Μάνος Χατζιδάκις: "Εγώ πιστεύω σ' εκείνη την ελληνικότητα που εξαφανίζει τις διαφορές" (βίντεο)

«Το ελληνικό, τώρα: από την ώρα που μας βοηθάει η Ελλάς να γίνουμε άνθρωποι, με μια παγκοσμιότητα, πολύ καλώς. Από την ώρα που μας δίδει μια φουστανέλα και μας εμποδίζει να υπάρχουμε με τους άλλους συνανθρώπους, είναι αντιδραστικό. Αν αυτό που λέμε ελληνικό είναι εμπόδιο στο να ενωθούμε με έναν μαύρο, είναι καταδικαστέο. Αν, αντιθέτως, αυτό είναι βοηθητικό για να ενωθούμε με τους άλλους, είναι υπέροχο».

«Η έννοια του ελληνικού για πολλούς ανθρώπους έχει διαφορετική όψη. Εγώ πιστεύω σ' εκείνη την ελληνικότητα που εξαφανίζει τις διαφορές».

«Φυσικά, από κάπου ξεκινάμε. Όλοι ξεκινάμε και τις πρώτες λέξεις που ψελλίζουμε είναι της μάνας μας. Αλλά δεν μένουμε με τις τέσσερις λέξεις που μάθαμε απ' τη μάνα μας: πηγαίνουμε και μαθαίνουμε και μιλάμε και σκεπτόμαστε και ξαναμαθαίνουμε να μιλάμε και απορρίπτουμε σκέψεις και προχωράμε...»

Ένα book trailer από τους Tiiinewzfilms για "Τα επτά πρόσωπα της κώφωσης"

Μια συγγραφέας, ένα βιβλίο, μια κινηματογραφική ομάδα, ένας μουσικοσυνθέτης-τραγουδοποιός, ένα βιβλιοπωλείο… Με αφορμή την κυκλοφορία του νέου βιβλίου της Σοφίας Κολοτούρου, «Τα επτά πρόσωπα της κώφωσης», η Άτυπη Κινηματογραφική Συμμορία tiiinewzfilms παρουσιάζει ένα βίντεο-book trailer. Το σενάριό του αντλεί χαρακτήρες από το περιεχόμενο του βιβλίου, διατηρώντας ωστόσο μια ιδιότυπη αυτοτέλεια. Με αφορμή τη νέα τους δουλειά, αναδημοσιεύουμε συνέντευξη των Tiiinewzfilms στο περιοδικό SOUL (#74).

Γιατί «Άτυπη Κινηματογραφική Συμμορία» και τι σημαίνει «tiiinewzfilms»; Άτυπη, γιατί ποτέ δεν υπακούσαμε στους κινηματογραφικούς κανόνες, και Συμμορία, γιατί ως συλλογικότητα πάντα κινούμαστε στις παρυφές του καλλιτεχνικού περιθωρίου. Το tiiinewzfilms προήλθε το 2006 από ατάκα εσωτερικής κατανάλωσης που δεν σημαίνει κάτι περισσότερο από το «Τι νέα;». Το συγκεκριμένο όνομα μας χάριζε τη σιγουριά ότι κανείς δεν θα το έχει σκεφτεί πριν από μας. Τελικά συνειδητοποιήσαμε ότι κανείς δεν μπορεί και να το προφέρει, πέρα από μας.

Πόσα μέλη αποτελούν τη Συμμορία σας; Στον βασικό πυρήνα είμαστε τρεις (Θάνος Καρβούνης, Δήμος Καπόγιαννης και Axel Καπόγιαννης). Διαρκώς, βέβαια, συνεργαζόμαστε με αρκετό κόσμο που δεν θεωρείται μέλος μας, αλλά σε κάθε ευκαιρία στηρίζει το εγχείρημά μας.

Πόσες ταινίες έχετε γυρίσει; Πού μπορεί να τις δει κανείς; Έχουμε γυρίσει επτά ταινίες μικρού μήκους και μία μεσαίου. Όλες είναι αναρτημένες στο site μας, www.tnfilms.gr, μαζί με videoclips, videoart και παρουσιάσεις που έχουμε επιμεληθεί. Κατά καιρούς, βέβαια, οι ταινίες μας περιφέρονται σε μικρά ή μεγαλύτερα φεστιβάλ, σε πολιτιστικά στέκια, λέσχες αλλά και μικρά εναλλακτικά καφέ.

Πώς αλήθεια εκφράζει κανείς «ευθαρσώς ό,τι πιο νέο στον χώρο του σινεμά»; Αν ήταν να πούμε ιστορίες που έχουν ξαναειπωθεί, δεν θα είχε αρκετό νόημα. Διεκδικούμε την ανατροπή της θεωρίας περί παρθενογένεσης στην τέχνη, και αυτό από μόνο του θέλει αρκετό θράσος.

Πού συνίσταται το προβοκατόρικο των ταινιών σας; Στην υπόθεση; Στη σκηνοθεσία και τα γυρίσματα; Στον τρόπο επικοινωνίας με το κοινό; Θεωρούμε πως το όλο στήσιμο των ταινιών μας είναι από μόνο του προβοκατόρικο. Συνήθως παρουσιάζουμε καθαρά, όμορφα πρόσωπα που κρύβουν αρρωστημένες εμμονές και αδυναμίες που, από τη μία, μπορεί να σοκάρουν με την ωμότητά τους και, από την άλλη, μπορεί να θυμίσουν στον θεατή δικά του καλυμμένα πάθη. Τα σενάριά μας είναι γεμάτα παγίδες και αφήνουν περιθώρια για ποικίλες ερμηνείες, ανάλογα με τις παραστάσεις και την ψυχοσύνθεση του δέκτη. Φυσικά, πολλές φορές έχουμε γίνει αποδέκτες αρνητικής κριτικής από συντηρητικούς θεατές, και αυτό κυρίως μας χαροποιεί. Αποτυχία θα ήταν να περνούσαμε απαρατήρητοι.

«Αμφισβητώντας κατάμουτρα κάθε είδους αυθεντίες γύρω από τον χώρο του cinema, απορρίπτοντας κάθε πεπατημένη φόρμουλα κινηματογράφησης και πάνω από όλα χλευάζοντας την προσπάθεια καπηλείας της ματαιοδοξίας εκκολαπτόμενων καλλιτεχνών από τους σύγχρονους επαγγελματίες δασκάλους της τέχνης, η tiiinewzfilms κηρύσσει με τον πλέον κρυστάλλινο τρόπο ένα μανιασμένο αντάρτικο έκφρασης κόντρα στο μονόδρομο της άκριτης αποδοχής του mainstream και του lifestyle της καλλιτεχνικής υποταγής». Ποια είναι όμως η δική σας αντιπρόταση; Ποιο το δημιουργικό σας μανιφέστο, η φιλοσοφία σας; Καταρχάς, να ξεκαθαρίσουμε ότι σεβόμαστε τους καλλιτέχνες που έχουν επιλέξει να ασχολούνται επαγγελματικά με τον χώρο και να ζουν από αυτό. Το ζήτημα είναι ότι σίγουρα πριν την κρίση, αλλά και σε ένα βαθμό σήμερα, το σύστημα καθόριζε με αυστηρό τρόπο ποια καλλιτεχνικά προϊόντα θα καταναλώσει ο μέσος θεατής, οδηγώντας τον αργά ή γρήγορα στην πολιτιστική αποχαύνωση. Σκυλάδικα, υποκουλτούρα, απολιτίκ τέχνη μακριά από τις ανάγκες της πλειοψηφίας του κόσμου, και όλα αυτά με το περιτύλιγμα του lifestyle, της χλιδής και των κατά παραγγελία άρθρων γλειψίματος. Εμείς μέσα από τις δουλειές μας σε πρώτο επίπεδο ικανοποιούμε τη δική μας εσωτερική ανάγκη για ελεύθερη έκφραση. Δεν έχουμε σπουδάσει κινηματογράφο, δεν έχουμε πλήρη εξοπλισμό, δεν έχουμε διανομή και έχουμε αποσυνδέσει πλήρως τον παράγοντα κέρδος από την παραγωγή μας. Με πειραματισμό, λάθη και καθυστερήσεις, θα πούμε την ιστορία μας ολοκληρωμένα στη μικρή φόρμα και θα κάνουμε τα πάντα να πάει η ταινία μας παντού. Μέσω ίντερνετ, μέσω φεστιβάλ, μέσω blogs, sites και περιοδικών που θα μας φιλοξενήσουν.

Ποιο σινεμά και ποιος κινηματογραφιστής σας εμπνέει; Βλέπουμε διάφορα ήδη κινηματογράφου και προφανώς δεν βλέπουμε και οι τρεις τα ίδια. Σε επίπεδο καταβολών είναι πιθανό να αναγνωριστούν στις ταινίες μας επιρροές Ντέιβιντ Λιντς. Πάντως από τους νέους δημιουργούς, αξίζει κανείς να ζηλέψει τις δουλειές του Ρομέν Γαβρά.

Πώς βιοπορίζεται κάποιος που κάνει το σινεμά της δικής σας φιλοσοφίας; Βιοποριζόμαστε όπως η συντριπτική πλειοψηφία των νέων της γενιάς μας, ανεξάρτητα από το αν κάνει σινεμά ή όχι. Δουλεύουμε στις «κανονικές» μας δουλειές, αγχωνόμαστε όταν καθυστερούν να μας πληρώσουν, προσπαθούμε να ξεκλέψουμε ελεύθερο χρόνο για να κάνουμε ταινίες. Ανήκουμε στη γενιά που βιώνει την κρίση, ελπίζουμε να ανήκουμε και στη γενιά που θα την ανατρέψει.

«Τα επτά πρόσωπα της κώφωσης», book trailer εδώ
Εμφανίζονται οι: Αλεξάνδρα Πανουτσοπούλου, Ηλίας Αλεξανδράκης, Αργύρης Ανέστης, Σοφία Κολοτούρου
Μουσική: Κώστας Παρίσης (Υπόγεια Ρεύματα)
Μοντάζ: Θάνος Καρβούνης
After effects: Δήμος Καπόγιαννης
Σκηνοθεσία, σενάριο: Θάνος Καρβούνης
Παραγωγή: Άτυπη Κινηματογραφική Συμμορία tiiinewzfilms

www.sofiakolotourou.gr
www.dardanos.gr
Ομάδα στο facebook «Κουφοχωριό»

Πηγή: www.athensvoice.gr

Ο μικρός μου αδελφός απ' το φεγγάρι (ένα βίντεο για τον αυτισμό)

Με αναπηρικό αμαξίδιο στη Νάπολη...

Χωρίς λόγια...

Όταν η αναπηρία “εισβάλει” στην τέχνη…

Το τραγούδι είναι remix του Sex machine του αείμνηστου Αμερικάνου τραγουδιστή James Brown, στην Γερμανική ταινία Wo ist fred με τον Til Schweiger.

Στα γυρίσματα του «Xenia» του Πάνου Χ. Κούτρα

(αναδημοσίευση, κείμενο της Λήδας Γαλανού, Flixgr)

Τέσσερα χρόνια μετά τη «Στρέλλα», ο Πάνος Χ. Κούτρας αναζητά στη νέα του ταινία την ταυτότητα δύο παιδιών και μιας ολόκληρης χώρας. Το Flix βρέθηκε στα γυρίσματα και μίλησε μαζί του και με τους νεαρούς πρωταγωνιστές του για το μεγάλο ταξίδι του «Xenia». 

«Ναι, πιστεύω ότι οι Ελληνες - και πάντα το πίστευα - ήταν ανέκαθεν πάρα πολύ ρατσιστές. Πιστεύω ότι ο άνθρωπος είναι ρατσιστής. Νομίζω ότι ο άνθρωπος γεννιέται ρατσιστής και απλά η πορεία του είναι να εκπολιτιστεί, να γίνει άνθρωπος και να μην είναι ρατσιστής.»

Mιλώντας με τον Πάνο Χ. Κούτρα για μια ταινία που αφηγείται την ιστορία δύο αδελφών Αλβανών δεύτερης γενιάς που κινδυνεύουν με απέλαση και σε μια προσπάθεια να παραμείνουν στη χώρα, αναζητούν τον Ελληνα πατέρα τους που δεν έχουν γνωρίσει ποτέ, μοιάζει αναπόφευκτο να μιλήσεις για τον ρατσισμό, την ξενοφοβία, μια Ελλάδα ανέκαθεν σε κρίση και όλα όσα τον οδήγησαν να συνεχίσει την ιδιοσυγκρασιακή του φιλμογραφία με ένα εφηβικό road movie για δύο παιδιά που είναι «ξένοι στη χώρα τους».

Το Flix συνάντησε το συνεργείο της ταινίας στην Κοζάνη, λίγο πριν την ολοκλήρωση των γυρισμάτων και εκεί. Με φόντο το εκγαταλελειμμένο Xenia της πόλης μίλησε με τον Πάνο Χ. Κούτρα, τους δύο νεαρούς πρωτοεμφανιζόμενους αλβανικής καταγωγής πρωταγωνιστές του και την Γαλλίδα διευθύντρια φωτογραφίας Ελέν Λουβάρ, οι οποίοι μας ξεναγούν στο βίντεο σε ένα κόσμο φτιαγμένο από μεγάλα όνειρα, χαμένες ταυτότητες και... ιαπωνικό μάνγκα.

Δείτε εδώ το βίντεο:

Xenia // 
Σκηνοθεσία: Πάνος Χ. Κούτρας / Σενάριο: Πάνος Χ. Κούτρας, Παναγιώτης Ευαγγελίδης / Παραγωγοί: Ελένη Κοσσυφίδου, Αλεξάνδρα Μπουσίου, Πάνος Χ. Κούτρας /Συμπαραγωγοί: Μαρί - Πιερ Μασιά, Ζιλιέτ Λεπούτρ, Μπενουά Ρολάντ / Διεύθυνση Φωτογραφίας: Ελέν Λουβάρ / Σκηνικά: Πηνελόπη Βαλτή / Κοστούμια: Βασίλης Μπαρμπαρίγος /Μακιγιάζ: Μπενεντίκτ Τρουβέ / Hair Stylist: Χρόνης Τζήμος /Ηχος: Φαμπρίς Οσίνσκι / Μοντάζ: Γιώργος Λαμπρινός /Πρωταγωνιστούν: Κώστας Νικούλι, Νίκος Γκέλια, Ρομάνα Λόμπατς, Αγγελος Παπαδημητρίου, Γιάννης Στάνκογλου, Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου

Τρέχουμε ή περπατάμε για το Σύλλογο Συνδρόμου Down Ελλάδας (στη Θεσσαλονίκη)

Ένα ρεπορτάζ για το Σύλλογο Συνδρόμου Down, που στις 19 Οκτωβρίου ετοιμάζεται να συμμετάσχει με τη συμβολική διαδρομή του ενός χιλιομέτρου στον 8ο Μαραθώνιο Μέγας Αλέξανδρος στη Θεσσαλονίκη. Ραντεβού στις 08:30 το πρωί, στο stand του DOWN, στην πλατεία Αριστοτέλους. Με τη συμμετοχή των 5 ευρώ θα φορέσετε το μπλουζάκι με τα σύμβολα της DOWN running team και θα γίνετε ένα με την ομάδα των παιδιών, των γονιών, των εθελοντών και των φίλων του συλλόγου. Οι δηλώσεις συμμετοχής γίνονται μέχρι τις 2 Οκτωβρίου.

Περισσότερες πληροφορίες για το Σύλλογο και για την εγγραφή εδώ: http://down.gr

Για να δείτε το βίντεο πατήστε εδώ

Η περιγραφή της εκπομπής:
"Κάπου εκεί σε μια γειτονιά της κάτω Τούμπας στη Θεσσαλονίκη, υπάρχουν κάποιοι ξεχωριστοί άνθρωποι. Τους συναντήσαμε σ ένα υπόγειο στην οδό Καρανιβάλου 31. Μας υποδέχθηκαν με αγάπη. Άλλωστε αυτό θέλουν να κάνουν. Να σ αγκαλιάζουν, να σου ψιθυρίζουν στο αυτί, να σε κοιτούν στα μάτια. Περάσαμε μία μέρα μαζί με τα άτομα του συλλόγου συνδρόμου Down Ελλάδας και μας μίλησαν για τα μαθήματα, τις δραστηριότητες τους, αλλά και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν. Ο σύλλογος συνδρόμου Down Ελλάδας ιδρύθηκε το 1990 και σήμερα έχει 350 μέλη. Τα έσοδά του προέρχονται από τις ετήσιες συνδρομές των μελών και κυρίως δωρεές, οι οποίες μειώνονται λόγω της κρίσης. Σημαντική πρωτοβουλία του συλλόγου είναι να συμμετάσχει στο 2ο διεθνή νυχτερινό ημιμαραθώνιο ο οποίος θα διεξαχθεί στις 19 Οκτωβρίου στο φωτισμένο κέντρο της πόλης. Μέρος των εσόδων θα διατεθεί για τις αυξημένες ανάγκες του συλλόγου. Μαζί με τα παιδιά του συλλόγου συζητήσαμε και μάθαμε πολλά. Μας έδειξαν πώς να τρυπάμε τις ελιές που θα αποθηκευτούν σε βαζάκια και θα πωληθούν στο επόμενο παζάρι. Οι δάσκαλοι βρίσκονται κοντά στα άτομα με σύνδρομο down. Η στήριξή τους είναι πολύτιμη και μαζί χτίζουν την προσωπικότητά τους μέσα από τη σωστή επικοινωνία και τις δημιουργικές δραστηριότητες. Η γυμναστική αυξάνει την κοινωνικότητα των παιδιών και αναπτύσσει τις δεξιότητές τους από πολύ μικρή ηλικία. Κάθε μέρα είναι κι ένα βήμα. Μικρό ή μεγάλο δεν έχει σημασία. Αρκεί η ιδιαιτερότητα να μη γίνει σύμμαχος της προκατάληψης και του κοινωνικού αποκλεισμού."

Ασυνόδευτος, ανήλικος και Αφγανός...

Με αφορμή τη φετινή Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων, οι Γιατροί του Κόσμου και το Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες έφεραν πριν λίγο καιρό στη δημοσιότητα την ιστορία ξεριζωμού του 14χρονου Αφγανού Ισμαήλ, ο οποίος λόγω καταγωγής, χρώματος και γλώσσας έγινε θύμα ρατσιστικής βίας στην Αθήνα. Η ανάγκη για την προστασία μέσω της ενεργοποίησης θεσμικού πλαισίου αν μην τι άλλο ασυνόδευτων παιδιών είναι επιτακτική.

Η ιστορία του Ισμαήλ από τον ίδιο τον Ισμαήλ

Σύμφωνα με τους Γιατρούς του Κόσμου, ο ανήλικος βρισκόταν στην Ελλάδα μόνος του από τις αρχές Μαρτίου 2013. Διέμενε στην Αθήνα, σε ένα μικρό διαμέρισμα με 13 ακόμη ανθρώπους. Ο ανήλικος είχε χωριστεί από τη μητέρα του στο check-in στο αεροδρόμιο Ελ. Βενιζέλος από διακινητές, οι οποίοι, κατά την προσφιλή τους τακτική, επιβίβασαν μόνο τη μητέρα στο αεροπλάνο, ενώ ο ανήλικος δεν τα κατάφερε. Κρατήθηκε για λίγα λεπτά στο αστυνομικό τμήμα του αεροδρομίου και πάλι αφέθηκε ελεύθερος δίχως κάποια διενέργεια από τις αρχές για την προστασία του.

Ο ανήλικος επέστρεψε στο σπίτι τους στην Αθήνα, μόνος. Ο 14χρονος είχε πλήρη άγνοια των δικαιωμάτων του, διέμενε σε ακατάλληλο χώρο, είχε δυσκολία στο να αναλάβει τη σίτισή του και δεν γνώριζε πού μπορεί να απευθυνθεί για βοήθεια. Ακόμα και μετά την επίθεση εις βάρος του και αφού μετέβη στο ΤΕΠ κρατικού νοσοκομείου, όπου έγινε η συρραφή των τραυμάτων του, είχε δυσκολία στο να λάβει τα φάρμακα που του είχαν συνταγογραφηθεί αφού τα κρατικά νοσοκομεία δεν δικαιολογούν τη φαρμακευτική δαπάνη για ανασφάλιστους, ακόμα και αν αυτοί είναι τραυματισμένοι ασυνόδευτοι ανήλικοι.

Επίσης, ακόμη και μετά την τοποθέτηση του ανήλικου σε προστατευτικό πλαίσιο και ενώ είχαν προηγηθεί όλες οι προβλεπόμενες ενέργειες για την προστασία του από τους ΓτΚ και το ΕΣΠ, κατά τη διάρκεια της κατάθεσης ενέκυψε ο κίνδυνος σύλληψης και κράτησής του από τις αστυνομικές αρχές ο οποίος και αποφεύχθηκε έπειτα από αλλεπάλληλες παρεμβάσεις.

Κατόπιν της δημοσιότητας που πήρε η υπόθεση παρενέβη η Ελβετική Πρεσβεία, η οποία και παρέβλεψε τις δυσλειτουργίες των ρυθμίσεων του «Δουβλίνου ΙΙ», επισπεύδοντας έτσι τη διαδικασία της οικογενειακής επανένωσης και προσφέροντας τη δυνατότητα στο 14χρονο να ενωθεί με την οικογένειά του σε λιγότερο από 20 ημέρες. Η παρέμβαση αυτή συνέβαλε ώστε να προσφερθεί η απαραίτητη προστασία σε αυτό το παιδί, προσπερνώντας έτσι την αδυναμία και την αυθαιρεσία του ελληνικού κράτους στην προστασία των ασυνόδευτων ανήλικων.

Σε συνέχεια των παραπάνω και σε άμεση σύνδεση με την υπόθεση του 14χρονου, οι Γιατροί του Κόσμου και το Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες επισημαίνουν τα εξής:

• Η κράτηση των ασυνόδευτων ανήλικων η οποία ορίζεται από την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου ως έσχατο μέτρο, στο ελληνικό παράδειγμα, τείνει να γίνει ο κανόνας.
• Η συγκεκριμένη υπόθεση δεν αποτελεί τη μοναδική περίπτωση ασυνόδευτων ανήλικων οι οποίοι δεν απολαμβάνουν τις υπηρεσίες πρώτης υποδοχής στην Ελλάδα. Υπάρχουν εκατοντάδες ασυνόδευτοι ανήλικοι που παραμένουν ακόμη εκτός προστατευτικού πλαισίου.
• Το περιστατικά των ανήλικων που παραμένουν στην Ελλάδα, ενώ οι γονείς μεταβαίνουν σε άλλες χώρες της Ε.Ε. με τη βοήθεια διακινητών, εντείνεται ολοένα και περισσότερο.
• Πολλά από τα ασυνόδευτα παιδιά βρίσκονται για μήνες υπό κράτηση και σε λίγες περιπτώσεις μπαίνουν στη «χρονοβόρο» διαδικασία της οικογενειακής επανένωσης.
• Οι δομές φιλοξενίας και φροντίδας για τους ασυνόδευτους ανήλικους δεν επαρκούν.
• Η πρόσβαση στην υγεία και στη φαρμακευτική αγωγή, καθώς και το Δικαίωμα στη σίτιση, την εκπαίδευση, το παιχνίδι, τη ψυχαγωγία και στο άσυλο, αν και προβλέπονται από τη νομοθεσία, δεν είναι ούτε αυτονόητα, ούτε διασφαλισμένα για τα ασυνόδευτα παιδιά.
• Ο μόνος λόγος για τον οποίον το παιδί βρίσκεται σήμερα με την οικογένειά του, σε ασφάλεια, είναι επειδή οι μηχανισμοί επανένωσής του με τους δικούς του παρακάμφθηκαν μετά την επίθεση που δέχθηκε και τη δημοσιότητα που δόθηκε στο γεγονός.
• Εφόσον οι υπάρχουσες διαδικασίες τεθούν σε αποτελεσματική εφαρμογή, το περιστατικό καταδεικνύει τη δυνατότητα να προστατευθούν πολλοί από τους ασυνόδευτους ανήλικους που παραμένουν στην Ελλάδα. Ωστόσο αυτοί παραμένουν εκτός οποιουδήποτε πλαισίου φροντίδας και χωρίς να έχουν τρόπο πρόσβασης στη διαδικασία ασύλου και στους μηχανισμούς του «Δουβλίνο ΙΙ».

Ο 14χρονος θα είχε γλιτώσει από την τραυματική εμπειρία που βίωσε, ευτυχώς χωρίς τραγικές συνέπειες για τη σωματική του ακεραιότητα, τον τρόμο και την εγκατάλειψη, αν όλες οι απαραίτητες ενέργειες είχαν γίνει αμέσως μόλις βρέθηκε μόνος του στην Ελλάδα και όχι μόνο μετά την επίθεση.

«Είναι απαράδεκτο σήμερα στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη όπου πιστεύουμε ότι γίνονται σεβαστές οι αρχές του ανθρωπισμού, της αλληλεγγύης και της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ιδίως μάλιστα των παιδιών, να πρέπει πρώτα ένα παιδί γίνει θύμα ρατσιστικής επίθεσης για να υπάρξει κινητοποίηση για την προστασία του. Κατ’ εξαίρεση, ένα παιδί σώθηκε χάρη στην άμεση παρέμβαση φορέων για την αντιμετώπιση της περίπτωσής του. Ευχόμαστε μόνο να μην είναι η επόμενη επίθεση μοιραία για κάποιο άλλο παιδί. Προτείνουμε τη βελτίωση του Κανονισμού Δουβλίνο ΙΙ με ειδική μέριμνα όσον αφορά στους ασυνόδευτους ανηλίκους και την άμεση εφαρμογή από τις ελληνικές Αρχές κάθε υφιστάμενης σήμερα διαδικασίας προστασίας των ανηλίκων και επανένωσής τους με τις οικογένειές τους».

Πηγή: www.athensvoice.gr

Μια εξαιρετική συνέντευξη της Άννας Καφέτση

Μια εξαιρετική συνέντευξη έδωσε η Άννα Καφέτση, ιδρυτική διευθύντρια του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό πρακτορείο, στις 9/4/2013. Η κα Καφέτση, χρήστης αναπηρικού αμαξιδίου η ίδια, περιγράφει στο βίντεο της συνέντευξης τους λειτουργικούς χώρους των 8 επιπέδων του Μουσείου, ενώ αποκαλύπτει κάποια από τα εντυπωσιακά εκθέματα που θα φιλοξενηθούν στους ορόφους του, αλλά και τα υπαίθρια γλυπτά που επιθυμεί να τοποθετηθούν στη μαγευτική ταράτσα του Μουσείου, η οποία θα μπορεί να λειτουργεί και σαν ένα είδος θερινού κινηματογράφου με προβολές από έργα του Μουσείου, αλλά και κινηματογραφικές ταινίες.

Το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (www.emst.gr) άρχισε τη λειτουργία του το 2000, για να καλύψει το τεράστιο κενό της έλλειψης αντίστοιχου θεσμού για τη σύγχρονη ελληνική και διεθνή τέχνη στην Αθήνα.
Το Μουσείο ξεκίνησε αμέσως την έντονη εκθεσιακή του δραστηριότητα. Από το 2000 μέχρι το 2003 στεγάστηκε στο ισόγειο του εργοστασίου Φιξ, ενώ από τον Σεπτέμβριο του 2008 εγκαταστάθηκε προσωρινά στο κτίριο του Ωδείου Αθηνών, μέχρι την ολοκλήρωση της ανακατασκευής του πρώην εργοστασίου ζυθοποιίας Φιξ στη Λεωφ.Συγγρού (που είχε εξαρχής επιλεγεί ως μόνιμη στέγη του μουσείου), η ανάπλαση του οποίου βρίσκεται σε εξέλιξη, υπό την εποπτεία της Άννας Καφέτση, διδάκτωρ Αισθητικής-Iστορίας Τέχνης.

 

Παραθέτουμε πιο κάτω λίγα μόνο από όσα είχε πει η Άννα Καφέτση στην υπέροχη συνέντευξη που είχε δώσει στον Λάμπρο Αραπάκο και δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Υποβρύχιο στις 23 Δεκεμβρίου 2011:

Πώς βλέπετε την κατάσταση της χώρας; Οι νέοι µεταναστεύουν, η ανεργία αυξάνεται, η φτώχεια παίρνει µεγάλες διαστάσεις και οι Έλληνες δείχνουν αδύναµοι και µαγκωµένοι. Η τέχνη τί ρόλο παίζει στην κατάσταση αυτή;

«Πρέπει να µείνουµε και να παλέψουµε, µε όποιο κόστος προσωπικό κι εάν έχει αυτό. Το οφείλουµε στον εαυτό µας και στη χώρα. Θα πρέπει να βρούµε άλλους τρόπους να ζήσουµε τη ζωή µας. Θα πρέπει να αλλάξουµε νοοτροπίες. Θα πρέπει να αλλάξουµε τις ζωές µας και τα ενδιαφέροντά µας, να αναζητήσουµε το νόηµα της ζωής και αλλού από κει που το αναζητούσαµε. Ας δοκιµαστούµε και στα δύσκολα. Έχουµε υποχρέωση σ’ αυτήν τη χώρα… Η τέχνη τώρα δεν µπορεί ν’ αλλάξει τα πράγµατα, πότε δεν µπορούσε να τ’ αλλάξει. Όµως η τέχνη είναι και παρηγοριά, φυγή. Μας βοηθάει να συνειδητοποιήσουµε πράγµατα, να σκεφτούµε πράγµατα για τον εαυτό µας. Η τέχνη µπορεί να βοηθήσει να ξαναφτιάξουµε την ταυτότητα και να συνειδητοποιηθούµε ως πρόσωπα – κι αυτό δεν είναι λίγο. Και στη φάση που είµαστε, που πρέπει να επανεφεύρουµε τη ζωή µας, την ταυτότητά µας, η τέχνη µπορεί να παίξει κάποιον ρόλο.»

Κινείστε µε αναπηρικό αµαξίδιο. Πώς είναι η ζωή σας;

«Έχω ένα πρόβληµα υγείας που ήρθε από την εφηβεία µου. Δεν έχω ξαναµιλήσει γι’ αυτό. Είναι η πρώτη φορά. Πάσχω από µυοπάθεια. Η ασθένεια αυτή έχει αργή εξέλιξη. Χρησιµοποίησα για πρώτη φορά το αµαξίδιο όταν ήµουν επιµελήτρια στην Πινακοθήκη, το 1985, για λίγες ώρες – ενώ συνέχιζα και µπορούσα να περπατάω. Το αµαξίδιο µε βοηθούσε να αντεπεξέλθω στην επαγγελµατική µου δραστηριότητα και µου επέτρεψε να έχω µια τελείως αυτόνοµη ζωή. Με βοηθούσε στα ταξίδια και έτσι µπορούσα να πηγαίνω σε δύο και τρία µουσεία την ηµέρα, πράγµα που όταν περπατούσα µε κούραζε πολύ. Ήρθε σαν απελευθέρωση για τη ζωή µου. Η συµβατική κουβέντα «είναι καθηλωµένος στο αναπηρικό αµαξίδιο» είναι τόσο λάθος… Τελικά όλα τα πράγµατα είναι πώς τα βιώνει κανείς. Το αµαξίδιο επιτρέπει σε ανθρώπους που δεν περπατάνε πια να βγουν έξω έχοντας συγχρόνως µια δύσκολη ζωή… Η ζωή µου είναι πολύ δύσκολη. Αλλά αυτό µένει στο σπίτι µου. Προς τα έξω πρέπει να το παλεύω, και το παλεύω όσο µπορώ… Και όλο αυτό σε µια χώρα που είναι όλα δύσκολα για τους ανθρώπους µε αµαξίδιο. Στο Παρίσι δεν ήταν έτσι.»

Τα εγκαίνια του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης θα γίνουν τον Μάρτιο του 2014.

Πηγή: www.disabled.gr

«Extreme Walks»: το εντυπωσιακό video game για την πρόσβαση στην Αθήνα!

Το περπάτημα στα πεζοδρόμια της Αθήνας (και όχι μόνο δυστυχώς) είναι ένα πραγματικό extreme game!
Η TATAKIS AV PRODUCTIONS, με εμπειρία στον χώρο του διαδικτυακού interactive video, δημιούργησε το πολύ έξυπνο «Extreme Walks» video game, για να διακωμωδήσει την προσβασιμότητα των πεζοδρομίων της Αθήνας!

Στο συγκεκριμένο video, παρουσιάζεται η διαδρομή που κάνει ο χαρακτήρας «Night Vision», δηλαδή η νεαρή τυφλή κοπέλα που προσπαθεί (μάταια) να περπατήσει στα πεζοδρόμια της Αθήνας με το λευκό μπαστούνι της, αντιμετωπίζοντας κάδους απορριμμάτων, παράνομα σταθμευμένα αυτοκίνητα, κακοφτιαγμένες διαβάσεις τυφλών, και άλλα ωραία!
Η έξυπνη προσέγγιση του προβλήματος της πρόσβασης στην Αθήνα και το χιουμοριστικό στοιχείο στην αντιμετώπιση των εμποδίων από τη νεαρή κοπέλα, απογειώνουν το εγχείρημα.


EXTREME WALKS (short feature-eng) from STELIOS TATAKIS on Vimeo.

Σκηνοθεσία:

Agnes Sklavos (Ανιές Σκλάβου)
Stelios Tatakis (Στέλιος Τατάκης)

Σενάριο:
Agnes Sklavos (Ανιές Σκλάβου)

Ηθοποιοί:
Night Vision (Τυφλή) – Niki Anastasiou (Νίκη Αναστασίου)
Mom on wheels (Μαμά με καροτσάκι) – Marina Nikolakopoulou (Μαρίνα Νικολακοπούλου) – Nikolas Zaponidis (Νικόλας Ζαπονίδης)
Heavy Leg (Άνδρας με πατερίτσες) – Kyriakos Zaponidis (Κυριάκος Ζαπονίδης)
Driver (Οδηγός) – Akis Hadziadoniou (Άκης Χατζηαντωνίου)

Περισσότερες πληροφορίες για την παραγωγή τού “Extreme Walks” θα βρείτε στη διεύθυνση: www.tst.gr 

Ένα κοινωνικό πείραμα, 148 bikers και μια αίθουσα σινεμά... / Fear of the "other", a social experiment for an ad

148 bikers με όλο το κλισέ -τατουάζ, δερμάτινα, αλυσίδες, μουστάκια-, σε ένα σινεμά 150 θέσεων. Δύο θέσεις ελεύθερες, μόνο για ελεύθερους από προκαταλήψεις ανθρώπους.

Μια διαφορετική ματιά στο ρατσισμό και στο φόβο του άλλου μέσα από μια διαφήμιση...




Carlsberg stunts in Belgium with 148 bikers in a movie theatre. Some innocent couples want to take their seat, but the room is filled with not-so- friendly gentlemen... How will they react?

Source: www.doctv.gr

Η "Τρίτη Ηλικιά" αλλιώς! / What Happens When An Old Woman Says 'NO' To How Fashion Orders Her To Be?

Ένα παράδειγμα του να μην ακολουθείς τις "προσταγές" και τα στερεότυπα της ηλικίας!

Πηγή: www.upworthy.com

Ένα μουσικό πρότζεκτ για όλους! / A musical project for everyone!

Ένα ακόμη όμορφο πρότζεκτ του Anton Hecht προσκαλεί όλους τους επιβάτες και επισκέπτες ενός σταθμού λεωφορείων στο Νιουκαστλ της Μ. Βρετανίας να καθήσουν στο πιάνο (που μεταφέρθηκε στο σταθμό ειδικά γι' αυτό το πρότζεκτ) και να παίξουν μερικές νότες με την καθοδήγηση ενός πιανίστα (του Andy Jackson). Το τελικό βίντεο είναι ένα μωσαϊκό λήψεων με τη συμμετοχή πολλών διαφορετικών ανθρώπων, στην ουσία ένα μωσαϊκό ανθρώπων, ανεξαρτήτως ηλικίας, χρώματος, καταγωγής και προτιμήσεων, που παίζουν Beethoven πατώντας μερικές νότες ο καθένας και δείχνοντας πως η μουσική μας ενώνει! Είναι αξιοσημείωτο ότι πολλοί από τους συμμετέχοντες δεν είχαν καν ξαναγγίξει πιάνο στη ζωή τους πριν από αυτό.



The work was created with commuters and passers-by from the Haymarket Bus Station in Newcastle UK. Most of the participants are non players, many had never touched a piano before, we just convinced them to donate a note or two. Thanks to all who participated. The work was funded by The Arts Council of England, and Nexus through their Art On Transport cheme, with support in kind from FACT Services Liverpool and the distribution of the work through the artplayer http://www.artplayer.tv/. A special thanks to Tyneside Piano Company for agreeing to install a mini grande in the bus station. It was a great day, even though I was really worried how it would go. I was amazed excited people were to not only get involved but also to chat. Thanks to everyone and especially the pianist Andy Jackson of the Cobwebs orchestra. 

Ένα χορογραφικό project του Anton Hecht για την Τρίτη Ηλικία! / A choreographic project by Anton Hecht for 50+ participants!

Ένα πολύ όμορφο χορογραφικό πρότζεκτ του Βρετανού βιντεο-καλλιτέχνη Anton Hecht. Άτομα ηλικίας άνω των 50 συμμετείχαν σε αυτή τη δράση, στήνοντας μια χορογραφία σε ανοικτό χώρο με καροτσάκια του σούπερμάρκετ! Η δράση πραγματοποιήθηκε στο Darlington, Μ.Βρετανία.



A dance film made with trolleys and the Gold group in Darlington UK, by Anton Hecht. Tried to take something everyday and make something otherworldly from it. Hope you enjoy. The trolleys are from Sainsburys and the project was managed and commissioned by Darlington Borough Council with funding from Northern Film and Media.

Alex, ένα βίντεο κατά των στερεοτύπων

"Alex": A story about Greece's international image crisis

Είναι εύκολο ίσως να υιοθετούμε στερεότυπα για τους άλλους (για χώρες, λαούς, φυλές, κοινωνικές ομάδες κλπ), τι γίνεται όμως όταν τα στερεότυπα είναι ως επί το πλείστον αρνητικά και έχουν σα στόχο εμάς τους ίδιους; Η ιστορία του Alex μας βοηθά να κατανοήσουμε λίγο καλύτερα αυτού του είδους τις ...παρεξηγήσεις, μια και ο Alex είμαστε όλοι εμείς: οι Έλληνες στην Ελλάδα της κρίσης...


Οι δημιουργοί του Alex

Ζουν στην Αθήνα, έχουν πληγεί από την οικονομική κρίση, αλλά δηλώνουν αποφασισμένοι να κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να ανατρέψουν τα λάθος στερεότυπα που προβάλλονται παγκοσμίως σε βάρος της χώρας μας. Πρόκειται για την ομάδα Omikron Project που έχει βάλει στόχο να «γκρεμίσει» την αρνητική εικόνα που έχει δημιουργηθεί για την Ελλάδα, μέσα από ευρηματικά και έξυπνα βίντεο που «χτυπούν» κατευθείαν στον στόχο τους, προβληματίζοντας και βάζοντας σε σκέψεις τον θεατή.

Βιώνοντας την εποχή της οικονομικής κρίσης και ζώντας σε μια χώρα που αλλάζει καθημερινά, τα μέλη της ομάδας δεν δείχνουν διατεθειμένα να συμβιβαστούν με τον παθητικό ρόλο του «παρατηρητή» και για τον λόγο αυτό έχουν επιλέξει να αφιερώσουν ένα μεγάλο μέρος του ελεύθερου χρόνου τους στο Omikron Project.

«Να δράσουμε ειρηνικά, δημιουργικά και έξυπνα»

Ο λόγος στους ανθρώπους του Omikron Project: «Τα πράγματα είναι δύσκολα και δεν θέλουμε να χρυσώσουμε το χάπι κανενός. Είμαστε ρεαλιστές. Απλώς αντί να τσακωνόμαστε και να φωνάζουμε, σκεφτήκαμε ότι είναι σημαντικό να συνεισφέρουμε θετικά προς μια κατεύθυνση με τη δράση μας. Ετσι, θα καταφέρουμε να ξεκινήσουμε έναν διάλογο για τα θέματα που μας απασχολούν. Αν οι Ελληνες αφήσουμε στην άκρη τις πολιτικές μας διαφορές, μοιραστούμε ιδέες και συνεργαστούμε για κάτι θετικό, τότε έχουμε άπειρες δυνατότητες επιτυχίας. Αν λοιπόν κάποιος συμφωνεί μαζί μας ότι η Ελλάδα έχει υποστεί μεγάλο πλήγμα, ας μην τελειώσει αυτό το άρθρο γυρίζοντας πίσω στη ζωή του με την ελπίδα ότι κάποιος άλλος θα ασχοληθεί με το θέμα. Τώρα, περισσότερο από ποτέ, οι άνθρωποι πρέπει να δράσουμε γι’ αυτή τη χώρα ειρηνικά, δημιουργικά και έξυπνα (...) Δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο. Χρειάζεται να περάσουμε όλοι μας άμεσα από τα λόγια στις πράξεις».

Alex, ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας

Ο Alex είναι ένας φυσιολογικός άνθρωπος της διπλανής πόρτας. Οπως εκατομμύρια νέοι της ηλικίας του σε όλο τον κόσμο, έτσι και αυτός ζει με το κατοικίδιό του, κάνει παρέα με τους φίλους του, βγαίνει βόλτα με το ποδήλατό του και ονειρεύεται ότι κάποια μέρα θα καταφέρει να ταξιδέψει σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Ο Alex θα μπορούσε να ζει οπουδήποτε. Θα μπορούσε να είναι Γερμανός, Αγγλος ή Γάλλος. Τι θα πίστευε όμως ο κόσμος γι’ αυτόν αν είχε την... ατυχία να είναι Ελληνας; Σύμφωνα με όσα λέγονται και ακούγονται τα τελευταία δύο χρόνια, ο Alex δεν θα ήταν ένας απλός, καθημερινός άνθρωπος, αλλά ένας τεμπέλης, απατεώνας, αχάριστος, βίαιος, αγενής, διεφθαρμένος και ρατσιστής που... ζει με τη μητέρα του! Αυτή άλλωστε είναι η εικόνα του μέσου Ελληνα, όπως παρουσιάζεται συστηματικά στο εξωτερικό από την ημέρα που ξέσπασε η οικονομική κρίση. Για να το λένε λοιπόν, θα πρέπει να είναι αλήθεια. Ή μήπως όχι; Στην πραγματικότητα ο Alex είναι ένας τρομοκρατημένος, μπερδεμένος και απογοητευμένος νέος που πρέπει να αποτινάξει από πάνω του όλα τα στερεότυπα που λανθασμένα του έχουν προσδώσει αφού, όπως και οι υπόλοιποι πολίτες της Ευρώπης, δεν είναι παρά ένα θύμα της οικονομικής κρίσης. Μιας κρίσης για την οποία έπρεπε να εφευρεθεί ένα εξιλαστήριο θύμα, ένας λαός που θα ευθύνεται για όλα τα δεινά της ευρωπαϊκής οικονομίας. Και αυτός ο λαός βρέθηκε στο πρόσωπο του Alex. Που τώρα πρέπει να αποδείξει ότι δεν έχει καμία σχέση με όλα όσα του προσδίδουν. Πόσο εύκολο όμως είναι να τα καταφέρει;»

Η Αννα (από τη δημιουργική ομάδα) εξηγεί το σκεπτικό που οδήγησε στη δημιουργία του δημοφιλούς βίντεο: «Στόχος του ήταν να επισημάνει το πρόβλημα της κρίσης που έχει υποστεί η εικόνα της Ελλάδας και να φέρει όλο τον κόσμο αντιμέτωπο με τη στερεοτυπική στάση του απέναντι στην Ελλάδα και τους Ελληνες. Θέλαμε να ξεκινήσει ένας διάλογος σχετικά με το ζήτημα αυτό και μπορούμε να πούμε ότι ο στόχος μας επιτεύχθηκε και με το παραπάνω».

Ποια ήταν όμως η αντίδραση και τα σχόλια όσων παρακολούθησαν το βίντεο και πόσο σύντομα θα ξαναδούμε τον Alex σε νέο... επεισόδιο; Η Αννα δηλώνει χαρακτηριστικά: «Οι αντιδράσεις ήταν πάρα πολλές. Λάβαμε πολλά αρνητικά σχόλια που έλεγαν ότι τα στερεότυπα είναι αληθινά, όμως ταυτόχρονα πολλοί άνθρωποι απ’ όλο τον κόσμο θέλησαν να μας συγχαρούν, να μας υποστηρίξουν σε αυτό που κάνουμε και να βοηθήσουν όπως μπορούν. Τα αρνητικά σχόλια μας έδειξαν ότι η κρίση της εικόνας της Ελλάδας παγκοσμίως είναι ακόμη μεγαλύτερη απ’ ό,τι φανταζόμασταν. Αρα υπάρχει ακόμη πολλή δουλειά να γίνει για να ανατρέψουμε αυτή την εικόνα.»

Πηγή: www.madata.gr

«Βόλτες στην πόλη», βίντεο από το Κέντρο Κοινοτικής Ψυχικής Υγιεινής Βύρωνα Καισαριανής

Το «Βόλτες στην πόλη» (που παρουσιάστηκε στα πλαίσια του Festival Μηδέν και του πρότζεκτ "Οι ζωές των άλλων" τον Ιούλιο στο Αρχαιολογικό Μουσείο Μεσσηνίας) είναι δημιουργία της ομάδας βιντεοτέχνης της μονάδας ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης του Κέντρου Κοινοτικής Ψυχικής Υγιεινής Βύρωνα-Καισαριανής (Αιγινήτειο Νοσοκομείο –Α΄ Ψυχιατρική Κλινική Πανεπιστημίου Αθηνών). Τέσσερις θεραπευτές και δώδεκα ασθενείς-μέλη των προγραμμάτων με μοναδικό κριτήριο την επιθυμία συγκρότησαν την ομάδα. Ακολούθησε συνεργασία δύο ετών με βασική αρχή την ελεύθερη έκφραση όλων στη βάση της ισοτιμίας των συμμετεχόντων. Σαν αποτέλεσμα παρουσιάζεται η άποψη που ο καθένας επέλεξε.

Τα μέλη της ομάδας: Άννα Μαρία Ζ., Αγγελική Τ., Βαγγέλης Α., Βάσω Ρ., Γιώργος Κ., Γιώργος Φ., Ευαγγελία Τ., Κατερίνα Π., Κώστας Δ., Λένα Λ., Πόπη Λ., Θανάσης Φ.

Συντονισμός ομάδας: Κίκα Κωνσταντινίδου/ Κοινωνική επιστήμων (εκπαιδεύτρια), Βασιλική Λευκαδίτη/ Εικαστικός (εκπαιδεύτρια), Ράνια Πλυτζανοπούλου/ Εργοθεραπεύτρια

Εποπτεία ομάδας: Αντώνης Χατζάκης / Ψυχίατρος

Διάρκεια βίντεο: 44 λεπτά

Ευχαριστούμε ιδιαίτερα το Κέντρο Κοινοτικής Ψυχικής Υγιεινής Βύρωνα Καισαριανής και τη Βασιλική Λευκαδίτη για αυτή την πολύ ενδιαφέρουσα συνεργασία.

Αν ο κόσμος ήταν ένα μικρό χωριό: Ένα βιβλίο για τους λαούς του κόσμου" / If the World Were a Village of 100 People: A Story About the World's People

Ένα μικρό βίντεο βασισμένο στο βιβλίο "Αν ο κόσμος ήταν ένα μικρό χωριό: Ένα βιβλίο για τους λαούς του κόσμου" του David Smith.
Πληροφορίες για το ποιοι είμαστε, που ζούμε, πόσο γρήγορα αυξανόμαστε, ποιες γλώσσες μιλάμε, σε ποιες θρησκείες πιστεύουμε και πολλά ακόμη. Ελάτε να γνωρίσουμε μαζί το παγκόσμιο χωριό μας. Ίσως μάθετε πράγματα που θα σας αφήσουν έκπληκτους!

Στην ιστοσελίδα www.iftheworldwereavillage.com θα βρείτε πληροφορίες και εκπαιδευτικό υλικό.

Βίντεο εφήβων με τραυματικές εμπειρίες από την Kids Company, Λονδίνο

Η Kids Company ιδρύθηκε από την Camila Batmanghelidjh το 1996. Εργάζεται με παιδιά και νεαρά άτομα παρέχοντας τους βοήθεια για να ξεπεράσουν τραυματικές εμπειρίες, έντονα βιώματα και δύσκολες καταστάσεις. Το θεραπευτικό μοντέλο που ακολουθείται συμπληρώνεται από εκπαιδευτικές δραστηριότητες και μαθησιακή στήριξη. Το πρόγραμμα βοηθά τα παιδιά να ανακαλύψουν ταλέντα και ενδιαφέροντα ώστε να αναπτύξουν δεξιότητες για το μέλλον.

Στο πλαίσιο του project "Οι ζωές των άλλων" και σε συνεργασία με το Festival Μηδέν, η Kids Company μας παρουσίασε μια σειρά από έργα παιδιών, σε επιμέλεια της Ράνιας Μπέλλου, η οποία είναι εικαστικός και εκπαιδεύτρια του κέντρου.

-Untitled 2013 by Luntu Masiza music by Collier Taylor

-Interlude by Sebastian Simpson-Bandidin

-Drop a Ryme by Ak Rekz and Urban Academy Productions

-I Love my life by JohnLennonBus 

-Fantasy by Canvas and Curtis Acheampong

-Fiends by Canvas and Curtis Acheampong

Ένα ανθρώπινο παζλ από... 0 έως 100 ετών!

Μονάδα μέτρησης του χρόνου ο άνθρωπος, με έναν εκπρόσωπο για κάθε έτος. Ή πώς από το άναρθρο κλαψούρισμα ενός μωρού φτάνουμε στη γιαγιά που λέει περήφανα το «100».


'100' (from 0 to 100 years in 150 seconds) from Filmersblog on Vimeo.

Ο εμπνευστής του project 100 (From 0 to 100 years in 150 seconds), Jeroen Wolf, γνωστός και ως Filmersblog, βγήκε στους δρόμους του Άμστερνταμ και άρχισε να συνθέτει το ανθρώπινο παζλ από 0 έως 100. Τα βρήκε, λέει, σκούρα στο 99, γιατί κανείς δεν ήθελε μάλλον να παραδεχτεί αυτή την ηλικία -πώς να το κάνουμε, το 100 ακούγεται πιο ηρωικό. Μπορεί να το δει κανείς και σαν ένα ταχύρρυθμο μάθημα ζωής.

Μας αρέσει που εμφανίζονται στο βίντεο άνθρωποι τόσο διαφορετικοί, ένα όμορφο παζλ χωρίς διακρίσεις!

(πηγή: www.doctv.gr)

Κανείς δε γεννιέται ρατσιστής

Όταν μια διαφήμιση προκάλεσε ρατσιστικά σχόλια και αντιδράσεις, ένα μικρό "πείραμα" με παιδιά έδειξε πως τους ήταν ακόμα και αδύνατο να κατανοήσουν τους λόγους της "ενόχλησης" που προκάλεσε το βίντεο. Κι αυτό είναι ελπιδοφόρο! 

Η διαφήμιση ήταν αυτή: