το 1996. Εργάζεται με παιδιά και νεαρά άτομα παρέχοντας τους βοήθεια για να ξεπεράσουν τραυματικές εμπειρίες, έντονα βιώματα και δύσκολες καταστάσεις. Το θεραπευτικό μοντέλο που ακολουθείται συμπληρώνεται από εκπαιδευτικές δραστηριότητες και μαθησιακή στήριξη. Το πρόγραμμα βοηθά τα παιδιά να ανακαλύψουν ταλέντα και ενδιαφέροντα ώστε να αναπτύξουν δεξιότητες για το μέλλον.

Στο πλαίσιο του project "Οι ζωές των άλλων" και σε συνεργασία με το Festival Μηδέν, η Kids Company μας παρουσίασε μια σειρά από έργα παιδιών, σε επιμέλεια της Ράνιας Μπέλλου, η οποία είναι εικαστικός και εκπαιδεύτρια του κέντρου.

-Untitled 2013 by Luntu Masiza music by Collier Taylor

-Interlude by Sebastian Simpson-Bandidin

-Drop a Ryme by Ak Rekz and Urban Academy Productions

-I Love my life by JohnLennonBus 

-Fantasy by Canvas and Curtis Acheampong

-Fiends by Canvas and Curtis Acheampong