Affichage des articles dont le libellé est ιστορία. Afficher tous les articles
Affichage des articles dont le libellé est ιστορία. Afficher tous les articles

25/10/2013

Φιλιά εις τα παιδιά, του Βασίλη Λουλέ: προβολή στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης (Αθήνα)



Tο πολυβραβευμένο ντοκιμαντέρ του Βασίλη ΛουλέΦιλιά εις τα παιδιά φιλοξενεί το Ίδρυμα Μ. Κακογιάννης για λίγες ημέρες, από τις 24 έως τις 27 Οκτωβρίου 2013.

Τις προβολές της Πέμπτης 24.10 και της Κυριακής θα ακολουθήσει ανοιχτή συζήτηση με τον σκηνοθέτη για την ταινία που μιλά για την παιδική ηλικία στη σκιά του Ολοκαυτώματος.

Λίγα λόγια για το ντοκιμαντέρ


Πέντε μικρά Εβραιόπουλα στην Ελλάδα της Γερμανικής Κατοχής, που σώθηκαν από το θάνατο χάρις σε οικογένειες Χριστιανών, πέντε "κρυμμένα παιδιά" που έζησαν μέσα στην απόλυτη σιωπή, αφηγούνται τις ιστορίες τους. Ιστορίες τρόμου κι αγωνίας αλλά και στιγμές παιδικής ανεμελιάς μέσα στην αγκαλιά των ξένων. Στοργικές φωλιές, κρυφοί παράδεισοι μακριά από τη φρίκη του Ολοκαυτώματος.

Πέντε παιδιά που μεγάλωσαν απότομα.

Η Ροζίνα, ο Σήφης, η Ευτυχία, η Σέλλυ και ο Μάριος πέρασαν τη ζωή τους κουβαλώντας πάντα μαζί τη μνήμη χιλιάδων παιδιών: εκείνων που δεν πρόλαβαν ποτέ να μεγαλώσουν.

Η ταινία παρακολουθεί αυτά τα πρόσωπα από την παιδική ηλικία μέχρι σήμερα, φέρνοντας στο φως πολύτιμα προσωπικά τους ντοκουμέντα –ένα παιδικό ημερολόγιο, μια σχολική έκθεση, φωτογραφίες και οικογενειακά φιλμάκια– τεκμήρια μιας ολόκληρης εποχής. 

Παράλληλα, σκιαγραφείται η ζωή των Εβραϊκών κοινοτήτων της Ελλάδας πριν τον Πόλεμο και αποκαλύπτονται σπάνιες εικόνες της κατεχόμενης Αθήνας και Θεσσαλονίκης, μέσα από κινηματογραφικά αρχεία, ερασιτεχνικές ταινίες Γερμανών στρατιωτών και παράνομες λήψεις Ελλήνων πατριωτών.

Το ντοκιμαντέρ γυρίστηκε στην Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Ιωάννινα, Χανιά και στο Άουσβιτς της Πολωνίας.

Προβλήθηκε επί πολλές εβδομάδες σε κινηματογράφους της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, σε ειδικές προβολές σε άλλες πόλεις, σε πολλά σχολεία, τιμήθηκε με 8 βραβεία Καλύτερου Ντοκιμαντέρ Μεγάλου Μήκους, Σκηνοθεσίας, Μουσικής, Κοινού, Κριτικής Επιτροπής Παιδιών,  σε ελληνικά και διεθνή φεστιβάλ  (Greek Film Festival Chicago, USA, 2012, Αγών- Διεθνής Συνάντηση Αρχαιολογικής Ταινίας, Αθήνα 2012, Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για παιδιά και νέους, 2011, Φεστιβάλ Ελληνικού Ντοκιμαντέρ Χαλκίδας 2011) και είχε πολλές δημοσιεύσεις και κριτικές.

Η ταινία συνεχίζει την διεθνή της πορεία  σε Φεστιβάλ και Εκδηλώσεις στις ΗΠΑ, Καναδά, Γερμανία, Βέλγιο, Γαλλία.

Συντελεστές
Σκηνοθεσία – Σενάριο: Βασίλης Λουλές
Έρευνα: Βασίλης Λουλές, με τη συνεργασία: του Εβραϊκού Μουσείου Ελλάδος
Μουσική: Νίκος Κυπουργός

Μαρτυρίες-Αφήγηση
Ροζίνα Ασσέρ-Πάρδο
Σήφης Βεντούρας
Ευτυχία Νάχμαν-Ναχμία
Σέλλυ Κούνιο-Κοέν
Μάριος Σούσης


Ο Βασίλης Λουλές είναι σκηνοθέτης ταινιών μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ. Γεννήθηκε στα Τρίκαλα. Σπούδασε Ηλεκτρολόγος Μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο και Κινηματογράφο στη Σχολή Χατζίκου. Συνεργάστηκε για χρόνια με την ΕΡΤ ως Συντονιστής στο πρόγραμμα ταινιών μικρού μήκους μικροφίλμ και με το Κινηματογραφικό Αρχείο του Υπουργείου Εξωτερικών στην ταξινόμηση παλαιών κινηματογραφικών επικαίρων.


Οι ταινίες του τιμήθηκαν με βραβεία, έλαβαν μέρος σε πολλά φεστιβάλ του εξωτερικού, μεταδόθηκαν από ξένα και ελληνικά τηλεοπτικά κανάλια, συμπεριλήφθηκαν σε ελληνικά και διεθνή αφιερώματα και χρησιμοποιούνται ως εκπαιδευτικό υλικό σε σχολές και Πανεπιστήμια. Τα έργα του πραγματεύονται μικρές, προσωπικές ιστορίες που σκιαγραφούνται μέσα στη δίνη της Ιστορίας ή στον απόηχό της.

Πηγή: www.culturenow.gr

22/09/2013

Μια βραβευμένη φωτογραφία της Δάφνης Ρόκου που αποτίει φόρο τιμής σε μια πτυχή της ελληνικής μετανάστευσης (και όχι μόνο!)

Τα γαλλικά ξενοδοχεία έχουν θεσπίσει ένα πολύ ιδιαίτερο βραβείο φωτογραφίας. Λέγεται PHPA και οι συμμετέχοντες φωτογράφοι περνάνε μια νύχτα σε ένα ξενοδοχείο, φωτογραφίζουν και φτιάχνουν μια ιστορία.

Η βραβευμένη φωτογραφία της Δάφνης Ρόκου

Η φωτογράφος Δάφνη Ρόκου πήρε το βραβείο PHPA 2013 και το βραβείο Virginie Clément, στο Παρίσι, για την μοναδική φωτογραφία και την μοναδική ιστορία της. «Το 1945, στο τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και λίγο πριν από τον εμφύλιο πόλεμο που ξέσπασε στην Ελλάδα, ένα θρυλικό πλοίο, το Mataroa, είχε ναυλωθεί από το Γαλλικό Ινστιτούτο στην Αθήνα για να βοηθήσει κάποιους πολιτικά ενεργούς νέους διανοούμενους να φύγουν για σπουδές στο Παρίσι . Μετά από μια βασανιστική διαδρομή, οι μαθητές στεγάστηκαν σε ξενοδοχεία στην αριστερή όχθη του Παρισιού. Στέγαση μεταναστών στα ξενοδοχεία του Παρισιού γίνεται ακόμη και σήμερα.Ενώ συνήθιζαν τότε να έρχονται από την Ελλάδα ή τη Νότια Αμερική, σήμερα είναι πλέον πιο πιθανό να είναι από την Αφρική ή την Ασία. Η ένωση HPRG ( Hotels Parisiens Rive Gauche) των γαλλικών ξενοδοχείων, μπορεί να είναι σήμερα συνώνυμο της πολυτέλειας, αλλά κάποτε ήταν και σπίτι σε μετανάστες μαθητές, ενδεχομένως, και τους μαθητές του πλοίου Mataroa. Στην κριτική επιτροπή άρεσε η φωτογραφία της Δάφνης Ρόκου, διότι λέει όχι μόνο την ιστορία της και την ιστορία του λαού της, αλλά αναφέρεται και σε ένα κεφάλαιο της ιστορίας του Παρισιού, μεταξύ των οποίων είναι και τα ξενοδοχεία. Η φωτογράφος αποτίει φόρο τιμής στην φιλόξενη Γαλλία, η οποία υποδέχεται τους διωκόμενους», γράφει το σκεπτικό της βράβευσης.


Στην εφημερίδα La Croix, μίλησε η Νέλλη Ανδρικοπούλου, 91 ετών σήμερα, επιβάτις του ιστορικού πλοίου Mataroa. «Υπήρχε μόνο μια λύση τότε: Να φύγουμε. Το ταξίδι διοργανώθηκε από το Γαλλικό Ινστιτούτο στην Αθήνα τον Δεκέμβριο του 1945. Αλλά είχε προγραμματιστεί πολύ πριν από τον Οκτάβ Μερλιέ. Αυτός είναι, κατά τη γνώμη μου, ένας από τους μεγαλύτερους ευεργέτες της Ελλάδα κατά τον τελευταίο αιώνα".

Η διαδρομή του ιστορικού πλοίου 


"Ο Οκτάβ Μερλιέ και ο Ροζέ Μιλιέξ, τότε προέβλεψαν ότι η κατάσταση για τους φοιτητές, θα επιδεινωθεί τους προσεχείς μήνες. Η αυταρχική δεξιά ενισχύεται κατά τη διάρκεια του έτους 1945, η καταστολή αυξάνεται. Οι δύο άνδρες τότε αναζήτησαν μια λύση. Να χρηματοδοτήσουν το ταξίδι των νεαρών Ελλήνων στη Γαλλία προκειμένου να συνεχίσουν τις σπουδές τους. Κάθε χρόνο, η γαλλική κυβέρνηση έδινε δέκα υποτροφίες σε Έλληνες φοιτητές. Ηταν λίγες. Ο Μερλιέ αποφάσισε να κάνει ό, τι είναι δυνατόν για να δώσει περισσότερες. « Κανόνισε να υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός βραβείων. Χώρισε το ποσό ή την επιδότηση για μερικούς μήνες αντί ενός έτους. Συνέλεξε επίσης τα βραβεία που δεν είχαν διανεμηθεί και τα προηγούμενα χρόνια λόγω του πολέμου», θυμάται η Νέλλη Ανδρικοπούλου.

H Νέλλη Ανδρικοπούλου το 1945

Ο Μερλιέ καταφέρνει να πάρει 154 υποτροφίες , και τις μοιράζει μέσω ενός διαγωνισμού . Το ταξίδι με το πλοίο Mataroa ήταν μια μικρή Οδύσσεια. Ταξίδεψαν σε μια θάλασσα από νάρκες και έφτασαν στη Γαλλία στις 22 Δεκεμβρίου του 1945 . Το πλοίο φιλοξενεί έναν εντυπωσιακό αριθμό φοιτητών που θα γίνουν επιφανείς επιστήμονες στο μεταπολεμικό Παρίσι. O Κορνήλιος Καστοριάδης, ο Κώστας Αξελός, ο Κώστας Παπαϊωάννου, η Μιμίκα Κρανάκη. Οι αρχιτέκτονες Αριστομένης Προβελέγγιος, Γιώργος Κανδύλης, Τάκης Ζενέτος, Ιάνης Ξενάκης (μετέπειτα και συνθέτης, που με αναπηρία από τα Δεκεμβριανά, δεν ταξίδεψε με το πλοίο αλλά έφτασε στη Γαλλία λίγο αργότερα).
Ανάμεσα στους υποτρόφους και οι γλύπτες Μέμος Μακρής, Κώστας Κουλεντιανός, ο ζωγράφος Κωνσταντίνος Βυζάντιος, οι λογοτέχνες Έλλη Αλεξίου, Μάτση Χατζηλαζάρου, Ανδρέας Κέδρος, ο μαέστρος Δημήτρης Χωραφάς, οι κινηματογραφιστές Μάνος Ζαχαρίας, Άδωνις Κύρου (που είχε ήδη φυγαδευτεί, τραυματίας και αυτός).

Η Δάφνη Ρόκου αποτύπωσε στη φωτογραφία της μια νύχτα των μεταναστών φοιτητών σε ένα δωμάτιο παρισινού ξενοδοχείου.

Πηγή: www.lifo.gr

14/09/2013

The 'female Schindler' who saved 2,500 Jewish children but died wishing she'd rescued more

Τον περασμένο Μάιο έφυγε στη ζωή μια πολύ ιδιαίτερη γυναίκα, η Irena Sendler, η οποία είχε σώσει χιλιάδες παιδιά από τις καταδιώξεις των Ναζί. Αναδημοσιεύουμε ένα άρθρο για τη ζωή της από τη www.dailymail.co.uk

-----------
"She smuggled out the children in suitcases, ambulances, coffins, sewer pipes, rucksacks and, on one occasion, even a tool box. Those old enough to ask knew their saviour only by her codename "Jolanta". But she kept hidden a meticulous record of all their real names and new identities - created to protect the Jewish youngsters from the pursuing Nazis - so they might later be re-united with their families.

Her finest hour: Irena Sendler rescued thousands of Jewish children 

By any measure, Irena Sendler was one of the most remarkable and noble figures to have emerged from the horrors of World War II. But, until recently, her extraordinary compassion and heroism went largely unrecorded. When the Germans finally caught her, the Roman Catholic social worker had managed to save 2,500 Jewish babies and toddlers from deportation to the concentration camps. She had spirited them out of the heavily-guarded Jewish ghetto in Warsaw, and hidden their identities in two glass jars buried under an apple tree in her neighbour's garden. She was beaten, tortured and sentenced to death by the Gestapo - who even announced her execution.

But Irena survived, her spirit unbroken, her secrets untold. She died last week, in her modest Warsaw apartment, aged 98.

What a woman she was. For once, the term "heroine" is no exaggeration, though such plaudits did not sit easily with her. She said: "I was brought up to believe that a person must be rescued when drowning, regardless of religion and nationality. "The term 'heroine' irritates me greatly. The opposite is true. I continue to have pangs of conscience that I did so little."

 Irena always ascribed her desire to do good to the influence of her parents, in particular her father, a Polish physician in a small town near Warsaw. Most of his patients were poor Jews. He died during a typhus epidemic when Irena was seven. When the Germans invaded Poland in September 1939, Irena was working as a senior administrator in Warsaw's social welfare department. She was responsible for food and financial aid to the city's poor.


Jewish children
 Jewish children Jewish children in 1943 are escorted to the Warsaw Ghetto - Sendler wished she could have saved them all 

 As the Nazis began a crackdown on the Jews, she widened the state assistance to include the racially persecuted, who were given fictitious Christian names to hide their true origins.

 The situation worsened dramatically in the autumn of 1940 when the German authorities created the Warsaw Ghetto. Some 440,000 Jews, more than a third of the city's population, were herded into a 16-block neighbourhood, around which a wall was built. It was to be both an open prison and by Richard Pendlebury a convenient means of isolating and holding the Jews before they were sent to their deaths at Treblinka extermination camp.

Liam Neeson as Oskar Schindler
 Liam Neeson as Oskar Schindler Hero: Oskar Schindler was made famous in the film Schinder's List where he was played by Liam Neeson Disease and starvation stalked the streets. Five thousand died there every month. 

 In July 1942, the Nazis began Operation Reinhard, which saw 250,000 Jews removed from the ghetto to Treblinka. The Final Solution had begun. Irena was horrified. She felt she had to help, so she joined Zegota, an underground organisation created by the Polish government-in-exile to help the nation's Jews.

 In late 1942, she was made head of its children's section. Her extraordinary work was about to begin. In conditions of extreme danger, she would save as many ghetto children from near-certain death as she could. Her first problem had been how to reach the ghetto - movement both in and out was heavily restricted by the Germans. This obstacle was overcome when she obtained an official pass from the city's Contagious Diseases Department.

 Under the guise of stopping the ghetto's epidemics from spreading beyond its walls, she was able to visit daily. Whenever she was inside, she wore the yellow Star of David - mandatory for all Jews - to show solidarity with the oppressed and to blend in with the residents. Of course, she could not act alone: Irena had developed a network of two dozen conspirators. Some were tasked to get the children out, others to find homes for them outside the ghetto and a third group to obtain or forge hundreds of false documents for the young escapees.

 The way she secretly removed the children from the ghetto was not only ingenious but, in desperate circumstances, often bizarre. A standard trick was to strap a child underneath the stretcher of a patient being placed in an outgoing ambulance. Others were smuggled through an old courthouse and a church, which stood on the boundary of the ghetto and had doors opening into both sides. Still more were taken through the sewers. Those small enough were sometimes put in suitcases or boxes and wheeled out on porters' trolleys. Coffins, bodybags and potato sacks all hid boys and girls. Irena concentrated first on removing orphans. But as the threat of the Final Solution grew, all children in the ghetto were offered sanctuary.


Irena Sendler
 Irena Sendler Remembered: Irena Sendler's funeral was packed with mourners 


She often said that the hardest part was persuading the parents to let them go, even as they faced almost certain death. "Can you guarantee they will live?" she was asked by more than one agonised mother. "No, but if they stay here I guarantee that they will die," was her stock reply. "You shouldn't trust me. But what else can you do?"

 Sometimes, when her powers of persuasion failed, she would go away and return the next day to begin the negotiations again, only to find that the family had been sent to Treblinka overnight. But thousands were persuaded to make that heart-rending split, and Irena said: "In my dreams I still hear the cries of the children when they left their parents."

 One of the children was Elzbieta Ficowska. She was only a few months old when her mother gave her up to Irena. A mechanic put her in a tool box, placed it among a pile of bricks in the back of his lorry and took her out. Elzbieta never saw her mother again; the only evidence that she had ever been in the ghetto was a silver spoon with her name and birthdate engraved on it, which her mother had given to Irena.

 Still alive today, Elzbieta now says she had three mothers - her biological one, the Polish woman who took her in after she escaped from the ghetto ... and Irena, the mother who saved her from certain death. Most of the children were sent with their new identities to orphanages and convents or placed in private homes. They were taught to replace their Jewish prayers with Christian ones in case the hiding places were raided. Even though the penalty for harbouring a Jew in Poland was death, Irena claimed: "No one ever refused to take a child from me."

 She kept a careful record of whom she rescued and where they were sent. This coded information was written on tissue paper. Identical lists were hidden in two glass jars, buried under the apple tree opposite a German army barracks. This was hardly ideal as the jars had to be dug up every time the name of a new escapee was added. But they were never found.

 Even so, the Germans became aware of Irena's activities and, in October 1943, she was arrested by the Gestapo and taken to the notorious Pawiak prison in Warsaw, which the Nazis turned into a concentration camp. There, her interrogator was a stylish young German who spoke perfect Polish. And when she refused to expose the Zegota underground network, he had her arms and legs broken. Sentenced to death - which by now she told her captors she wished for - Irena was taken in a semi- conscious state from the prison to a forest where she expected to be shot by firing squad.

 Although she was dumped in the forest, the firing squad never materialised. The underground movement had successfully bribed the man tasked with overseeing her execution, and recovered her even as posters were put up around Warsaw proclaiming her death. Irena spent the rest of the war in hiding. But as soon as it ended, she handed over the tissue lists in the glass jars - vital information that could link the lost children to their families - to Jewish representatives.

 Alas, many of the families had perished in the Holocaust. Other children she had saved chose to stay with their foster parents - they could not remember their real parents. Some 500 were taken to Israel to start a new life. The fate of another 500 of the children she saved could not be traced, swallowed by the tides of war which engulfed so many Poles.

 And Irena? She married and had two children of her own. But in postwar communist Poland her heroic deeds went unpublished and were even officially frowned upon by the regime, which was not sympathetic towards Jews. But as the children she rescued grew into adulthood, her achievements began to attract wider attention.

In 1983, Irena was decorated in Israel as "Righteous Among the Nations" - the highest honour bestowed by the Jewish people on non-Jews. During the ceremony, Teresa Kerner, one of the girls she had saved, now a doctor, recalled how Irena had helped her move several times to safe houses and then given her a home for two years at the end of the war. Post- communist Poland also finally awarded Irena its highest civilian decoration in 2003.

Last year, she was nominated for the Nobel Peace Prize. Nevertheless, her profile remained tiny compared with that of Oskar Schindler, the German industrialist who saved far fewer Jews than Irena but was immortalised by an award winning book and film. Her last years were spent in a wheelchair, thanks to the wounds inflicted on her by the Gestapo.

 A few months before she died, she said: "After World War II, it seemed that humanity understood something, and nothing like that would happen again. "Humanity has understood nothing. Religious, tribal, national wars continue. The world continues to be in a sea of blood." But she added: "The world can be better if there's love, tolerance and humility." Irena Sendler had all three in abundance. 

Η Ελληνική νύκτα των κρυστάλλων (ντοκυμαντέρ, με ελληνικούς υπότιτλους)




Τον Αύγουστο του 1918 ένα πλήθος 50.000 καναδών "πατριωτών" επιδόθηκε για μέρες σε ένα ανελέητο πογκρόμ σε βάρος των ελληνόφωνων μεταναστών της πόλης. Το αποτέλεσμα αυτού του ρατσιστικού πογκρόμ ήταν ο θάνατος αρκετών μεταναστών, μεταξύ των οποίων 29 γυναίκες και 6 ανήλικα παιδιά καθώς και υλικές ζημιές 1.000.000 δολαρίων.

 Οι αφορμές ήταν πολλές. Για χρόνια οι ελληνόφωνοι μετανάστες, μικροιδιοκτήτες και εργαζόμενοι κυρίως στον επισιτισμό (greek restaurants) αποκαλούνταν από τους ντόπιους "slackers", δηλαδή "τεμπελχανάδες" επειδή κατα τους ρατσιστές απέφευγαν τις βαριές δουλειές του φορτοεκφορτωτή, του ξυλοκόπου ή του βιομηχανικού εργάτη και δούλευαν σαν μάγειροι, ψήστες, σερβιτόροι ή υπάλληλοι εμπορικών καταστημάτων.

 Ακολούθησε μια σειρά από γεγονότα όπως οι καλές σχέσεις του τότε προθυπουργού Βενιζέλου με το γερμανό Κάιζερ, η ουδετερότητα της χώρας προέλευσής τους κατα τις αρχές του Α' παγκοσμίου πολέμου και η άρνηση των ελληνόφωνων μεταναστών να καταταγούν στον Καναδικό στρατό που όξυναν τις ρατσιστικές αντιλήψεις σε βάρος τους.

 Επιστρέφοντας οι χιλιάδες των βετεράνων καναδών από τη σφαγή χαρακωμάτων του Α' παγκοσμίου πολέμου, πολλοί απ'αυτούς ανάπηροι και σε άθλια οικονομική κατάσταση, βρήκαν τους ελληνόφωνους μετανάστες που αποτελούσαν το 0,5% του πληθυσμού της πόλης να ευημερούν έχοντας στην κατοχή τους το 35% των μικρομεσαίων καταστημάτων.

 Τον Αύγουστο του 1918 10.000 βετεράνοι διαδήλωσαν στους δρόμους συνεπικουρούμενοι από 40.000 καναδούς πολίτες. Οι πολυήμερες διαδηλώσεις συχνά εξετράπησαν σε πογκρόμ σε βάρος μαγαζιών και σπιτιών μεταναστών με την αστυνομία στην καλύτερη περίπτωση θεατή ενώ δεν ήταν λίγες οι περιπτώσεις όπου καναδοί αστυνομικοί έπαιρναν ενεργά μέρος στο πογκρόμ σε βάρος των ελληνόφωνων.

 Οι μνήμες του ρατσιστικού πογκρόμ της πόλης έχουν μετατραπεί σήμερα σε φιέστα όπου "αντι"ρατσιστές συγκεντρώνονται στις συνοικίες των ελληνόφωνων και τρώνε μαζικά greek souvlaki, tzatziki, mousaka κλπ μεσογειακά εδέσματα.

 Οι συγκρίσεις με τα σημερινά πογκρόμ μεταναστών σε αθήνα και πάτρα με την ανάλογη στάση της αστυνομίας και κάποιων "πολιτών" είναι αναπόφευκτες.

Μια τάξη φυλετικά διαχωρισμένη

Μία ημέρα μετά τη δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ το 1968, η Jane Elliott πήγε να διδάξει στο δημοτικό της πόλης της στην Άιοβα, όπου κατοικούσαν μόνο λευκοί. Χώρισε τους μαθητές της σε δύο ομάδες, εκείνους με γαλάζια μάτια κι εκείνους με καφέ μάτια, και αποφάσισε να τους δώσει ένα γερό μάθημα κατά των φυλετικών διακρίσεων.

Το ντοκιμαντέρ αυτό παρουσιάζει την ιστορία εκείνου του μαθήματος, τη μακροχρόνια επιρροή του στα παιδιά και τη δύναμή του που κράτησε τριάντα ολόκληρα χρόνια.


Βρωμοέλληνες (ντοκυμαντέρ)

Ένα από τα πιο γνωστά ντοκυμαντέρ σχετικά με τη μετανάστευση είναι το Βρωμοέλληνες.



Με αφορμή την απαγόρευση της κυκλοφορίας των Αλβανών μετά την δύση του ηλίου απ'τον κοινοτάρχη του χωριού Παλαιό Κεραμμύδι, τον Μάρτιο του 1998, ο Σ. Κούλογλου επισκέπτεται τους κατοίκους του χωριού και συμφωνούν σε μια συζήτηση πάνω στο θέμα της μετανάστευσης και του ρατσισμού, μετά την προβολή ενός ντοκιμαντέρ για τους Έλληνες μετανάστες στην Αμερική και την αντιμετώπισή τους.

"Βρωμοέλληνες" ήταν το παρατσούκλι που είχαν δώσει οι Αμερικανοί που τους υποδέχθηκαν, μέσα απ'το οποίο επιχειρείται μια σύγκριση των Ελλήνων της Αμερικής, με τους Αλβανούς της Ελλάδας, οι οποίοι με την σειρά τους έχουν επιφορτιστεί με παρόμοιους υποτιμητικούς χαρακτηρισμούς από τον ντόπιο πληθυσμό.

Δείτε το!




28/08/2013

Μισός αιώνας από τo «έχω ένα όνειρο» του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ




Μισός αιώνας συμπληρώνεται σήμερα από την ημέρα που ο αγωνιστής για τα ανθρώπινα δικαιώματα Μάρτιν Λούθερ Κινγκ εκφώνησε τον πιο διάσημο λόγο στην ιστορία της ανθρωπότητας με τη φράση: «Έχω ένα όνειρο…». Οι Αμερικανοί τιμούν σήμερα με μια σειρά εκδηλώσεων τον λόγο, την ιδεολογία, τη μνήμη του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Ο Αμερικανός πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα, ο πρώτος μαύρος αφροαμερικανός πρόεδρος των ΗΠΑ, θα μιλήσει ενώπιον χιλιάδων ανθρώπων στην Ουάσινγκτον, στο Μνημείο του Αβραάμ Λίνκολν ενώ οι καμπάνες θα ακουστούν σε όλη τη χώρα την ώρα που, πενήντα χρόνια πριν, ο Κινγκ έλεγε «Έχω ένα όνειρο…».
Τον Ομπάμα θα συνοδεύουν οι πρώην πρόεδροι Τζίμι Κάρτερ και Μπιλ Κλίντον, όπως μεταδίδει το Reuters.

Μισό αιώνα μετά την περίφημη ομιλία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, περισσότεροι από τους μισούς Αμερικανούς λένε πως χρειάζεται ακόμα πολλά να γίνουν για να υλοποιηθεί η χωρίς διαχωρισμούς κοινωνία που οραματιζόταν ο ίδιος.
Ο Ομπάμα, ο οποίος γενικά αποφεύγει να υπερτονίζει το φυλετικό του στοιχείο, σε συνέντευξή του την περασμένη εβδομάδα, παραδέχτηκε πως η κληρονομιά των διακρίσεων έχει αφήσει ένα επίμονο οικονομικό κενό μεταξύ λευκών και μαύρων, αλλά και πως το κίνημα για τα ανθρώπινα δικαιώματα και το αίτημα για ισότητα έχει επεκταθεί και στους ισπανόφωνους, τους μετανάστες, τους ομοφυλόφιλους και άλλους.


Παρουσία 250.000 ανθρώπων, πριν από πενήντα χρόνια, ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ είχε εκφωνήσει τον περίφημο λόγο του. Την επόμενη χρονιά βραβεύτηκε με το Νόμπελ Ειρήνης. Ανάμεσα σ' άλλα ακούστηκε εκείνη την μέρα: «Σας λέω σήμερα, φίλοι μου, ότι παρά τις δυσκολίες και τις απογοητεύσεις της στιγμής, έχω ακόμη ένα όνειρο. Είναι ένα όνειρο γερά ριζωμένο στο αμερικανικό όνειρο. Έχω ένα όνειρο ότι μια μέρα αυτό το έθνος θα ξεσηκωθεί και θα ζήσει το αληθινό νόημα της πεποίθησής του: «Θεωρούμε αυτές τις αλήθειες αυταπόδεικτες, ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν δημιουργηθεί ίσοι». Έχω ένα όνειρο ότι μια μέρα στους κόκκινους λόφους της Τζάρτζαρα, οι γιοι των πρώτων σκλάβων και οι γιοι των πρώτων ιδιοκτητών θα μπορέσουν να καθίσουν μαζί στο τραπέζι της αδελφότητας.Έχω ένα όνειρο ότι μια μέρα ακόμη και η Πολιτεία του Μισισίπι, μια έρημη πολιτεία, πνιγμένη από τη λάβρα της αδικίας και της καταπίεσης, θα μεταμορφωθεί σε μια όαση ελευθερίας και δικαιοσύνης. Έχω ένα όνειρο ότι τα τέσσερα παιδιά μου μια μέρα θα ζήσουν σε ένα έθνος, όπου δε θα κριθούν από το χρώμα του δέρματος τους, αλλά από το περιεχόμενο του χαρακτήρα τους.

Έχω ένα όνειρο σήμερα.
Έχω ένα όνειρο ότι μια μέρα η πολιτεία της Αλαμπάμα... θα μεταμορφωθεί σε μια πολιτεία, όπου τα μικρά μαύρα αγόρια και κορίτσια θα μπορέσουν να πιαστούν χέρι με χέρι με τα μικρά λευκά αγόρια και κορίτσια και να περπατήσουν μαζί σας αδελφές και αδελφοί.
Έχω ένα όνειρο σήμερα.
Έχω ένα όνειρο ότι μια μέρα κάθε κοιλάδα θα υψωθεί, κάθε λόφος και βουνό θα χαμηλώσει, οι ανώμαλοι τόποι θα γίνουν ομαλοί και οι στραβοί τόποι θα γίνουν ευθείς και η δόξα του Κυρίου θ' αποκαλυφθεί και όλη η σάρκα μαζί θα την αναγνωρίσει».


Ο Μάρτιν Λούθερ, εκείνη τη μέρα ένιωσε άγχος μόλις είδε τόσο κόσμο συγκεντρωμένο και δεν μπορούσε να μιλήσει. Μια φίλη του, τραγουδίστρια των γκόσπελ, στο πλευρό του, του ψιθύρισε: «Μίλα για τ΄ όνειρό σου». Και έτσι έκανε. Χωρίς κείμενο, χωρίς σημειώσεις, από καρδιάς, κοιτώντας την Αμερική και την ανθρωπότητα στα μάτια…

O Μάρτιν Λούθερ Κινγκ γεννήθηκε 15 Ιανουαρίου του 1929 στην Ατλάντα. Γόνος μιας μεσοαστικής οικογένειας, με έντονες θρησκευτικές επιρροές, βίωσε από νεαρή ηλικία την κυρίαρχη ρατσιστική νοοτροπία του αμερικανικού νότου. Η οικογένεια, βαθιά θρησκευόμενη, ο πατέρας του και ο παππούς του ήταν Βαπτιστές ιεροκήρυκες, τον «ώθησαν» στον Κλήρο. Σπούδασε Θεολογία και αποφοίτησε το 1951. Κατά τη διάρκεια των σπουδών ασπάστηκε τη φιλοσοφία της «πολιτικής ανυπακοής» και τη φιλοσοφία της «μη βίας», όπως αυτές είχαν ειπωθεί από τον Γκάντι.


Σταδιακά κατασταλάζει στη δική του φιλοσοφία, στο πλαίσιο των θρησκευτικών και ηθικών αξιών του, συνθέτοντας το όραμά του για την κοινωνία. Παρόλα αυτά η κοινωνική αδικία και η περιποίηση των μαύρων της Αμερικής, που είναι ασύδοτη και αυθαίρετη θα δραστηριοποιήσει τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Το Δεκέμβρη του 1955, μία αφροαμερικανίδα, η Ρόζα Παρκς αρνήθηκε να παραχωρήσει τη θέση της στο λεωφορείο σ’ έναν λευκό άντρα, με αποτέλεσμα να συλληφθεί. Το περιστατικό με την Παρκς, η οποία θα μείνει στην ιστορία ως η «μητέρα του σύγχρονου κινήματος πολιτικών δικαιωμάτων», θα τον σημαδέψει και από αιδεσιμότατος, άνθρωπος του Θεού, θα εξελιχθεί σε ηγέτη του κινήματος ενάντια στον ρατσισμό.

Ο Κίνγκ ορίζεται επικεφαλής της «Ένωσης για την Πρόοδο» του Μοντγκόμερι και από τις πρώτες του ομιλίες αποδεικνύει πως πέρα από οραματιστής ήταν και ένας δεινός ρήτορας. Οι παθιασμένοι λόγοι του εμπνέουν το ακροατήριο και σύντομα το τοπικό κίνημα αποκτά μεγάλη δυναμική. Με αφορμή τη σύλληψη της Ρόζα Παρκς οι μαύροι του Μοντγκόμερι, με επικεφαλής τον Κίνγκ, ξεκινούν μποϊκοτάζ στα λεωφορεία της πόλης. Το μποϊκοτάζ κράτησε περισσότερο από ένα χρόνο. Ύστερα από 385 ημέρες καταγράφεται μία πρώτη νίκη του κινήματος, καθώς το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ κήρυξε αντισυνταγματικό τον νόμο για το φυλετικό διαχωρισμό στα λεωφορεία του Μοντγκόμερι. Κατά τη διάρκεια της κινητοποίησης ο Κινγκ βρέθηκε αρκετές φορές στα κρατητήρια, ενώ σημειώθηκε και μία βομβιστική επίθεση στο σπίτι του. Λίγο καιρό αργότερα, το 1957, ο Κίνγκ αναγνωρίζοντας την ανάγκη για μαζικοποίηση του κινήματος, μαζί με άλλους ακτιβιστές δημιουργούν την οργάνωση «Συνδιάσκεψη της Χριστιανικής Ηγεσίας των Πολιτειών του Νότου» (SCLC). Ο Κίνγκ θα ηγηθεί της οργάνωσης μέχρι τη δολοφονία του. Η φιλοσοφία της «μη βίας» αποτέλεσε την βασική αρχή της SCLC. Ο μαύρος πληθυσμός συσπειρώνεται και δραστηριοποιείται όλο και περισσότερο.

Τα επόμενα χρόνια, ο Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ πραγματοποίησε περιοδείες σε όλη τη χώρα, εκφωνώντας περισσότερες από 250 ομιλίες. Παράλληλα έγραψε πέντε βιβλία, αλλά και πολλά άρθρα. Συναντήθηκε με πολιτικούς ηγέτες των ΗΠΑ, αλλά και του εξωτερικού, ζητώντας την άμεση κατάργηση των φυλετικών διακρίσεων. Δέχτηκε επιθέσεις από ρατσιστικές ομάδες, ακόμα και μία απόπειρα δολοφονίας με μαχαίρι στη Νέα Υόρκη, ενώ επανειλημμένα συνελήφθη από τις αρχές. Ωστόσο, δεν δίστασε στιγμή και συνέχισε τον αγώνα του πρωτοστατώντας σε διαδηλώσεις. Το 1964 του απονέμεται και το Νόμπελ. Μεταξύ άλλων τον Απρίλιο του 1963 γράφει το «Letter from Birmingham Jail» μία ανοιχτή επιστολή, η οποία γράφτηκε ενώ κρατούνταν στις φυλακές του Birmingham, στην Αλαμπάμα, ύστερα από κινητοποιήσεις στην περιοχή. Το ίδιο έτος, ως εκπρόσωπος του SCLC, μαζί με ακόμα πέντε ηγέτες οργανώσεων που μάχονταν για τα ανθρώπινα δικαιώματα, διοργανώνουν την Μεγάλη Πορεία στην Ουάσινγκτον.

Η κινητοποίηση, παρά τις αντιδράσεις σχετικά με τα αιτήματά της από τις πιο ριζοσπαστικές οργανώσεις, όπως το «Έθνος του Ισλάμ» του Μάλκολμ Χ, που ζήτησε από τα μέλη του να απέχουν, συγκέντρωσε εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου. Εκεί ο Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ εκφώνησε και τον διάσημο λόγο του «I Have a Dream»… Τα επόμενα χρόνια θα ακολουθήσουν σημαντικές κινητοποιήσεις, ενώ το κίνημα αρχίζει να εξαπλώνεται και στον αμερικανικό βορρά. Το 1965 υπογράφεται ο Νόμος για τα Εκλογικά Δικαιώματα. Την ίδια στιγμή, η βίαιη καταστολή των διαδηλώσεων συνεχίζεται. Ακτιβιστές δολοφονούνται, ενώ άλλοι οδηγούνται στη φυλακή. Σε ομιλίες του ο Κινγκ συνέχιζε να τονίζει τη φιλοσοφία της «μη βίας» που όπως έλεγε «αφόπλιζε την αστυνομία».

Παράλληλα, ο Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ, πέρα από τις φυλετικές διακρίσεις, αρχίζει να τοποθετείται και για άλλα θέματα που αφορούσαν γενικότερα στην αμερικανική κοινωνία και στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, όπως τα εργασιακά, η οικονομική δικαιοσύνη και πόλεμος στο Βιετνάμ. Ο Κινγκ αναφέρεται πλέον σε ένα μαζικό κίνημα ενάντια στον ρατσισμό και την φτώχεια.

Το 1968 ο Κίνγκ θα ηγηθεί μία πορείας στο Μέμφις σε συμπαράσταση των απεργών της περιοχής. Εκεί θα εκφωνήσει την ομιλία «Ανέβηκα στην κορυφή του Όρους». Αυτή ήταν και η τελευταία του ομιλία...


«Κάποιοι ανέφεραν ότι έγιναν απειλές κατά της ζωής μου δηλαδή τι θα μου έκαναν κάποιοι άρρωστοι λευκοί αδερφοί μας. Δεν ξέρω τι θα συμβεί τώρα. Έχουμε δύσκολο δρόμο μπροστά μας. Όμως δεν έχει καμία σημασία διότι έφτασα στην κορυφή του όρους. Και δεν με νοιάζει! Όπως όλοι μας, θα ήθελα να ζήσω πολύ. Καλή η μακροβιότητα, μα δεν με απασχολεί τώρα. Θέλω να κάνω το θέλημά Του. Με άφησε να ανεβώ στο όρος. Κοίταξα πέρα και είδα τη Γη της Επαγγελίας. Ίσως να μη φτάσω εκεί μαζί σας, μα απόψε θέλω να σας πω ότι όλοι εμείς, ως λαός, θα φτάσουμε στη Γη της Επαγγελίας! Γι' αυτό, απόψε είμαι χαρούμενος. Δεν ανησυχώ και δεν φοβάμαι τίποτα! Τα μάτια μου έχουν δει τη δοξασμένη έλευση του Κυρίου!».
Την επόμενη, μόλις, μέρα, στις 4 Απριλίου του 1968, ο 39χρονος Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ δολοφονείται  στο μοτέλ Λορέιν από ελεύθερο σκοπευτή. Κύμα διαδηλώσεων ξεσπά σε όλη τη χώρα. Για τη δολοφονία του συλλαμβάνεται στις 10 Μαρτίου ο Τζέιμς Ερλ Ρέι, ο οποίος ομολογεί και καταδικάζεται σε 99 χρόνια φυλάκισης. Μετά την καταδίκη του Τζέιμς Ερλ Ρέι ανακαλεί την ομολογία του και αρνείται την ενοχή του, τροφοδοτώντας ακόμη περισσότερο τα σενάρια συνωμοσίας για τη δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ.

Σήμερα, επίκαιρη η σκέψη του, μένει να μας θυμίζει: «Όταν οι μηχανές, τα κομπιούτερ, τα κέρδη κι οι τίτλοι ιδιοκτησίας θεωρούνται πιο σημαντικά από τον άνθρωπο το τρίδυμο «ρατσισμός, ακραίος υλισμός και στρατοκρατία» γίνεται ανίκητο. Μια πραγματική επανάσταση αξιών θα μας κάνει να αμφισβητήσουμε κατά πόσον ήταν δίκαιες πολλές παλιές και σύγχρονες πολιτικές μας»…

Αναδημοσίευση από: kourdistoportocali.com

08/08/2013

Η θεία Δήμητρα και οι πρόσφυγες της Μεσσηνίας...

Η Βασιλική Λευκαδίτη και ο Παναγιώτης Κουλουράς είναι ένα ζευγάρι εικαστικών με καταγωγή από την Καλαμάτα, οι οποίοι ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα μας και ενδιαφέρθηκαν να συμμετάσχουν με έργα τους στο πρότζεκτ. Οι συζητήσεις μαζί τους ήταν ιδιαίτερα γόνιμες. Φώτισαν μια ιστορική πλευρά της μετανάστευσης και των προσφύγων στη Μεσσηνία. Μας μίλησαν για το παρελθόν της οικογένειας και την καταγωγή τους από τη Σμύρνη. Μας ενημέρωσαν για μια έκδοση των ΓΑΚ Μεσσηνίας σχετικά με τους προσφυγικούς συνοικισμούς της Καλαμάτας και της Μεσσήνης, όπου περιέχεται, μεταξύ άλλων, μια επιστολή της γιαγιάς του Παναγιώτη προς τον τότε πρωθυπουργό. Μας έφεραν να δούμε και το πρωτότυπο γράμμα. Μια συγκινητική επιστολή σε απλή, λαϊκή γλώσσα, την οποία για συναισθηματικούς λόγους ο Παναγιώτης είχε σκαλίσει πριν μερικά χρόνια σε μάρμαρο...








Η Βασιλική αποφάσισε να καταγράψει τη "Θεία Δήμητρα" να αφηγείται τη μεταναστευτική ιστορία της οικογένειας σε ένα ομώνυμο βίντεο-συνέντευξη. Με τη βοήθεια του οπερατέρ Λεωνίδα Παπαδόπουλου, προέκυψε ένα βίντεο περίπου 40 λεπτών, το οποίο θα παρουσιαστεί στο πλαίσιο του πρότζεκτ τον Σεπτέμβριο. Η θεία Δήμητρα μιλά για τη μετανάστευση τόσο του παρελθόντος (πώς έφτασε η μητέρα της από τη Σμύρνη) όσο και του παρόντος (τα 2 παιδιά της είναι μετανάστες στο εξωτερικό).


Βασιλική Λευκαδίτη: Θεία Δήμητρα, 2013, videostill