Ένα book trailer από τους Tiiinewzfilms για "Τα επτά πρόσωπα της κώφωσης"

Μια συγγραφέας, ένα βιβλίο, μια κινηματογραφική ομάδα, ένας μουσικοσυνθέτης-τραγουδοποιός, ένα βιβλιοπωλείο… Με αφορμή την κυκλοφορία του νέου βιβλίου της Σοφίας Κολοτούρου, «Τα επτά πρόσωπα της κώφωσης», η Άτυπη Κινηματογραφική Συμμορία tiiinewzfilms παρουσιάζει ένα βίντεο-book trailer. Το σενάριό του αντλεί χαρακτήρες από το περιεχόμενο του βιβλίου, διατηρώντας ωστόσο μια ιδιότυπη αυτοτέλεια. Με αφορμή τη νέα τους δουλειά, αναδημοσιεύουμε συνέντευξη των Tiiinewzfilms στο περιοδικό SOUL (#74).

Γιατί «Άτυπη Κινηματογραφική Συμμορία» και τι σημαίνει «tiiinewzfilms»; Άτυπη, γιατί ποτέ δεν υπακούσαμε στους κινηματογραφικούς κανόνες, και Συμμορία, γιατί ως συλλογικότητα πάντα κινούμαστε στις παρυφές του καλλιτεχνικού περιθωρίου. Το tiiinewzfilms προήλθε το 2006 από ατάκα εσωτερικής κατανάλωσης που δεν σημαίνει κάτι περισσότερο από το «Τι νέα;». Το συγκεκριμένο όνομα μας χάριζε τη σιγουριά ότι κανείς δεν θα το έχει σκεφτεί πριν από μας. Τελικά συνειδητοποιήσαμε ότι κανείς δεν μπορεί και να το προφέρει, πέρα από μας.

Πόσα μέλη αποτελούν τη Συμμορία σας; Στον βασικό πυρήνα είμαστε τρεις (Θάνος Καρβούνης, Δήμος Καπόγιαννης και Axel Καπόγιαννης). Διαρκώς, βέβαια, συνεργαζόμαστε με αρκετό κόσμο που δεν θεωρείται μέλος μας, αλλά σε κάθε ευκαιρία στηρίζει το εγχείρημά μας.

Πόσες ταινίες έχετε γυρίσει; Πού μπορεί να τις δει κανείς; Έχουμε γυρίσει επτά ταινίες μικρού μήκους και μία μεσαίου. Όλες είναι αναρτημένες στο site μας, www.tnfilms.gr, μαζί με videoclips, videoart και παρουσιάσεις που έχουμε επιμεληθεί. Κατά καιρούς, βέβαια, οι ταινίες μας περιφέρονται σε μικρά ή μεγαλύτερα φεστιβάλ, σε πολιτιστικά στέκια, λέσχες αλλά και μικρά εναλλακτικά καφέ.

Πώς αλήθεια εκφράζει κανείς «ευθαρσώς ό,τι πιο νέο στον χώρο του σινεμά»; Αν ήταν να πούμε ιστορίες που έχουν ξαναειπωθεί, δεν θα είχε αρκετό νόημα. Διεκδικούμε την ανατροπή της θεωρίας περί παρθενογένεσης στην τέχνη, και αυτό από μόνο του θέλει αρκετό θράσος.

Πού συνίσταται το προβοκατόρικο των ταινιών σας; Στην υπόθεση; Στη σκηνοθεσία και τα γυρίσματα; Στον τρόπο επικοινωνίας με το κοινό; Θεωρούμε πως το όλο στήσιμο των ταινιών μας είναι από μόνο του προβοκατόρικο. Συνήθως παρουσιάζουμε καθαρά, όμορφα πρόσωπα που κρύβουν αρρωστημένες εμμονές και αδυναμίες που, από τη μία, μπορεί να σοκάρουν με την ωμότητά τους και, από την άλλη, μπορεί να θυμίσουν στον θεατή δικά του καλυμμένα πάθη. Τα σενάριά μας είναι γεμάτα παγίδες και αφήνουν περιθώρια για ποικίλες ερμηνείες, ανάλογα με τις παραστάσεις και την ψυχοσύνθεση του δέκτη. Φυσικά, πολλές φορές έχουμε γίνει αποδέκτες αρνητικής κριτικής από συντηρητικούς θεατές, και αυτό κυρίως μας χαροποιεί. Αποτυχία θα ήταν να περνούσαμε απαρατήρητοι.

«Αμφισβητώντας κατάμουτρα κάθε είδους αυθεντίες γύρω από τον χώρο του cinema, απορρίπτοντας κάθε πεπατημένη φόρμουλα κινηματογράφησης και πάνω από όλα χλευάζοντας την προσπάθεια καπηλείας της ματαιοδοξίας εκκολαπτόμενων καλλιτεχνών από τους σύγχρονους επαγγελματίες δασκάλους της τέχνης, η tiiinewzfilms κηρύσσει με τον πλέον κρυστάλλινο τρόπο ένα μανιασμένο αντάρτικο έκφρασης κόντρα στο μονόδρομο της άκριτης αποδοχής του mainstream και του lifestyle της καλλιτεχνικής υποταγής». Ποια είναι όμως η δική σας αντιπρόταση; Ποιο το δημιουργικό σας μανιφέστο, η φιλοσοφία σας; Καταρχάς, να ξεκαθαρίσουμε ότι σεβόμαστε τους καλλιτέχνες που έχουν επιλέξει να ασχολούνται επαγγελματικά με τον χώρο και να ζουν από αυτό. Το ζήτημα είναι ότι σίγουρα πριν την κρίση, αλλά και σε ένα βαθμό σήμερα, το σύστημα καθόριζε με αυστηρό τρόπο ποια καλλιτεχνικά προϊόντα θα καταναλώσει ο μέσος θεατής, οδηγώντας τον αργά ή γρήγορα στην πολιτιστική αποχαύνωση. Σκυλάδικα, υποκουλτούρα, απολιτίκ τέχνη μακριά από τις ανάγκες της πλειοψηφίας του κόσμου, και όλα αυτά με το περιτύλιγμα του lifestyle, της χλιδής και των κατά παραγγελία άρθρων γλειψίματος. Εμείς μέσα από τις δουλειές μας σε πρώτο επίπεδο ικανοποιούμε τη δική μας εσωτερική ανάγκη για ελεύθερη έκφραση. Δεν έχουμε σπουδάσει κινηματογράφο, δεν έχουμε πλήρη εξοπλισμό, δεν έχουμε διανομή και έχουμε αποσυνδέσει πλήρως τον παράγοντα κέρδος από την παραγωγή μας. Με πειραματισμό, λάθη και καθυστερήσεις, θα πούμε την ιστορία μας ολοκληρωμένα στη μικρή φόρμα και θα κάνουμε τα πάντα να πάει η ταινία μας παντού. Μέσω ίντερνετ, μέσω φεστιβάλ, μέσω blogs, sites και περιοδικών που θα μας φιλοξενήσουν.

Ποιο σινεμά και ποιος κινηματογραφιστής σας εμπνέει; Βλέπουμε διάφορα ήδη κινηματογράφου και προφανώς δεν βλέπουμε και οι τρεις τα ίδια. Σε επίπεδο καταβολών είναι πιθανό να αναγνωριστούν στις ταινίες μας επιρροές Ντέιβιντ Λιντς. Πάντως από τους νέους δημιουργούς, αξίζει κανείς να ζηλέψει τις δουλειές του Ρομέν Γαβρά.

Πώς βιοπορίζεται κάποιος που κάνει το σινεμά της δικής σας φιλοσοφίας; Βιοποριζόμαστε όπως η συντριπτική πλειοψηφία των νέων της γενιάς μας, ανεξάρτητα από το αν κάνει σινεμά ή όχι. Δουλεύουμε στις «κανονικές» μας δουλειές, αγχωνόμαστε όταν καθυστερούν να μας πληρώσουν, προσπαθούμε να ξεκλέψουμε ελεύθερο χρόνο για να κάνουμε ταινίες. Ανήκουμε στη γενιά που βιώνει την κρίση, ελπίζουμε να ανήκουμε και στη γενιά που θα την ανατρέψει.

«Τα επτά πρόσωπα της κώφωσης», book trailer εδώ
Εμφανίζονται οι: Αλεξάνδρα Πανουτσοπούλου, Ηλίας Αλεξανδράκης, Αργύρης Ανέστης, Σοφία Κολοτούρου
Μουσική: Κώστας Παρίσης (Υπόγεια Ρεύματα)
Μοντάζ: Θάνος Καρβούνης
After effects: Δήμος Καπόγιαννης
Σκηνοθεσία, σενάριο: Θάνος Καρβούνης
Παραγωγή: Άτυπη Κινηματογραφική Συμμορία tiiinewzfilms

www.sofiakolotourou.gr
www.dardanos.gr
Ομάδα στο facebook «Κουφοχωριό»

Πηγή: www.athensvoice.gr

Με αναπηρικό αμαξίδιο στη Νάπολη...

Χωρίς λόγια...

Όταν η αναπηρία “εισβάλει” στην τέχνη…

Το τραγούδι είναι remix του Sex machine του αείμνηστου Αμερικάνου τραγουδιστή James Brown, στην Γερμανική ταινία Wo ist fred με τον Til Schweiger.

"Με Άλλα Μάτια" στις 19 Οκτωβρίου στην Τρίπολη

Σειρά εκδηλώσεων ευαισθητοποίησης και ενημέρωσης του κοινού, οργανώνει στην Τρίπολη το ανεξάρτητο κοινωνικοπολιτικό blog «Με Άλλα Μάτια» (http://meallamatia.blogspot.com) με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Προβλήματα Όρασης! 

Σάββατο βράδυ 19 Οκτωβρίου 2013, ένα δείπνο διαφορετικό από τα άλλα θα λάβει χώρα στην Τρίπολη (Τουριστικό Περίπτερο Άλσους Αγίου Γεωργίου), για πρώτη φορά στα χρονικά της Πελοποννήσου! Όλοι οι θαμώνες του εστιατορίου θα πρέπει να φάνε, να πιούνε και να διασκεδάσουν χωρίς να βλέπουν, ενώ μέσα στο μαγαζί θα απαγορεύεται κάθε πηγή φωτός και θα σερβίρουν άνθρωποι με προβλήματα όρασης και εκπαιδευμένοι εθελοντές!

Συντονιστής των δράσεων ο Βαγγέλης Αυγουλάς, δικηγόρος και Αντιδήμαρχος Ιλίου, ο οποίος έχει γεννηθεί τυφλός και διατελεί σήμερα Επικεφαλής της Νεολαίας του Πανελληνίου Συνδέσμου Τυφλών και Τακτικός Εκπρόσωπος στην Ελλάδα της Διεθνούς Οργάνωσης VIEWS για νέους με προβλήματα όρασης. Ο κ. Αυγουλάς διατηρεί εδώ και χρόνια στενές σχέσεις με την Αρκαδία και την Παρασκευή 18 Οκτώβρη θα συντονίσει άλλη μια δράση ευαισθητοποίησης με την ομάδα του: θα κινηθούν σε κεντρικούς πεζοδρόμους της Τρίπολης, βάζοντας μάσκα σε τολμηρούς περαστικούς και κάνοντας τους μια βόλτα στην Τρίπολη με κλειστά μάτια!

«Καλούμε τον κόσμο βιωματικά να μπει στη θέση μας για λίγα λεπτά και να γνωρίσει έτσι από κοντά το πόσο διαφορετική μπορεί να είναι η καθημερινότητα σου όταν σου λείπει μια από τις αισθήσεις. Χάρη στη βοήθεια των εθελοντών μας, προσφέρουμε αφιλοκερδώς μια διδακτική εμπειρία ζωής πιστεύοντας στην Ισότητα και με στόχο να χτίσουμε μια καλύτερη κοινωνία με σεβασμό στο Διαφορετικό και τον Άνθρωπο. Ας μην ξεχνάμε ότι την αναπηρία δεν την επιλέξαμε, μαθαίνουμε όμως να ζούμε με αυτή και είναι αναπόσπαστο κομμάτι της προσωπικότητας και της ταυτότητάς μας», δηλώνει ο κ. Αυγουλάς.

Επίσης, ο κ. Aυγουλάς στις 18 Οκτώβρη, θα πραγματοποιήσει επισκέψεις σε σχολεία της Τρίπολης, συζητώντας με τους μαθητές για την καθημερινή ζωή των Αμεα και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν.

Περισσότερες πληροφορίες για τις εκδηλώσεις θα είναι διαθέσιμες σύντομα, ενώ μπορείτε να ενημερώνεστε και μέσα από το http://meallamatia.blogspot.com και τη σχετική ομάδα στο Facebook: «Με Άλλα Μάτια Στην Αρκαδία».

Πηγή: www.eleftheriaonline.gr
Διαβάστε το άρθρο στην ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ http://www.eleftheriaonline.gr/koinonia/koinoniki-drastiriotita/item/29480-provlimata-orasis-tripoli

Dialogue in the Dark: "δείτε" με άλλα μάτια

Dialogue in the Dark
"Δείτε" με άλλα μάτια
Στο Θέατρο Badminton
από Τρίτη 15 Οκτωβρίου 2013
(παγκόσμια ημέρα Λευκού Μπαστουνιού)

Τι συμβαίνει όταν σβήνουν τα φώτα; Πώς είναι η ζωή στο σκοτάδι; Πώς είναι η καθημερινότητα για χιλιάδες συνανθρώπους μας με προβλήματα όρασης; Το Θέατρο Badminton, σας προσκαλεί να το ανακαλύψετε, μέσα από μια συναρπαστική εμπειρία, που θ’ αλλάξει για πάντα τον τρόπο που «βλέπετε» τα πράγματα.

Το «Dialogue in the Dark», ένα πρωτοποριακό δρώμενο στο οποίο έχουν ήδη συμμετάσχει 7.000.000 επισκέπτες σε πάνω από 30 χώρες, αντιστρέφει τους ρόλους: οδηγοί με μειωμένη ή καθόλου όραση συνοδεύουν μια ομάδα επισκεπτών σε μια βόλτα στο αστικό περιβάλλον, μέσα στο απόλυτο σκοτάδι. Στους ειδικά διαμορφωμένους χώρους της εγκατάστασης, οι επισκέπτες, για 80 περίπου λεπτά, όσο διαρκεί ο περίπατος στο σκοτάδι, ξεναγούνται σ’ έναν κόσμο χωρίς φως, βασιζόμενοι μόνο στους ήχους, τη θερμοκρασία και την αφή, αλλά κυρίως στους τυφλούς οδηγούς, οι οποίοι «γίνονται» τα μάτια τους. Όταν οι πιο απλές δραστηριότητες μετατρέπονται ξαφνικά σε πρόκληση, οι επισκέπτες μαθαίνουν να βλέπουν τον κόσμο γύρω τους αλλιώς. Στην έξοδο, όταν ανάβουν και πάλι τα φώτα, τίποτε δεν είναι πια το ίδιο.

Το «Dialogue in the Dark» δεν είναι μία ακόμα έκθεση, αλλά ένα θεμελιώδες γεγονός που αλλάζει την κοσμοθεωρία μας. Γιατί η εγκατάσταση δεν εκθέτει τίποτε άλλο παρά τα στερεότυπά μας περί διαφορετικότητας. Το «Dialogue in the Dark» ενθαρρύνει τους επισκέπτες να δουν τον κόσμο με τα μέσα μάτια∙ πρόκειται για ένα παιχνίδι που μας καλεί ν’ ανακαλύψουμε, να εμπιστευθούμε και ν’ αναπτύξουμε τη δύναμη των αισθήσεών μας. Είναι μια εμπειρία που πρέπει να βιώσουν όλοι, ενήλικες και παιδιά.

Το «Dialogue in the Dark» παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στη Γερμανία το 1988 κι έκτοτε έχει ταξιδέψει σε πάνω από 30 χώρες και 127 πόλεις σ’ όλον τον κόσμο. Άλλαξε κυριολεκτικά την οπτική εκατομμυρίων ανθρώπων, και δικαίως χαρακτηρίστηκε μια «Βαθιά φιλοσοφική εμπειρία» (Harretz) και «Μια έκθεση που μας διδάσκει ν’ αντικρίζουμε, μέσ’ από το σκοτάδι, την πραγματικότητα» (Corriere della Serra). Αναμφίβολα, όμως, το πιο σημαντικό στοιχείο της εγκατάστασης είναι, όπως έγραψε η Frankfurter Allgemeine Zeitung, ότι «Οι θεατές ανακαλύπτουν στο σκοτάδι την ίδια την ανθρωπιά τους».

Τα σχόλια των επισκεπτών απ’ όλον τον κόσμο το επιβεβαιώνουν. Μεταξύ άλλων: «Ενδιαφέρουσα, διαφορετική, μοναδική και σημαντική εμπειρία. Μας επιτρέπει να βιώσουμε τον κόσμο των τυφλών», «Μια συναρπαστική, συγκινητική, εκπαιδευτική και ασυνήθιστη εμπειρία», «Βλέπεις τόσα λίγα, αλλά μαθαίνεις τόσα πολλά», «Μια εντυπωσιακή εμπειρία που σε κάνει καλύτερο άνθρωπο» κ.ά.


INFO
Dialogue in the Dark
Θέατρο Badminton

Από Τρίτη 15 Οκτωβρίου 2013 (παγκόσμια ημέρα Λευκού Μπαστουνιού)

Η επίσκεψη στην εγκατάσταση συνιστάται και για παιδιά ηλικίας 8 ετών και άνω.

Η εγκατάσταση θα είναι ανοιχτή καθημερινές και Σαββατοκύριακα και θα λειτουργεί:

- Καθημερινές πρωί 10:00 – 13:00 για σχολεία/ για το κοινό από 16:00 μέχρι 20:30 (20:30 ξεκινά η τελευταία επίσκεψη)

- Σαββατοκύριακα 11:00 – 20:30 (20:30 ξεκινά η τελευταία επίσκεψη)

ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ! Οι επισκέπτες, για αποφυγή οποιασδήποτε ταλαιπωρίας, πρέπει να επικοινωνούν με το ταμείο του θεάτρου, στο 210 8840600, για να κάνουν κράτηση ξενάγησης, καθώς σε κάθε ξενάγηση μπαίνουν αυστηρά μέχρι 8 άτομα.



Τιμές Εισιτηρίων

Καθημερινές: 14€ κανονικό, 11€ (σπουδαστικό/ ανέργων)

Σαββατοκύριακα: 18€ κανονικό, 15€ (σπουδαστικό/ ανέργων)

Ειδικές τιμές για σχολεία και ομαδικές κρατήσεις.



Προπώληση: Ταμείο θεάτρου Badminton, Άλσος Στρατού, Γουδή – τηλ. 210 8840600

Ώρες λειτουργίας ταμείου: Δευ - Παρ: 09:00 - 21:00, Σαβ: 10:00 - 18:00, Κυρ: 10:00 - 18:00. Τις ημέρες των παραστάσεων, το ταμείο παραμένει ανοικτό καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης.

http://www.badmintontheater.gr/show/deite-me-alla-matia/

Νυχτολούλουδα, του Νίκου Γραμματικού (μια ταινία που φωτίζει το σκοτάδι)

Πώς μπορείς να μιλήσεις με εικόνες για τους ανθρώπους που στερούνται την όραση; 

Πώς μπορείς να το κάνεις αποφεύγοντας τη δημιουργία οίκτου - που είναι μια μορφή ρατσισμού όπως ακούγεται στην ταινία - και χωρίς να δημιουργήσεις μελό καταστάσεις; 

Την απάντηση την έδωσε ο Νίκος Γραμματικός με αυτό το συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ που συγκεντρώνει μια σειρά από αρετές. Πρώτα απ' όλα ο σκηνοθέτης χρησιμοποιεί τα καλύτερα διδάγματα του είδους. Εισχωρεί μέσα στο θέμα του και δεν το καταγράφει απλά, αλλά "κοιτάζει" πίσω από την εικόνα, κρίνει, έχει άποψη, αποφεύγει την επίπεδη σκηνοθετική γραμμή που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε στα ντοκιμαντέρ. Είναι εμφανέστατη η δουλειά που έχει γίνει προηγουμένως με τα παιδιά, πριν ακόμα το συνεργείο αρχίσει τα γυρίσματα. 

Η ταινία δεν κρύβει τίποτε, δεν προσπαθεί να αποσπάσει εντυπώσεις, προκαλεί αληθινή συγκίνηση και συχνά διανθίζεται από χιουμοριστικές πινελιές που πηγάζουν μέσα από τους ίδιους τους πρωταγωνιστές. 

Και το κυριότερο: η ταινία είναι απλή κι ανθρώπινη, δεν είναι ούτε βαρύγδουπη ούτε διδακτική.

“Τα Νυχτολούλουδα” του Νίκου Γραμματικού στην Καλαμάτα για την Παγκόσμια Ημέρα Λευκού Μπαστουνιού

Η 15η Οκτωβρίου, έχει καθιερωθεί παγκοσμίως ως η ημέρα εορτασμού του «Λευκού Μπαστουνιού».

Η ιστορία του λευκού μπαστουνιού ξεκινά μετά τη λήξη του Α” Παγκόσμιου Πολέμου στην Αμερική, όπου αναπτύχθηκε ένα κίνημα αποκατάστασης και επανένταξης των ατόμων που τυφλώθηκαν από ατυχήματα κατά τη διάρκεια του πολέμου. Το κίνημα αυτό ξεκίνησε από τον οφθαλμίατρο Richard Hoover, ο οποίος πρωτοχρησιμοποίησε ένα μακρύ καλάμι για τη βοήθεια της κίνησης των τυφλών βετεράνων του πολέμου.

Η 15η Οκτωβρίου είναι ημέρα αναφοράς στο Λευκό Μπαστούνι, το οποίο είναι το στήριγμα, ο οδηγός, ο ανιχνευτής και ο συνοδοιπόρος του τυφλού αλλά και του ατόμου με προβλήματα όρασης.

Με δεξιότητα και με σωστούς χειρισμούς ,ακόμη και με απλές κινήσεις ανίχνευσης από τα άτομα που το χρησιμοποιούν το λευκό μπαστούνι αυτονομεί και ανεξαρτητοποιεί  σε μεγάλο βαθμό τα άτομα αυτά που σε όλη τους τη ζωή χρειάζονται στηρίγματα. Η Πολιτεία και η Κοινωνία οφείλουν σεβασμό στο Λευκό Μπαστούνι.

Την ημέρα αυτή κάθε χρόνο πραγματοποιούνται εκδηλώσεις με στόχο τη διάδοση της μεγάλης σημασίας της χρήσης του Λευκού Μπαστουνιού και την ευαισθητοποίηση του κοινού στην προσπάθεια των ατόμων με προβλήματα όρασης για μια πιο ανεξάρτητη διαβίωση, αλλά και για την αντιμετώπιση των προβλημάτων που συναντούν στην καθημερινή μετακίνησή τους.

Στην πόλη μας, τα πλαίσια προβολών ντοκιμαντέρ αφιερωμένα σε Παγκόσμιες Ημέρες που διοργανώνει το Καλλιτεχνικό Στέκι με τη στήριξη του δήμου Καλαμάτας, θα προβληθεί αύριο Τετάρτη 16 Οκτωβρίου και ώρα: 7.30 μ.μ. στο Πνευματικό Κέντρο Καλαμάτας το ντοκιμαντέρ “Τα Νυχτολούλουδα” του Νίκου Γραμματικού για την Παγκόσμια Ημέρα Λευκού Μπαστουνιού.

Στην εκδήλωση αυτή θα παρευρεθούν ο σκηνοθέτης και εκπρόσωποι της Πανελλήνιας Ένωσης Τυφλών για συζήτηση.

Ένα 12xρονο αγόρι και οι φίλοι του είναι οι πρωταγωνιστές της ταινίας “Tα Νυχτολούλουδα”. Tα παιδιά, τυφλά από τη γέννησή τους, παρασέρνουν τους θεατές σε ένα δικό τους κόσμο, όπου όλες οι αισθήσεις τους κατ” ανάγκη οξύνονται. Στη διαδρομή δείxνουν πώς συλλαμβάνουν και εκτιμούν τις λεπτομέρειες ενός εξωτικού κόσμου που δεν είδαν ποτέ, τον τρόπο με τον οποίο ξεπερνούν τα εμπόδια που τους παρουσιάζονται και πώς τελικά με τις αισθήσεις τους σε διαρκή επαγρύπνηση γνωρίζουν τις πλευρές αυτού του κόσμου.

Ο σκηνοθέτης Νίκος Γραμματικός λέει χαρακτηριστικά: «Τα «Νυχτολούλουδα» είναι η πιο κοπιαστική ταινία μου, μια εμπειρία ζωής που δεν πρόκειται να την ξεχάσω ποτέ, δεν είναι ντοκιμαντέρ με την κλασική έννοια του είδους, αλλά ένα φιξιόν φιλμ με ήρωα τον 14χρονο Μανώλη. Η ιδιαίτερη, άκρως ενδιαφέρουσα και άγνωστη σ” εμάς εκπαίδευση των παιδιών με προβλήματα όρασης, αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο στην προσπάθειά τους να ενταχθούν σε μια κοινωνία, για την οποία μαθαίνουν ότι στηρίζεται, κυρίως, στην αίσθηση της όρασης. Η σιωπή της εικόνας είναι ο κόσμος των τυφλών. Δεν θεωρώ ανάπηρα τα παιδιά που δεν βλέπουν, είναι άτομα που δίνουν ένα σκληρό αγώνα για να ενταχθούν ισότιμα σε μια κοινωνία που στηρίζεται στην όραση. Ο κόσμος δίχως εικόνες, είναι εντελώς διαφορετικός από τον δικό μας. «Τι είναι εικόνα;» με ρώτησε ένα από τα παιδιά της ταινίας και πιάνοντάς με εξ” απίνης δεν ήξερα τι να του απαντήσω», θυμάται ο Νίκος Γραμματικός. Και συμπληρώνει: «Η λέξη μυστήριο προέρχεται από το ομηρικό μύω που θα πει κλείνω τα μάτια. Ίσως να μην ήταν καθόλου τυχαίο που στην αρχαιότητα τυφλοί σαν τον Κάλχα ή τον Τειρεσία μάντευαν τα μελλούμενα»…
*1ο βραβείο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσ/νικης 1998, καλύτερο ντοκιμαντέρ στο 40ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1999

«Όταν με συνοδεύεις και μου κάνεις παρέα, βλέπω. Όταν με αντιμετωπίζεις απλά και με σεβασμό, βλέπω. Όταν μου περιγράφεις τι γίνεται γύρω μου, βλέπω. Όταν με κάνεις συνταξιδιώτη στη φαντασία σου…βλέπω…με τα δικά σου μάτια!»

Στον παρακάτω σύνδεσμο μπορείτε να διαβάσετε ένα όμορφο κείμενο που αγγίζει με ρεαλισμό αλλά και ευαισθησία τους ανθρώπους με προβλήματα όρασης αλλά και τους συνανθρώπους τους:www.teacblind2010.blogspot.gr

Πηγή: http://kalamatain.gr

Can Disability Be Sexy?

via www.disabilityscoop.com

A series of photographs spoofing the often racy advertisements from clothing retailer American Apparel is questioning traditional ideas of beauty in a most provocative way.

The photos are of Jes Sachse, a 25-year-old Canadian college student with a rare genetic condition known as Freeman-Sheldon syndrome. She has unique facial features, a curved spine and her right leg is a bit shorter than her left, but Sachse is not lacking in attitude.

The series dubbed “American Able” includes 13 recreations of actual American Apparel ads. In one called “Tight,” Sachse appears in a leotard to strut her stuff before an oversized window. In another ad called “Workout,” Sachse is shown wearing nothing more than a headband and green shorts.

The work produced by Sachse’s friend, photographerHolly Norris, 21, is appearing in Toronto subway stations this month on more than 270 electronic screens as part of a photography festival.

“What I hope comes of this is that people can view disability differently and see that people with disabilities are sexual,” Sachse says. “So many people are trying to come to my aid and protect me from being exploited and they want to prevent disabled people from living their lives.”

The project began nearly two years ago as an assignment for a women and popular culture class that Norris was taking as an undergraduate at Trent University in Peterborough, Ontario. Norris thought it would be fun to spoof American Apparel advertising, because the company claims that models in its print ads are just normal, everyday girls, though they all seem to share similar body types.

“This idea of who is beautiful and what’s sexy that we see in the media all the time isn’t necessarily what beauty is to me or to you,” says Norris, who received permission from American Apparel to display the work publicly.

As a child, Sachse says she was taught to deny that she was different. But over the years she instead developed pride in her body. Most of the clothing used in the photos actually belongs to Sachse who says she likes to dress stylishly.

“I look confident in the photos and I look just how I feel about the work, about the idea, about my body,” she says.

Η τέχνη να αφουγκράζεσαι (Τα επτά πρόσωπα της κώφωσης)

Στο εξώφυλλο του βιβλίου της Σοφίας Κολοτούρου «Τα επτά πρόσωπα της κώφωσης» (Εκδόσεις Gutenberg) δεσπόζει η περίφημη αυτοπροσωπογραφία του Βαν Γκογκ με το ακρωτηριασμένο του αυτί. Για εκείνους ωστόσο που περιπλανώνται εκ γενετής στο βασίλειο της σιωπής ή μπήκαν απροσδόκητα σε κάποιο σημείο της ζωής τους, δεν υπήρξε ποτέ δικαίωμα επιλογής, παρά μόνο η ανάγκη επιβίωσης σε μια δύσκολη πραγματικότητα.

Με επτά ευφάνταστες ιστορίες που άπτονται εντούτοις της πραγματικότητας, η Σοφία Κολοτούρου μάς φέρνει εγγύτερα στον κόσμο των κωφών. Στο βιβλίο της περιγράφει σημαντικές πτυχές από την καθημερινότητα αυτής της ιδιαίτερης κοινότητας, που φαντάζει ακόμη και σήμερα για αρκετούς περίκλειστη και ώς ένα σημείο δαιμονοποιημένη. Επτά κείμενα, διαλέξεις ενός φανταστικού συνεδρίου, που τοποθετούνται χρονικά στο έτος 2030 και μας καθιστούν κοινωνούς των προβλημάτων και κυρίως του ψυχισμού των ατόμων με αναπηρία στην ακοή. Αυτή η χρονική μετατόπιση, η απομάκρυνση από το παρόν, μας παραπέμπει σε μια υποθετική συνθήκη που γίνεται αντιληπτή στον αναγνώστη ως το ευκταίο και επιθυμητό. Μια ιδανική Πολιτεία στην οποία οι κωφοί θα «εισακούονται». Το εν λόγω ευφυές χρονικό τέχνασμα παρέχει στη συγγραφέα τη δυνατότητα να μιλήσει για το παρόν με όρους παρελθόντος, υπαινισσόμενη με αυτό τον τρόπο ότι τα προβλήματα, αν και έχουν περιοριστεί, παραμένουν εντούτοις αρκετά.

Το ότι είναι η ίδια μεταγλωσσικά κωφή -μια διάκριση που εξηγεί και στο βιβλίο της και συνίσταται ουσιαστικά στο γεγονός ότι έχασε την ακοή της σε ηλικία τεσσάρων ετών και ως εκ τούτου έχει ικανότητα ομιλίας- δεν της στέρησε τη δυνατότητα να διακριθεί ως γιατρός, ποιήτρια, συγγραφέας και ακτιβίστρια.

Οι ιστορίες του βιβλίου δεν περιορίζονται στην παρουσίαση των κωφών με το στερεότυπο χαρακτηρισμό του παθόντος αλλά τους θέτει και στην αντίπερα όχθη. Στο γεγονός δηλαδή ότι σε ορισμένες περιπτώσεις αντιλαμβάνονται τους ακούοντες ως μία διαφορετικότητα απειλητική, ή ακόμη χειρότερα σαν έναν κόσμο «παράξενο και τρομακτικό», απόρροια φυσικά της αντιμετώπισης που έχουν τύχει οι ίδιοι στο παρελθόν.

info

Τον Μάρτιο του 2011 η Σοφία Κολοτούρου δημιούργησε στο facebook ομάδα συζητήσεων για τα προβλήματα ακοής με την επωνυμία «Κουφοχωριό».

Πηγή: www.enet.gr

Κουφοχωριό!

Μια -άτυπη και φιλική- ομάδα στο facebook που ασχολείται με τα προβλήματα ακοής, από το πιο μικρό έως το πιο μεγάλο πρόβλημα. Ο καθένας είναι ελεύθερος να εκφράσει την άποψή του με σεβασμό και ευγένεια απέναντι στις απόψεις των άλλων, ενώ ανταλλάσσονται πληροφορίες και άρθρα για ενημέρωση.

Θα βρείτε το ΚΟΥΦΟΧΩΡΙΟ εδώ!

Δικτυακοί τόποι για "Τέχνη και αναπηρία"

Μια λίστα με χρήσιμους συνδέσμους που βρήκαμε εδώ

Α/Α	ΤΙΤΛΟΣ	ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ   ΙΝΤΕΡΝΕΤ	ΧΩΡΑ
1	Very Special Arts HELLAS	http://www.vsahellas.gr/	Ελλάδα, Αθήνα
2	Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών	www.dasta.asfa.gr/frontend/articles.php?cid=156	Ελλάδα, Αθήνα
3	Μουσείο Αφής	http://www.tactualmuseum.gr/	Ελλάδα, Αθήνα
4	Arts and Disability Ireland	http://www.adiarts.ie/	Ιρλανδία, Δουβλίνο
5	National Arts and Disability Center (NADC)	www.semel.ucla.edu/nadc	Καλιφόρνια, Λος Άντζελες (UCLA)
6	Very Special Arts	http://www.kennedy-center.org/education/vsa/	Η.Π.Α., Ουάσιγκτον
7	Blind Art	http://www.blindart.net/	Μ. Βρετανία, Λονδίνο
8	Blind Artists Society	http://www.blindartistssociety.com/	Η.Π.Α., Ν. Υόρκη
9	Center for the Arts at Little City	http://www.littlecityarts.org/	Η.Π.Α., Ιλλινόις
10	NIAD Art Center (National Institute of Art & Disabilities)	http://niadart.org/	Η.Π.Α., Κάνσας
11	Disabled Artists Guild	http://www.disabledartistsguild.com/	Η.Π.Α., Ν. Υόρκη
12	Disability Arts Online	www.disabilityartsonline.org.uk	Μ. Βρετανία, Μπράιτον
13	International Guild of Disabled Artists and Performers	http://igodap.org	Ν. Ζηλανδία, Ώκλαντ

Η τέχνη δεν γνωρίζει αναπηρία

Η τέχνη δεν γνωρίζει περιορισμούς και δυσκολίες...τις δυσκολίες τις "γεννάμε" μόνοι μας... Οι ιστορίες τριών διαφορετικών συνανθρώπων μας που η δύναμη της ψυχής τους τους βοήθησε να ονειρεύονται και να δημιουργούν αποδεικνύουν πως όταν θέλεις...μπορείς!."

«Δεν περιμένουμε θαύματα. Πήραμε τη ζωή στα χέρια μας. Αν φερθούμε ως ανάπηροι, τότε θα μας αντιμετωπίζουν διαφορετικά» λένε στα «ΝΕΑ» καλλιτέχνες ΑμεΑ.  Η δημιουργία μέσα από κάθε μορφής τέχνη δεν σχετίζεται με την αρτιμέλεια. Ο τυφλός γλύπτης Πέτρος Ρουκουτάκης νιώθει με τα χέρια, αν και δεν μπορεί να δει τα γλυπτά του. Στη σιωπή της δουλειάς του ζει ο κωφός γλύπτης Γιώργος Λάμπρου. Και με το πινέλο της στο στόμα, η εκ γενετής τετραπληγική Μαρία Αποστόλου μεταφέρει στον καμβά εικόνες από τη γενέτειρά της, το Λαύριο.

Γιώργος Λάμπρου
«Έμαθα ν΄ αντιμετωπίζω τα προβλήματά μου χωρίς βοήθεια. Με τα χέρια μου έφτιαξα κάποτε ένα σκάφος 8,5 μέτρων και ταξίδευα στο Αιγαίο επί έντεκα χρόνια», λέει στα «ΝΕΑ» ο Γιώργος Λάμπρου. «Στη θάλασσα νιώθω ότι ξεφεύγω απ΄ όλους», προσθέτει ο γλύπτης από τη Σκύρο που παρουσιάζει στο Μουσείο Μπενάκη επιλογή έργων του από τις θεματικές ενότητες με τις οποίες έχει ασχοληθεί: Συρμάτινα, Γραφή και Ανθρωπάκια. Ιδιαίτερη θέση κατέχει η ενότητα με τα Σκυριανά.

«Τα πρώτα χρόνια αναζητούσα ένα πρωτότυπο έργο γι΄ αυτό ασκούσα τη φαντασία μου. Λατρεύω τον σουρεαλισμό» λέει. Ύστερα από 40 χρόνια δουλειάς, νιώθει «αδικημένος», καθώς, όπως λέει, «σε καλλιτεχνικούς διαγωνισμούς με παραγκώνισαν. Κάποιοι δεν ήθελαν να αποδεχτούν ως γλύπτη έναν κωφό. Εκείνοι έμειναν "κωφοί"». Προβλήματα αντιμετωπίζει και στην καθημερινότητα. «Στις συζητήσεις δεν μπορώ να συμμετάσχω και οι άλλοι δεν θέλουν να ξέρω για ποιό θέμα μιλάνε» λέει ο γλύπτης. Έργα του βρίσκονται στην Εθνική Πινακοθήκη, στο Μουσείο Βορρέ, στο Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης και σε δήμους.

Πέτρος Ρουκουτάκης
Στα 28 του ο (ζωγράφος αρχικά) Πέτρος Ρουκουτάκης έχασε την όρασή του από διαβήτη κι ήρθε αντιμέτωπος με ένα δίλημμα: να παρατήσει την τέχνη ή να ασχοληθεί με μια άλλη μορφή της; «Αποφάσισα να γίνω γλύπτης. Δεν συμβιβάστηκα», λέει σήμερα στα «ΝΕΑ» ο μοναδικός ίσως τυφλός γλύπτης στην Ελλάδα, που το 1991 δημιούργησε το Εργαστήρι Γλυπτικής Κεραμικής στον Φάρο Τυφλών της Ελλάδος. «Στην αρχή μπορούσα σε φως να διακρίνω αυτό που έφτιαχνα. Για να δοκιμάσω πώς θα είναι όταν τυφλωθώ, φόρεσα μαύρα γυαλιά και πήρα την πλαστελίνη», λέει.

Στη δουλειά του, η μοναδική δυσκολία που συναντά είναι στο εργαστήριο. «Δεν μπορώ να βάλω τα πράγματά μου σε μια σειρά» λέει χαμογελώντας. Αισιόδοξος και απόλυτα εξοικειωμένος με τη ζωή του, είναι ευτυχισμένος και μόνο που ακούει τη φωνή των παιδιών του και της συζύγου του, της μούσας του όπως την αποκαλεί. «Μπορεί να μην τους έχω δει πότε, τους γνωρίζω όμως μέσα από την αφή και την περιγραφή των άλλων», λέει.

Μέχρι πέρσι, δίδασκε γλυπτική στο Δημόσιο Δημοτικό Σχολείο Τυφλών Παιδιών (ΚΕΑΤ) στην Καλλιθέα.

Με τα παιδιά που είχαν γεννηθεί τυφλά τα πράγματα είναι διαφορετικά. «Οι εκ γενετής τυφλοί αναγνωρίζουν λ.χ. το άλογο μόνον ως έννοια. Δεν μπορούν να σχηματίσουν την εικόνα του στο μυαλό τους. Γι΄ αυτό και δεν βλέπουν όνειρα με εικόνες αλλά με ήχο», εξηγεί.

Μαρία Αποστόλου
«Δεν το έβαλα ποτέ κάτω»
«Όταν έχεις καλλιτεχνικές ανησυχίες, βρίσκεις τρόπο να τις εκφράσεις. Η αναπηρία δεν μπορεί να σταθεί εμπόδιο», λέει η Μαρία Αποστόλου που στηρίζει το πινέλο με το στόμα και ζωγραφίσει. «Δεν το έβαλα ποτέ κάτω. Έτσι, δεν με λυπήθηκαν ποτέ. Αν φερθούμε σαν ανάπηροι, τότε θα μας αντιμετωπίζουν σαν ανάπηρους», λέει. Η φύση, τα παλιά κτίρια του Λαυρίου, οι εργατικές κατοικίες, οι ψαράδες είναι η πηγή έμπνευσής της. Όταν η κατάσταση της υγείας της δεν της επέτρεπε πλέον να κρατά το πινέλο με το χέρι, τη λύση της την έδωσε η «Διεθνής Ένωση Καλλιτεχνών που ζωγραφίζουν με το Στόμα και το Πόδι» (με έδρα στο Λιχτενστάιν). «Η ζωή μου άλλαξε. Νιώθω τυχερή επειδή κάνω το χόμπι μου και κερδίζω και ικανοποιητικό μισθό»

Πηγή

«Life»: το πρώτο κόμικ για τυφλούς

More info in english: http://www.hallo.pm/life/

Το σχεδίασε ένας Δανός φοιτητής, ο Φίλιπ Μέγιερ, χρησιμοποιώντας τη μέθοδο Μπράιγ. Είναι το πρώτο κόμικ για τυφλούς

Τα κόμικς από τη φύση τους βασίζονται στην οπτική αφήγηση, όπου οι εικόνες συνήθως αλληλεπιδρούν με το κείμενο στις λεζάντες. Ο Φίλιπ Μέγιερ είναι ο άνθρωπος, ο οποίος πριν από λίγες μέρες τελειοποίησε το πρώτο κόμικ για τυφλούς ανθρώπους. Χρησιμοποίησε το σύστημα γραφής και ανάγνωσης για τυφλούς Μπράιγ, που ανακάλυψε το 1824 ο τυφλός Λουδοβίκος Μπράιγ, ένα 15χρονο παιδί από τη Γαλλία, που διεκδικούσε πρόσβαση στη γραπτή επικοινωνία και γνώση.

Το πείραμα έγινε πραγματικότητα
«Είναι απίθανο να δημιουργηθεί κάτι τέτοιο». Ήταν η απάντηση που άκουγε ο νεαρός δημιουργός, όταν πρωτοξεκίνησε το πρότζεκτ του. Κι όμως, εκείνος επέμενε, παρά την απαισιοδοξία των ανθρώπων για να κάνει την ιδέα του πράξη. Μια πρωτότυπη ιδέα που γεννήθηκε κατά τη διάρκεια ενός μαθήματος στο πανεπιστήμιο του Μάλμε στη Σουηδία. Ο Μέγιερ σπούδασε διαδραστικό design στη Γερμανία. Οι ανεκτίμητες πληροφορίες του ΝΟΤΑ, ενός Ινστιτούτου για Τυφλούς Ανθρώπους, με έδρα την πατρίδα του, τη Δανία, αλλά και οι συμβολές των ανθρώπων χωρίς όραση που συνάντησε εκεί, με επικεφαλής τον Μάικλ Ντρεντ, έπαιξαν καταλυτικό ρόλο ώστε να γυρίσει πίσω στη Δανία και να ολοκληρώσει εκεί το πείραμά του.
Ο τίτλος του βιβλίου είναι «Life» και φανερώνει αμέσως το οικείο θέμα του κόμικ, το οποίο περιγράφει την ιστορία ενός κύκλου… «Ζωής». Δύο χαρακτήρες συναντιούνται, ερωτεύονται και κάνουν οικογένεια. Το παιδί μεγαλώνει, φεύγει από κοντά τους και εκείνοι γερνούν και πεθαίνουν. Δεν υπάρχουν λέξεις, ούτε χρώματα, και κάθε χαρακτήρας αναπαρίσταται από έναν απλό, χειροπιαστό κύκλο. Χρησιμοποιώντας ένα σύστημα που παρήγαγε γεωμετρικά σχήματα και έναν εκτυπωτή για γραφή Μπράιγ, αναπαράστησε τον κάθε ήρωα με έναν απλό κύκλο. Οι τρεις κύκλοι της ιστορίας διαφέρουν στο ύψος, στο μέγεθος αλλά και στην υφή, ώστε να γίνονται εύκολα αντιληπτοί από όλους. Ο ένας κύκλος εξασθενεί, ενώ ο άλλος γεμίζει στο κέντρο. Κι αυτό γιατί ο στόχος του ήταν διττός: τo κόμικ του ήθελε να διαβάζεται και να κατανοείται όχι μόνο από τους ανθρώπους χωρίς όραση αλλά και από όσους βλέπουν κανονικά.

Το κόμικ έχει ουδέτερο φύλο
Λίγο πριν από το τελευταίο στάδιο, ο Μέγιερ έδωσε σε μερικούς τυφλούς αναγνώστες να διαβάσουν την ιστορία του. Πολλοί από αυτούς τα κατάφεραν, ενώ άλλοι δεν μπόρεσαν να συνδυάσουν τον τίτλο με το θέμα. Έτσι, ο Μέγιερ, ύστερα από μερικές βελτιώσεις, αποφάσισε ότι η ιστορία του θα είναι ανοιχτή σε οποιαδήποτε ερμηνεία. «Μπορεί να είναι ακόμα και ένα λεσβιακό ζευγάρι που υιοθέτησε ένα παιδί», έχει πει ο ίδιος. Πάντως, η γραφική απόδοση του μυθιστορήματος δημοσιεύτηκε και σε ψηφιακή μορφή, στην επίσημη ιστοσελίδα του Μέγιερ. Αν κάνεις διπλό κλικ πάνω στους κύκλους - ήρωες, μπορείς να αλλάξεις το χρώμα τους, επηρεάζοντας τα γονίδια. Για παράδειγμα, αν «ζωγραφίσεις» τον έναν γονιό κίτρινο και τον άλλον μπλε, τότε το παιδί γίνεται πράσινο.
Το success story του δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια ευφυέστατη πράξη αγάπης ενός ανθρώπου που το αντικείμενο των σπουδών του απέχει από τη δημιουργία ενός τέτοιου κόμικ. Γιατί αν ο Μέγιερ απέδειξε πως ένας φοιτητής μπορεί να φτιάξει μία απλή ιστορία με κύκλους, τότε κι άλλοι κομίστες στο μέλλον θα πρέπει να ακολουθήσουν το παράδειγμά του και να αποδώσουν τις ιστορίες των γνωστών υπερ-ηρώων με το σύστημα Μπράιγ.

Κάτι ακόμα...

Ήταν θέμα τέχνης. Ο Φίλιπ Μέγιερ δημιούργησε το κόμικ επειδή, όπως λέει, το μεγαλύτερο μέρος του υλικού που βρίσκεται σε Μπράιγ γραφή στοχεύει στην πληροφορία και όχι στην τέχνη.
Όταν ο τυφλός συνεργάτης του, Μάικλ Ντρεντ, διάβασε για πρώτη φορά το κόμικ του, έφτιαξε αμέσως μια ιστορία αγάπης. «Ήταν από τις καλύτερες στιγμές της ζωής μου», εξομολογείται ο Μέγιερ.
Η όλη διαδικασία κράτησε εφτά εβδομάδες. «Είναι πραγματικά πολύ δύσκολο να αναπαραστήσεις ένα κόμικ. Δεν ήθελα να μεταφέρω απλώς τυπικά κόμικς σε ανάγλυφες εικόνες, γιατί αυτό δεν θα ήταν επαρκές. Οι τυφλοί άνθρωποι αντιλαμβάνονται τον κόσμο διαφορετικά».
Γι’ αυτόν ήταν απλώς ένα πείραμα, που πιθανώς δεν θα συνεχίσει με τη δημιουργία παρόμοιων. Ελπίζει, όμως, το «Life» να αποτελέσει έμπνευση για άλλους δημιουργούς.
Μέχρι στιγμής, για τους ανθρώπους χωρίς όραση δημιουργούνται ηχητικές εκδοχές των κόμικς. Οι συντάκτες του «Daredevil», Μάρκος Μάρτιν και Πάολο Ριβέρα, ενός τυφλού υπερ-ήρωα της Marvel, είχαν δημιουργήσει μία τέτοια εκδοχή.

Πηγή: topontiki.gr

Κίνηση Καλλιτεχνών με Αναπηρία - Movement of artists' with disabilities

Οι Καλλιτέχνες με αναπηρία έχουν δημιουργήσει ένα ζωντανό πολιτισμό τεχνών που ενσωματώνει την ατομική και συλλογική εμπειρία της αναπηρίας και συμβάλλει στο καλλιτεχνικό τοπίο της χώρας μας. Παράλληλα και μέσα από την τέχνη προωθείται ο αγώνας για τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα των ανθρώπων με αναπηρία.

Ενημέρωση, νέα και ενδιαφέρουσες πληροφορίες θα βρείτε στη σελίδα της κίνησης στο facebook.

Μια μη-κερδοσκοπική σχολή εκπαίδευσης σκύλων-οδηγών στην Ελλάδα

Η Ιωάννα Μαρία Γκέρτσου, η οποία αντιμετωπίζει προβλήματα όρασης, απέκτησε τη Λάρα, ένα λαμπραντόρ, όταν ήταν ακόμη κουτάβι 3 μηνών, το 2003. Όταν η Λάρα έκλεισε τα 2 της χρόνια την έστειλε στο εξωτερικό για να εκπαιδευτεί ως σκύλος – οδηγός τυφλών. Ήταν τα μάτια της μέχρι που η Λάρα υπέστη ρήξη χιαστών στα 6 της και αποσύρθηκε. Πλέον, ζει ως κατοικίδιο μαζί με την κ. Γκέρτσου, η οποία το 2008, μαζί με κάποιους φίλους, ίδρυσαν τη Σχολή Σκύλων – Οδηγών «Λάρα» (laraguidedogs.gr), η οποία στηρίζεται εξ ολοκλήρου σε ιδιωτικές χορηγίες και προσφέρει δωρεάν σε άτομα με προβλήματα όρασης σκύλους – οδηγούς.

Η σχολή διαθέτει τέσσερις σκύλους – οδηγούς. Τη Μέη, η οποία έχει γίνει οδηγός της κ. Γκέρτσου, τον Μάριο, που έχει δοθεί σε μια κοπέλα στη Θεσσαλονίκη, τη Σίσσυ, που «οδηγεί» μια άλλη κοπέλα στον Βόλο, και την Κρίσταλ, η οποία βρίσκεται στο στάδιο της εκπαίδευσης. Η εκπαίδευση ενός σκύλου – οδηγού είναι μια ακριβή διαδικασία. Διαρκεί περίπου δύο χρόνια και μαζί με τη συνεκπαίδευση σκύλου – τυφλού, που θα κρατήσει άλλους τρεις μήνες, κοστίζει γύρω στις 30.000 ευρώ. Αυτά στο εξωτερικό, γιατί στην Ελλάδα δεν υπάρχουν εκπαιδευτές. «Αν υπήρχαν, το κόστος θα έπεφτε στο μισό. Η σχολή μας εκπαιδεύει αυτή τη στιγμή τον πρώτο Έλληνα εκπαιδευτή σκύλων – οδηγών. Φανταστείτε πόσο πίσω είμαστε» μας λέει η κ. Γκέρτσου. Για την ακρίβεια, ο άνθρωπος αυτός, με χορηγία μιας μεγάλης εταιρείας ζωοτροφών, εκπαιδεύεται στην Ιταλία, σε μια σχολή που υπάρχει από το 1929.

Η εκπαίδευση της Κρίσταλ αναμένεται να ολοκληρωθεί το Νοέμβριο και από τις 50 αιτήσεις που έχουν υποβληθεί στη σχολή, έχουν προκριθεί οι δύο. «Ο σκύλος – οδηγός δεν είναι για όλους τους τυφλούς. Είναι μια μεγάλη ευθύνη. Πρώτα απ’ όλα ο έχων το πρόβλημα όρασης θα πρέπει να είναι αυτόνομος, να έχει εμπειρία κίνησης στο δρόμο μόνος, με λευκό μπαστούνι. Επίσης, θα πρέπει να έχει “κατακτήσει” την αναπηρία του, να την έχει αποδεχθεί. Κάποιοι δεν μπορούν να κινηθούν ούτε μέσα στο σπίτι τους, πώς θα ήταν δυνατόν να έχουν και την ευθύνη ενός σκύλου».

Όπως λέει η κ. Γκέρτσου, ο σκύλος μπορεί να αλλάξει ριζικά τη ζωή ενός τυφλού. Μπροστά σε μια σκάλα για παράδειγμα, αν δίπλα υπάρχει ράμπα, ο σκύλος θα επιλέξει τη ράμπα. Επίσης, μπορεί να αντιληφθεί ψηλά εμπόδια που ο τυφλός δεν μπορεί να εντοπίσει με το μπαστούνι, όπως ένα χαμηλό μπαλκόνι ή μια τέντα. «Ο σκύλος δένει με τον άνθρωπο, του δίνει ένα ζευγάρι μάτια. Γι’ αυτό και όταν θα πρέπει να αποσυρθεί, είτε επειδή γέρασε, και οι σκύλοι – οδηγοί δεν μπορούν να δουλέψουν μετά τα 10 τους χρόνια γιατί είναι πραγματικά μια σκληρή δουλειά, είτε επειδή έπαθε κάποια ασθένεια, το σοκ για τους ανθρώπους με τους οποίους ζούσαν μαζί είναι μεγάλο. Είναι σαν να έβλεπαν και να ξανατυφλώθηκαν».
Έτσι, όταν ένας σκύλος αποσύρεται, η σχολή πραγματοποιεί συμβούλιο προκειμένου να αποφασίσει για το μέλλον του. Μπορεί να εξακολουθήσει να μένει με τον άνθρωπο που «οδηγούσε» αλλά ως κατοικίδιο πλέον, μπορεί να επιστρέψει στην ανάδοχη οικογένεια που το μεγάλωσε ή μπορεί να εξακολουθήσει να εργάζεται, αλλά πολύ πιο ήπια, ως pet therapy.

«Αυτό που θέλουμε», λέει η κ. Γκέρτσου, «είναι να γίνουμε ένας δυνατός και σταθερός ιδιωτικός φορέας, όπως οι σχολές του εξωτερικού. Να έχουμε τρεις εκπαιδευτές σκύλων, ένα εκπαιδευτή για μπαστούνι, μία γραμματέα, και να μπορούμε να τους πληρώνουμε, γιατί ό,τι γίνεται μέχρι σήμερα γίνεται εθελοντικά. Και περιμένουμε μόνο από την ευαισθητοποίηση του ιδιωτικού φορέα, μέσα από χορηγίες, γιατί το κράτος μας είναι δυσλειτουργικό, δεν μπορούμε να περιμένουμε πολλά. Άλλωστε, γενικότερα στην πατρίδα μας δεν έχουμε μάθει να δίνουμε πολλά για τους ανθρώπους με αναπηρία».

Η Λάρα απολαμβάνει τη συνταξιοδότησή της

Ο Μάριος

Η Κρίσταλ

Πηγή: www.athensvoice.gr

Στέγη στο Σύλλογο Κωφών στην Καλαμάτα

Το Δήμαρχο Καλαμάτας επισκέφθηκαν σήμερα η Πρόεδρος του Συλλόγου Κωφών Μεσσηνίας Σωτηρία Λάγιου και η γενική γραμματέας Παυλίνα Αθανασοπούλου, για να του θέσουν το θέμα παροχής χώρου από το Δήμο, στον οποίο θα στεγασθούν τα γραφεία του Συλλόγου. Ο Δήμαρχος έδωσε σχετική εντολή για την εξεύρεση γραφειακού χώρου σε κεντρικό κτήριο του Δήμου, προκειμένου να εξυπηρετηθεί προσωρινά ο Σύλλογος Κωφών, που αριθμεί 48 μέλη.

Μακροπρόθεσμα, ο Σύλλογος αυτός θα στεγασθεί στο Κέντρο Πρόνοιας του Δήμου Καλαμάτας, που θα αποτελέσει έδρα όλων των προνοιακών δομών. Αυτό το Κέντρο θα εδρεύει στο κτήριο της πρώην Καρδιολογικής Κλινικής, στο σύμπλεγμα του παλιού Νοσοκομείου Καλαμάτας, το οποίο μετασκευάζεται σε νέο Δημαρχείο.

Μια εξαιρετική συνέντευξη της Άννας Καφέτση

Μια εξαιρετική συνέντευξη έδωσε η Άννα Καφέτση, ιδρυτική διευθύντρια του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό πρακτορείο, στις 9/4/2013. Η κα Καφέτση, χρήστης αναπηρικού αμαξιδίου η ίδια, περιγράφει στο βίντεο της συνέντευξης τους λειτουργικούς χώρους των 8 επιπέδων του Μουσείου, ενώ αποκαλύπτει κάποια από τα εντυπωσιακά εκθέματα που θα φιλοξενηθούν στους ορόφους του, αλλά και τα υπαίθρια γλυπτά που επιθυμεί να τοποθετηθούν στη μαγευτική ταράτσα του Μουσείου, η οποία θα μπορεί να λειτουργεί και σαν ένα είδος θερινού κινηματογράφου με προβολές από έργα του Μουσείου, αλλά και κινηματογραφικές ταινίες.

Το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (www.emst.gr) άρχισε τη λειτουργία του το 2000, για να καλύψει το τεράστιο κενό της έλλειψης αντίστοιχου θεσμού για τη σύγχρονη ελληνική και διεθνή τέχνη στην Αθήνα.
Το Μουσείο ξεκίνησε αμέσως την έντονη εκθεσιακή του δραστηριότητα. Από το 2000 μέχρι το 2003 στεγάστηκε στο ισόγειο του εργοστασίου Φιξ, ενώ από τον Σεπτέμβριο του 2008 εγκαταστάθηκε προσωρινά στο κτίριο του Ωδείου Αθηνών, μέχρι την ολοκλήρωση της ανακατασκευής του πρώην εργοστασίου ζυθοποιίας Φιξ στη Λεωφ.Συγγρού (που είχε εξαρχής επιλεγεί ως μόνιμη στέγη του μουσείου), η ανάπλαση του οποίου βρίσκεται σε εξέλιξη, υπό την εποπτεία της Άννας Καφέτση, διδάκτωρ Αισθητικής-Iστορίας Τέχνης.

 

Παραθέτουμε πιο κάτω λίγα μόνο από όσα είχε πει η Άννα Καφέτση στην υπέροχη συνέντευξη που είχε δώσει στον Λάμπρο Αραπάκο και δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Υποβρύχιο στις 23 Δεκεμβρίου 2011:

Πώς βλέπετε την κατάσταση της χώρας; Οι νέοι µεταναστεύουν, η ανεργία αυξάνεται, η φτώχεια παίρνει µεγάλες διαστάσεις και οι Έλληνες δείχνουν αδύναµοι και µαγκωµένοι. Η τέχνη τί ρόλο παίζει στην κατάσταση αυτή;

«Πρέπει να µείνουµε και να παλέψουµε, µε όποιο κόστος προσωπικό κι εάν έχει αυτό. Το οφείλουµε στον εαυτό µας και στη χώρα. Θα πρέπει να βρούµε άλλους τρόπους να ζήσουµε τη ζωή µας. Θα πρέπει να αλλάξουµε νοοτροπίες. Θα πρέπει να αλλάξουµε τις ζωές µας και τα ενδιαφέροντά µας, να αναζητήσουµε το νόηµα της ζωής και αλλού από κει που το αναζητούσαµε. Ας δοκιµαστούµε και στα δύσκολα. Έχουµε υποχρέωση σ’ αυτήν τη χώρα… Η τέχνη τώρα δεν µπορεί ν’ αλλάξει τα πράγµατα, πότε δεν µπορούσε να τ’ αλλάξει. Όµως η τέχνη είναι και παρηγοριά, φυγή. Μας βοηθάει να συνειδητοποιήσουµε πράγµατα, να σκεφτούµε πράγµατα για τον εαυτό µας. Η τέχνη µπορεί να βοηθήσει να ξαναφτιάξουµε την ταυτότητα και να συνειδητοποιηθούµε ως πρόσωπα – κι αυτό δεν είναι λίγο. Και στη φάση που είµαστε, που πρέπει να επανεφεύρουµε τη ζωή µας, την ταυτότητά µας, η τέχνη µπορεί να παίξει κάποιον ρόλο.»

Κινείστε µε αναπηρικό αµαξίδιο. Πώς είναι η ζωή σας;

«Έχω ένα πρόβληµα υγείας που ήρθε από την εφηβεία µου. Δεν έχω ξαναµιλήσει γι’ αυτό. Είναι η πρώτη φορά. Πάσχω από µυοπάθεια. Η ασθένεια αυτή έχει αργή εξέλιξη. Χρησιµοποίησα για πρώτη φορά το αµαξίδιο όταν ήµουν επιµελήτρια στην Πινακοθήκη, το 1985, για λίγες ώρες – ενώ συνέχιζα και µπορούσα να περπατάω. Το αµαξίδιο µε βοηθούσε να αντεπεξέλθω στην επαγγελµατική µου δραστηριότητα και µου επέτρεψε να έχω µια τελείως αυτόνοµη ζωή. Με βοηθούσε στα ταξίδια και έτσι µπορούσα να πηγαίνω σε δύο και τρία µουσεία την ηµέρα, πράγµα που όταν περπατούσα µε κούραζε πολύ. Ήρθε σαν απελευθέρωση για τη ζωή µου. Η συµβατική κουβέντα «είναι καθηλωµένος στο αναπηρικό αµαξίδιο» είναι τόσο λάθος… Τελικά όλα τα πράγµατα είναι πώς τα βιώνει κανείς. Το αµαξίδιο επιτρέπει σε ανθρώπους που δεν περπατάνε πια να βγουν έξω έχοντας συγχρόνως µια δύσκολη ζωή… Η ζωή µου είναι πολύ δύσκολη. Αλλά αυτό µένει στο σπίτι µου. Προς τα έξω πρέπει να το παλεύω, και το παλεύω όσο µπορώ… Και όλο αυτό σε µια χώρα που είναι όλα δύσκολα για τους ανθρώπους µε αµαξίδιο. Στο Παρίσι δεν ήταν έτσι.»

Τα εγκαίνια του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης θα γίνουν τον Μάρτιο του 2014.

Πηγή: www.disabled.gr

«Extreme Walks»: το εντυπωσιακό video game για την πρόσβαση στην Αθήνα!

Το περπάτημα στα πεζοδρόμια της Αθήνας (και όχι μόνο δυστυχώς) είναι ένα πραγματικό extreme game!
Η TATAKIS AV PRODUCTIONS, με εμπειρία στον χώρο του διαδικτυακού interactive video, δημιούργησε το πολύ έξυπνο «Extreme Walks» video game, για να διακωμωδήσει την προσβασιμότητα των πεζοδρομίων της Αθήνας!

Στο συγκεκριμένο video, παρουσιάζεται η διαδρομή που κάνει ο χαρακτήρας «Night Vision», δηλαδή η νεαρή τυφλή κοπέλα που προσπαθεί (μάταια) να περπατήσει στα πεζοδρόμια της Αθήνας με το λευκό μπαστούνι της, αντιμετωπίζοντας κάδους απορριμμάτων, παράνομα σταθμευμένα αυτοκίνητα, κακοφτιαγμένες διαβάσεις τυφλών, και άλλα ωραία!
Η έξυπνη προσέγγιση του προβλήματος της πρόσβασης στην Αθήνα και το χιουμοριστικό στοιχείο στην αντιμετώπιση των εμποδίων από τη νεαρή κοπέλα, απογειώνουν το εγχείρημα.


EXTREME WALKS (short feature-eng) from STELIOS TATAKIS on Vimeo.

Σκηνοθεσία:

Agnes Sklavos (Ανιές Σκλάβου)
Stelios Tatakis (Στέλιος Τατάκης)

Σενάριο:
Agnes Sklavos (Ανιές Σκλάβου)

Ηθοποιοί:
Night Vision (Τυφλή) – Niki Anastasiou (Νίκη Αναστασίου)
Mom on wheels (Μαμά με καροτσάκι) – Marina Nikolakopoulou (Μαρίνα Νικολακοπούλου) – Nikolas Zaponidis (Νικόλας Ζαπονίδης)
Heavy Leg (Άνδρας με πατερίτσες) – Kyriakos Zaponidis (Κυριάκος Ζαπονίδης)
Driver (Οδηγός) – Akis Hadziadoniou (Άκης Χατζηαντωνίου)

Περισσότερες πληροφορίες για την παραγωγή τού “Extreme Walks” θα βρείτε στη διεύθυνση: www.tst.gr