Παίζοντας με τη φωτιά στην Καμπούλ (ένα ντοκιμαντέρ που μπορείς να ενισχύσεις με crowdfunding)

Το πανεπιστήμιο της Καμπούλ αποδείχθηκε φιλόξενος χώρος για την Αννέτα Παπαθανασίου και την θεατρική της ομάδα, που αποφάσισε να διδάξει μία από τις σημαντικότερες αρχαίες τραγωδίες: την Αντιγόνη του Σοφοκλή.

Σε μία χώρα αφιλόξενη έως κι εχθρική για την γυναικεία ηθοποιία, που διώκεται ως προπατορικό αμάρτημα. Όσες επιδίδονται στην υποκριτική θεωρούνται ανήθικες, λίγο ως πολύ ως ασκούσες το αρχαιότερο επάγγελμα του κόσμου.

Η σκηνοθέτις και ηθοποιός αποφάσισε να μετουσιώσει την εμπειρία της από την αυστηρή κοινωνία τουΑφγανιστάν και με την ομάδα του Playing With Fire δημιούργησαν ένα ντοκιμαντέρ. Σε αυτό αφηγούνται τις δυσκολίες, τις οποίες αντιμετωπίζουν οι Αφγανές στην καθημερινότητά τους και ιδιαίτερα όταν εκείνες επιχειρούν ν’ ανοίξουν τα φτερά τους στην τέχνη.

Ταυτόχρονα εξιστορεί και τις δυσκολίες, που συνάντησε στην χρηματοδότηση του εγχειρήματός της, λόγω του κλεισίματος της ΕΡΤ, που το ξεπέρασε μέσω εναλλακτικών μορφών, όπως το crowd funding.

Η ταινία, πριν καν ολοκληρωθεί, είχε ήδη διακριθεί με το βραβείο του καλύτερου υπό ανάπτυξη εγχειρήματος του Ευρωπαϊκού Δικτύου Ντοκιμαντέρ, στη Θεσσαλονίκη τον Μάρτιο του 2013 (EDN-Doc OnAir Prize)

Για περισσσότερες πληροφορίες και για το πώς μπορείτε να συνεισφέρετε στο crowdfunding επισκεφθείτε τη σελίδα της ταινίας στο facebook

Φιλιά εις τα παιδιά, του Βασίλη Λουλέ: προβολή στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης (Αθήνα)

Tο πολυβραβευμένο ντοκιμαντέρ του Βασίλη Λουλέ, Φιλιά εις τα παιδιά φιλοξενεί το Ίδρυμα Μ. Κακογιάννης για λίγες ημέρες, από τις 24 έως τις 27 Οκτωβρίου 2013.

Τις προβολές της Πέμπτης 24.10 και της Κυριακής θα ακολουθήσει ανοιχτή συζήτηση με τον σκηνοθέτη για την ταινία που μιλά για την παιδική ηλικία στη σκιά του Ολοκαυτώματος.

Λίγα λόγια για το ντοκιμαντέρ

Πέντε μικρά Εβραιόπουλα στην Ελλάδα της Γερμανικής Κατοχής, που σώθηκαν από το θάνατο χάρις σε οικογένειες Χριστιανών, πέντε "κρυμμένα παιδιά" που έζησαν μέσα στην απόλυτη σιωπή, αφηγούνται τις ιστορίες τους. Ιστορίες τρόμου κι αγωνίας αλλά και στιγμές παιδικής ανεμελιάς μέσα στην αγκαλιά των ξένων. Στοργικές φωλιές, κρυφοί παράδεισοι μακριά από τη φρίκη του Ολοκαυτώματος.

Πέντε παιδιά που μεγάλωσαν απότομα.

Η Ροζίνα, ο Σήφης, η Ευτυχία, η Σέλλυ και ο Μάριος πέρασαν τη ζωή τους κουβαλώντας πάντα μαζί τη μνήμη χιλιάδων παιδιών: εκείνων που δεν πρόλαβαν ποτέ να μεγαλώσουν.

Η ταινία παρακολουθεί αυτά τα πρόσωπα από την παιδική ηλικία μέχρι σήμερα, φέρνοντας στο φως πολύτιμα προσωπικά τους ντοκουμέντα –ένα παιδικό ημερολόγιο, μια σχολική έκθεση, φωτογραφίες και οικογενειακά φιλμάκια– τεκμήρια μιας ολόκληρης εποχής. 

Παράλληλα, σκιαγραφείται η ζωή των Εβραϊκών κοινοτήτων της Ελλάδας πριν τον Πόλεμο και αποκαλύπτονται σπάνιες εικόνες της κατεχόμενης Αθήνας και Θεσσαλονίκης, μέσα από κινηματογραφικά αρχεία, ερασιτεχνικές ταινίες Γερμανών στρατιωτών και παράνομες λήψεις Ελλήνων πατριωτών.

Το ντοκιμαντέρ γυρίστηκε στην Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Ιωάννινα, Χανιά και στο Άουσβιτς της Πολωνίας.

Προβλήθηκε επί πολλές εβδομάδες σε κινηματογράφους της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, σε ειδικές προβολές σε άλλες πόλεις, σε πολλά σχολεία, τιμήθηκε με 8 βραβεία Καλύτερου Ντοκιμαντέρ Μεγάλου Μήκους, Σκηνοθεσίας, Μουσικής, Κοινού, Κριτικής Επιτροπής Παιδιών,  σε ελληνικά και διεθνή φεστιβάλ  (Greek Film Festival Chicago, USA, 2012, Αγών- Διεθνής Συνάντηση Αρχαιολογικής Ταινίας, Αθήνα 2012, Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για παιδιά και νέους, 2011, Φεστιβάλ Ελληνικού Ντοκιμαντέρ Χαλκίδας 2011) και είχε πολλές δημοσιεύσεις και κριτικές.

Η ταινία συνεχίζει την διεθνή της πορεία  σε Φεστιβάλ και Εκδηλώσεις στις ΗΠΑ, Καναδά, Γερμανία, Βέλγιο, Γαλλία.

Συντελεστές
Σκηνοθεσία – Σενάριο: Βασίλης Λουλές
Έρευνα: Βασίλης Λουλές, με τη συνεργασία: του Εβραϊκού Μουσείου Ελλάδος
Μουσική: Νίκος Κυπουργός

Μαρτυρίες-Αφήγηση
Ροζίνα Ασσέρ-Πάρδο
Σήφης Βεντούρας
Ευτυχία Νάχμαν-Ναχμία
Σέλλυ Κούνιο-Κοέν
Μάριος Σούσης

Ο Βασίλης Λουλές είναι σκηνοθέτης ταινιών μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ. Γεννήθηκε στα Τρίκαλα. Σπούδασε Ηλεκτρολόγος Μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο και Κινηματογράφο στη Σχολή Χατζίκου. Συνεργάστηκε για χρόνια με την ΕΡΤ ως Συντονιστής στο πρόγραμμα ταινιών μικρού μήκους μικροφίλμ και με το Κινηματογραφικό Αρχείο του Υπουργείου Εξωτερικών στην ταξινόμηση παλαιών κινηματογραφικών επικαίρων.

Οι ταινίες του τιμήθηκαν με βραβεία, έλαβαν μέρος σε πολλά φεστιβάλ του εξωτερικού, μεταδόθηκαν από ξένα και ελληνικά τηλεοπτικά κανάλια, συμπεριλήφθηκαν σε ελληνικά και διεθνή αφιερώματα και χρησιμοποιούνται ως εκπαιδευτικό υλικό σε σχολές και Πανεπιστήμια. Τα έργα του πραγματεύονται μικρές, προσωπικές ιστορίες που σκιαγραφούνται μέσα στη δίνη της Ιστορίας ή στον απόηχό της.

Πηγή: www.culturenow.gr

Η τρυφερή «Πριγκίπισσα Χριστίνη» της διπλανής πόρτας

Από τα γυρίσματα της ταινίας «Πριγκίπισσα Χριστίνη» της Ιριδος Ζαχμανίδη: η Χριστίνη με τον συμπρωταγωνιστή της Παντελή Τσιρίδη

« Συνήθισα τον τρόπο ύπαρξής τους » αναφέρει στην αρχή του ντοκυμαντέρ «Πριγκίπισσα Χριστίνη» ο σκηνοθέτης-ηθοποιός Λευτέρης Βογιατζής αναφερόμενος στην επαφή του με τους ερασιτέχνες ηθοποιούς, τα παιδιά με το σύνδρομο Ντάουν που χρησιμοποίησε για τις ανάγκες της παράστασης «Μπέλα Βενέτσια» από το έργο τουΓιώργου Διαλεγμένου. 

Κατά κάποιον τρόπο, η φράση του Βογιατζή συνοψίζει την όλη προσπάθεια της σκηνοθέτιδας του ντοκυμαντέρ Ιριδος Ζαχμανίδη, η οποία εστιάζοντας σε ένα από τα πρόσωπα του «Μπέλα Βενέτσια», τη Χριστίνη, θέτει σοβαρά ερωτήματα που αφορούν κάθε σκεπτόμενο πολίτη: «Μπορούν τα άτομα με νοητική υστέρηση να συνεργαστούν με τους λεγόμενους φυσιολογικούς;Τι έχουν οι τελευταίοι να κερδίσουν από τη συνεύρεση αυτή;Μπορούν τα άτομα με νοητική υστέρηση να επωφεληθούν από τη μεικτήεκπαίδευση;Μπορούν να κάνουν ακόμα και τη δική τους οικογένεια;». 

«Αυτό που σίγουρα κατάλαβα από την εμπειρία μου είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι έχουν τεράστια επιθυμία να επικοινωνήσουν» μας είπε η Ζαχμανίδη που αποφάσισε να επιστρέψει στη σκηνοθεσία (την είχε εγκαταλείψει για πολλά χρόνια) όταν είδε την παράσταση του Βογιατζή. « Η επιθυμία τους δημιουργεί μεγάλη ενέργεια και η ενέργεια αυτή,όσο παράξενο και αν ακούγεται,μπορεί να γίνει μεταδοτική ». 

Στη φωνή της σκηνοθέτιδας διακρίνω ειλικρινή τρυφερότητα που προδίδει το ότι κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της «Πριγκίπισσας Χριστίνης» η σκηνοθέτις συνέπασχε με τα παιδιά που πάσχουν από το σύνδρομο Ντάουν. Με διορθώνει όταν χρησιμοποιώ τις λέξεις « άτομα με ειδικές ανάγκες » και με παραπέμπει στην ιστοσελίδα www.ameamedia.gr της Γενικής Γραμματείας Ενημέρωσης όπου υπάρχει ειδικό λεξιλόγιο των πολιτικά ορθών όρων που πρέπει να ακολουθούνται στις αναφορές στους αναπήρους. Μεγάλο μέρος του ντοκυμαντέρ που διαρκεί 66΄ εκτυλίσσεται στους χώρους του ΠΕΓΚΑΠ-ΝΥ (Παvελλήvια Εvωση Γovέωv και Κηδεμόvωv Ατόμωv-Παιδιώv με Νoητική Υστέρηση), ο πρόεδρος του οποίου Αναστάσιος Χρήσιμος είναι ο ίδιος πατέρας παιδιού με σύνδρομο Ντάουν. « Αυτά τα παιδιά δεν είναι απροσάρμοστα » αναφέρει ψύχραιμα ο τελευταίος. « Αντιθέτως,είναι πολύ προσαρμοσμένα. Εχουν πλούτο συναισθημάτων και πολλά ενδιαφέροντα». Οντως, ο φακός της Ζαχμανίδη «συλλαμβάνει» εικόνες που όχι μόνον δεν προκαλούν οίκτο αλλά δείχνουν απολύτως φυσιολογικές. Ενα αγόρι μιλάει για το πάθος του, τον Ολυμπιακό. Ενα άλλο για το αίσθημά του, περήφανο που θα παντρευτεί. « Μου κόπηκε η κλωστή!» φωνάζει με παράπονο μια κοπέλα που εργάζεται στο υφαντουργείο του ιδρύματος. Στη συνέχεια εξηγεί τις δυσκολίες της εργασίας της. 

Για την Ιριδα Ζαχμανίδη η «Πριγκίπισσα Χριστίνα» ήταν προσωπικό στοίχημα. Εχοντας σπουδάσει σκηνοθεσία και αφού εργάστηκε σε αρκετές ελληνικές και ξένες παραγωγές στην Ελλάδα, εγκατέλειψε την κινηματογραφική δημιουργία, πέρασε από την κρατική και την ιδιωτική τηλεόραση και από το 2001 ανήκει στο δυναμικό του Οργανισμού Προβολής Ελληνικού Πολιτισμού ΑΕ. 

Αποδίδει πάντως την ανοιχτή και ελεύθερη προσέγγισή της των παιδιών φερομένων ως «προβληματικών» στην ψυχανάλυση. « Η διαδικασία της ανάλυσης σου δίνει τη δυνατότητα να απομυθοποιήσεις και να απογυμνώσεις τα δικά σου τα προβλήματακαι να τα εντάξεις πλέον σε μια καθημερινότητα,να ζήσεις μαζί τους.Τότε το πρόβλημα παύει να είναι πρόβλημα,γίνεται καθημερινό,“φυσιολογικό” ». 

Πηγή: www.tovima.gr

Το ημερολόγιο μιας ταινίας: Η Ίρις Ζαχμανίδη ταξιδεύει στη "Χώρα των Λοκρών"

Mετά την πολύ επιτυχημένη πορεία της «Πριγκίπισσας Χριστίνης», το πορτρέτο ενός κοριτσιού με σύνδρομο Down, η Ίρις Ζαχμανίδη επιστρέφει με ένα νέο ντοκιμαντέρ πάνω στο θέμα της διανοητικής και ψυχικής υγείας.

Ο Γιάννης, ο Χρήστος και ο Λουκάς, τρεις διαφορετικοί χαρακτήρες, από 40 ως 60 ετών, είναι συγκάτοικοι σε προστατευόμενο διαμέρισμα στην Άμφισσα, πόλη με παρελθόν τόσο παλιό όσο και οι πρώτοι Έλληνες, οι Λοκροί. Διαγνωσμένοι με ψυχική ασθένεια, ζουν υπό την εποπτεία της Εταιρείας Κοινωνικής Ψυχιατρικής & Ψυχικής Υγείας τη δική τους προσωπική, κοινωνική και επαγγελματική ζωή μέσα στην πόλη, ως ισότιμοι πολίτες. Σε διαρκή διάδραση μεταξύ τους, με τους θεραπευτές, με τους άλλους ασθενείς, με την πόλη και τους πολίτες της Άμφισσας, με το χώμα, τις ελιές και τα πελώρια βουνά που τους περιβάλλουν, δια-δρούν και με τη δημιουργό της ταινίας: η συνάντηση των 3 με τη σκηνοθέτιδα οδηγεί στη γέννηση της ταινίας.

Η Ίρις Ζαχμανίδη στις προσωπικές της σημειώσεις...

«(…)Το 2011 με κάλεσε η Εταιρεία Κοινωνικής Ψυχιατρικής και Ψυχικής Υγείας να δείξω στην Άμφισσα το ντοκιμαντέρ μου “Πριγκίπισσα Χριστίνη”, το πορτρέτο ενός κοριτσιού με σύνδρομο Down. Την επόμενη μέρα με ξενάγησαν στις εγκαταστάσεις τους στην πόλη και με πήγαν πρώτα από το διαμέρισμα του Γιάννη, του Χρήστου και του Λουκά. Το διαπεραστικό βλέμμα που μου έριξε ο Χρήστος την ώρα των συστάσεων και η αίσθησή μου ότι αυτός ο άνθρωπος εισήλθε στα μύχια της ψυχής μου, με έκαναν αμέσως να σκεφτώ ότι εκεί, σε αυτό το διαμέρισμα, βρισκόταν το θέμα της επόμενής μου ταινίας(…)»

Ημερολόγιο Εργασίας

«Το Κάστρο της Άμφισσας είναι πολύ όμορφο από το μπαλκόνι του (μοναδικού στην πόλη) ξενοδοχείου, όπως ξεπροβάλλει ανάμεσα από ψηλά βουνά. Είναι Οκτώβριος και κάνει ζέστη.

Προβολή δουλειάς μου στο Πολιτιστικό Κέντρο, που δεσπόζει της μίας από τις δύο (ευρύχωρες) πλατείες της πόλης. “Πριγκίπισσα Χριστίνη”, θέμα το σύνδρομο Down, πολλοί οι ενδιαφερόμενοι, ουσίας η κουβέντα που ακολουθεί, και αύριο;

Επίσκεψη στο “προστατευόμενο” διαμέρισμα των Γιάννη, Χρήστου και Λουκά. Ψυχικά ασθενείς και οι τρεις. Αισθάνομαι σκαναρισμένη στο πι και φι. Στο πετσί μου το αλάνθαστο του ενστίκτου τους. Μου χτυπά καμπανάκι για θέμα ταινίας.

Η επιβλέπουσα Εταιρεία Κοινωνικής Ψυχιατρικής δίνει ok για στήριξη – υψηλός θα αποδειχθεί ο επαγγελματισμός τους. Αφοσιώνομαι. Ερευνώ. Μελετώ. Για τις ψυχώσεις, την ψυχιατρική μεταρρύθμιση, την Άμφισσα, τους Λοκρούς προπάτορες. Ανακαλύπτω κόσμο πρωτογενή, αυτόν της σχιζοφρένειας (ψυχογενής εξήγηση η αδυναμία διαχείρισης της φυσικής αποκοπής από τη μάνα). Ταυτόχρονα, ανακαλύπτω τον κόσμο μιας πόλης τόσο παλιάς όσο και οι κατά Θουκυδίδη πρώτοι Έλληνες, οι Λοκροί.

Επιστροφή παραμονές Χριστουγέννων στην Άμφισσα για ένα πρώτο casting – με ποιους ασθενείς προκύπτει χημεία, ποιοι θέλουν, ποιοι μπορούν να συμμετάσχουν στην ταινία. Βόλτα στα στέκια τους στη πόλη. Βόλτα γενικότερη. Ενδιαμέσως, διαλογισμός. Πού αρχίζει η τρέλα, πού σταματάει ο λόγος… Βόλτα και στη μουσειακή πια γειτονιά των βυρσοδεψών. Με τα λεφτά τους χτίστηκαν πανέμορφα αρχοντικά στην κάτω πόλη.

Σαββατοκύριακο Καθαρής Δευτέρας: Η Νύχτα των Στοιχειών. Το πρωτοελληνικό Καρναβάλι της πόλης, βακχικό. Οι ασθενείς μας δεν γουστάρουν, δεν συμμετέχουν. Δεν τους αρέσουν οι θόρυβοι. Τα πρώτα γυρίσματα! Στο Καρναβάλι ο φακός εντοπίζει την υποφαινόμενη, ντυμένη με προβιά και το πρόσωπο βαμμένο κάτασπρο.

Από Αθήνα, τηλέφωνα με τους πρωταγωνιστές, έχουμε γίνει φίλοι, καταλαβαινόμαστε. Διαπροσωπικές σχέσεις έχουν εγκαθιδρυθεί και με αρκετούς από τους υπόλοιπους ασθενείς, άντρες και γυναίκες. Τον Ιούλιο, νέο γύρισμα. Μουσικοθεατρική (δραματοθεραπευτική) παράσταση από ασθενείς και θεραπευτές, στο Δημαρχείο Ιτέας. Με τραγούδια από τον ελληνικό κινηματογράφο. Θρίαμβος!

Επιστροφή Άμφισσα τον Οκτώβριο για τα βασικά γυρίσματα. Στο σπίτι των 3, στο χωράφι της δουλειάς τους, στους ελαιώνες, στα καφενεία και στα μαγαζιά της πόλης. Έχω γίνει Αμφισσαία.

Στην Άμφισσα, το “δικαίωμα να έχει κανείς φωνές” τιμάται απόλυτα».

H ταινία προβλήθηκε στο 19o Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας - Νύχτες Πρεμιέρας τον Σεπτέμβριο

Πηγή: www.athensvoice.gr

Νυχτολούλουδα, του Νίκου Γραμματικού (μια ταινία που φωτίζει το σκοτάδι)

Πώς μπορείς να μιλήσεις με εικόνες για τους ανθρώπους που στερούνται την όραση; 

Πώς μπορείς να το κάνεις αποφεύγοντας τη δημιουργία οίκτου - που είναι μια μορφή ρατσισμού όπως ακούγεται στην ταινία - και χωρίς να δημιουργήσεις μελό καταστάσεις; 

Την απάντηση την έδωσε ο Νίκος Γραμματικός με αυτό το συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ που συγκεντρώνει μια σειρά από αρετές. Πρώτα απ' όλα ο σκηνοθέτης χρησιμοποιεί τα καλύτερα διδάγματα του είδους. Εισχωρεί μέσα στο θέμα του και δεν το καταγράφει απλά, αλλά "κοιτάζει" πίσω από την εικόνα, κρίνει, έχει άποψη, αποφεύγει την επίπεδη σκηνοθετική γραμμή που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε στα ντοκιμαντέρ. Είναι εμφανέστατη η δουλειά που έχει γίνει προηγουμένως με τα παιδιά, πριν ακόμα το συνεργείο αρχίσει τα γυρίσματα. 

Η ταινία δεν κρύβει τίποτε, δεν προσπαθεί να αποσπάσει εντυπώσεις, προκαλεί αληθινή συγκίνηση και συχνά διανθίζεται από χιουμοριστικές πινελιές που πηγάζουν μέσα από τους ίδιους τους πρωταγωνιστές. 

Και το κυριότερο: η ταινία είναι απλή κι ανθρώπινη, δεν είναι ούτε βαρύγδουπη ούτε διδακτική.

“Τα Νυχτολούλουδα” του Νίκου Γραμματικού στην Καλαμάτα για την Παγκόσμια Ημέρα Λευκού Μπαστουνιού

Η 15η Οκτωβρίου, έχει καθιερωθεί παγκοσμίως ως η ημέρα εορτασμού του «Λευκού Μπαστουνιού».

Η ιστορία του λευκού μπαστουνιού ξεκινά μετά τη λήξη του Α” Παγκόσμιου Πολέμου στην Αμερική, όπου αναπτύχθηκε ένα κίνημα αποκατάστασης και επανένταξης των ατόμων που τυφλώθηκαν από ατυχήματα κατά τη διάρκεια του πολέμου. Το κίνημα αυτό ξεκίνησε από τον οφθαλμίατρο Richard Hoover, ο οποίος πρωτοχρησιμοποίησε ένα μακρύ καλάμι για τη βοήθεια της κίνησης των τυφλών βετεράνων του πολέμου.

Η 15η Οκτωβρίου είναι ημέρα αναφοράς στο Λευκό Μπαστούνι, το οποίο είναι το στήριγμα, ο οδηγός, ο ανιχνευτής και ο συνοδοιπόρος του τυφλού αλλά και του ατόμου με προβλήματα όρασης.

Με δεξιότητα και με σωστούς χειρισμούς ,ακόμη και με απλές κινήσεις ανίχνευσης από τα άτομα που το χρησιμοποιούν το λευκό μπαστούνι αυτονομεί και ανεξαρτητοποιεί  σε μεγάλο βαθμό τα άτομα αυτά που σε όλη τους τη ζωή χρειάζονται στηρίγματα. Η Πολιτεία και η Κοινωνία οφείλουν σεβασμό στο Λευκό Μπαστούνι.

Την ημέρα αυτή κάθε χρόνο πραγματοποιούνται εκδηλώσεις με στόχο τη διάδοση της μεγάλης σημασίας της χρήσης του Λευκού Μπαστουνιού και την ευαισθητοποίηση του κοινού στην προσπάθεια των ατόμων με προβλήματα όρασης για μια πιο ανεξάρτητη διαβίωση, αλλά και για την αντιμετώπιση των προβλημάτων που συναντούν στην καθημερινή μετακίνησή τους.

Στην πόλη μας, τα πλαίσια προβολών ντοκιμαντέρ αφιερωμένα σε Παγκόσμιες Ημέρες που διοργανώνει το Καλλιτεχνικό Στέκι με τη στήριξη του δήμου Καλαμάτας, θα προβληθεί αύριο Τετάρτη 16 Οκτωβρίου και ώρα: 7.30 μ.μ. στο Πνευματικό Κέντρο Καλαμάτας το ντοκιμαντέρ “Τα Νυχτολούλουδα” του Νίκου Γραμματικού για την Παγκόσμια Ημέρα Λευκού Μπαστουνιού.

Στην εκδήλωση αυτή θα παρευρεθούν ο σκηνοθέτης και εκπρόσωποι της Πανελλήνιας Ένωσης Τυφλών για συζήτηση.

Ένα 12xρονο αγόρι και οι φίλοι του είναι οι πρωταγωνιστές της ταινίας “Tα Νυχτολούλουδα”. Tα παιδιά, τυφλά από τη γέννησή τους, παρασέρνουν τους θεατές σε ένα δικό τους κόσμο, όπου όλες οι αισθήσεις τους κατ” ανάγκη οξύνονται. Στη διαδρομή δείxνουν πώς συλλαμβάνουν και εκτιμούν τις λεπτομέρειες ενός εξωτικού κόσμου που δεν είδαν ποτέ, τον τρόπο με τον οποίο ξεπερνούν τα εμπόδια που τους παρουσιάζονται και πώς τελικά με τις αισθήσεις τους σε διαρκή επαγρύπνηση γνωρίζουν τις πλευρές αυτού του κόσμου.

Ο σκηνοθέτης Νίκος Γραμματικός λέει χαρακτηριστικά: «Τα «Νυχτολούλουδα» είναι η πιο κοπιαστική ταινία μου, μια εμπειρία ζωής που δεν πρόκειται να την ξεχάσω ποτέ, δεν είναι ντοκιμαντέρ με την κλασική έννοια του είδους, αλλά ένα φιξιόν φιλμ με ήρωα τον 14χρονο Μανώλη. Η ιδιαίτερη, άκρως ενδιαφέρουσα και άγνωστη σ” εμάς εκπαίδευση των παιδιών με προβλήματα όρασης, αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο στην προσπάθειά τους να ενταχθούν σε μια κοινωνία, για την οποία μαθαίνουν ότι στηρίζεται, κυρίως, στην αίσθηση της όρασης. Η σιωπή της εικόνας είναι ο κόσμος των τυφλών. Δεν θεωρώ ανάπηρα τα παιδιά που δεν βλέπουν, είναι άτομα που δίνουν ένα σκληρό αγώνα για να ενταχθούν ισότιμα σε μια κοινωνία που στηρίζεται στην όραση. Ο κόσμος δίχως εικόνες, είναι εντελώς διαφορετικός από τον δικό μας. «Τι είναι εικόνα;» με ρώτησε ένα από τα παιδιά της ταινίας και πιάνοντάς με εξ” απίνης δεν ήξερα τι να του απαντήσω», θυμάται ο Νίκος Γραμματικός. Και συμπληρώνει: «Η λέξη μυστήριο προέρχεται από το ομηρικό μύω που θα πει κλείνω τα μάτια. Ίσως να μην ήταν καθόλου τυχαίο που στην αρχαιότητα τυφλοί σαν τον Κάλχα ή τον Τειρεσία μάντευαν τα μελλούμενα»…
*1ο βραβείο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσ/νικης 1998, καλύτερο ντοκιμαντέρ στο 40ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1999

«Όταν με συνοδεύεις και μου κάνεις παρέα, βλέπω. Όταν με αντιμετωπίζεις απλά και με σεβασμό, βλέπω. Όταν μου περιγράφεις τι γίνεται γύρω μου, βλέπω. Όταν με κάνεις συνταξιδιώτη στη φαντασία σου…βλέπω…με τα δικά σου μάτια!»

Στον παρακάτω σύνδεσμο μπορείτε να διαβάσετε ένα όμορφο κείμενο που αγγίζει με ρεαλισμό αλλά και ευαισθησία τους ανθρώπους με προβλήματα όρασης αλλά και τους συνανθρώπους τους:www.teacblind2010.blogspot.gr

Πηγή: http://kalamatain.gr

"Η στέγη"

O Μάξιμο είναι από την Αιθιοπία και ζει σαν άστεγος για περισσότερο από 2,5 χρόνια σε μια γειτονιά της Αθήνας. Περνά τις ώρες του ζωγραφίζοντας ακατάπαυστα μέσα στο παραπήγμα του και ταυτόχρονα βρίσκει την τροφή αλλά και τα χρώματα για τα έργα του, στους κάδους απορριμάτων ενός σουπερμάρκετ. Καπνίζει από τις γόπες των τσιγάρων που πετάνε τα αυτοκίνητα γύρω του και περιφέρεται ανάλαφρα και φευγαλέα ανάμεσα στην τυπική πραγματικότητα και στο δικό του ονειρικό και βαθειά βιωμένο προσωπικό του χώρο.

 Όπως ένας μοναχός αφοσιώνεται στο δικό του προσωπικό δρόμο, έτσι και ο Μάξιμο βιώνει την προσωρινή του κατάσταση ως μια διαδικασία ενδυνάμωσης της συνειδητότητάς του, ως μια εμπειρία μύησης σε μια πραγματικότητα ορισμένη μόνο από τις ευαισθησίες του, μέσα στην οποία στέκει καθαρός και ήρεμος έχοντας επίγνωση της αποστολής του. Δεν μεμψιμοιρεί, δεν γκρινιάζει για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται, μοναχά την παρατηρεί. Δεν τη βιώνει ως συμφορά, αλλά ως ένα μονοπάτι αυτεπίγνωσης, μια εμπειρία μετάβασης από ένα αδύναμο και εξαρτημένο κοινωνικό συμβόλαιο που είχε πριν, προς μια κατάσταση αφύπνισης και εσωτερικότητας.

«Πριν όταν ανήκα στην κοινωνία ήμουν αδύναμος, αυτό εδώ – δείχνοντας το παράπηγμα του -είναι η ισχυρή μου συνείδηση». Με την αστεγία άρχισε το ταξίδι του Μάξιμο στην αυτογνωσία όπου συμπαρέσυρε για λίγο και την ομάδα "Another World Is Here - The Caravan Project" στον μετέωρο κόσμο του. Ακολουθεί ένα μικρό απόσπασμα από το ντοκιμαντέρ τους «H στέγη».

H στέγη from Another World Is Here on Vimeo.

Περισσότερες πληροφορίες για το ντοκιμαντέρ θα βρείτε στην ιστοσελίδα της πολιτιστικής δράσης«Ένας Άλλος Κόσμος Είναι Εδώ» (Another World Is Here): http://www.anotherworldishere.com

«Ο Τυφλός Ψαράς»: ένα βραβευμένο ντοκιμαντέρ

Το ντοκιμαντέρ «Ο Τυφλός Ψαράς» είναι το πρώτο από τη σειρά ντοκιμαντέρ με τίτλο «Υπέροχοι Άνθρωποι», κομμάτι της εργασίας του Caravan Project και της πολιτιστικής δράσης «Ένας Άλλος Κόσμος Είναι Εδώ». Πρόκειται για δημιουργία των Στράτη Βογιατζή και Θέκλας Μαλάμου.
Στο 14ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης (9-18 Μαρτίου 2012), «Ο Τυφλός Ψαράς» κέρδισε το Βραβείο Κοινού, στην κατηγορία της ταινίας κάτω των 45′.

Σκηνοθεσία: Στρατής Βογιατζής, Θέκλα Μαλάμου
Σενάριο: Στρατής Βογιατζής, Ιωάννα Πογιαντζή, Θέκλα Μαλάμου
Διεύθυνση Φωτογραφίας: Στρατής Βογιατζής, Θέκλα Μαλάμου
Μοντάζ: Ιωάννα Πογιαντζή
Ήχος: Chrysanthos Christodoulou
Μουσική: Chrysanthos Christodoulou
Παραγωγός: Στρατής Βογιατζής, Θέκλα Μαλάμου
Διάρκεια: 37′
Έτος Παραγωγής: 2011

Ο πρωταγωνιστής του ντοκιμαντέρ, ο Γιάννης Κουκούμιαλος, έχασε την όραση και το χέρι του, στην ηλικία των 11 χρόνων. Γεννημένος σ’ έναν ναυτικό τόπο, στη Λαγκάδα της Χίου, μυείται από μικρό παιδί στην τέχνη του ψαρέματος.

Το ντοκιμαντέρ «Ο Τυφλός Ψαράς» του Στρατή Βογιατζή και της Θέκλας Μαλάμου, με τον πρωταγωνιστή Γιάννη Κουκούμιαλο

Με εικόνες πραγματικές, αυτές των παιδικών του χρόνων, μ’ έναν κόσμο ταξινομημένο και οργανωμένο που κατασκευάζει στο μυαλό του, με τη διαίσθησή του και μια δύναμη θεϊκή –όπως ο ίδιος λέει – συνθέτει το χάρτη του και παρέα μ’ αυτόν ταξιδεύει τα τελευταία 70 χρόνια μες στη θάλασσα.

Σαλπάρουμε με τον κυρ Γιάννη σε ένα ταξίδι ρεαλιστικό, πραγματικό, ανθρώπινο. Οι δημιουργοί του ντοκιμαντέρ έχουν καταφέρει να αιχμαλωτίσουν τις πιο συναρπαστικές αληθινές στιγμές της καθημερινότητας του κυρ-Γιάννη, καθώς παλεύει με τη θάλασσα, τη γη, το σπίτι του, τις δυνάμεις του, την τύφλωσή του.

Αξίζει να δείτε το ντοκιμαντέρ και να διαδώσετε το Caravan Project!

Περισσότερες πληροφορίες για το ντοκιμαντέρ «Ο Τυφλός Ψαράς» και για το Caravan Project θα βρείτε στην ιστοσελίδα της πολιτιστικής δράσης«Ένας Άλλος Κόσμος Είναι Εδώ» (Another World Is Here): http://www.anotherworldishere.com

Πηγή: www.disabled.gr

«Θα βγάλω φτερά»: ένα ντοκιμαντέρ ακολουθεί μια παρέα φίλων με κινητική αναπηρία

Το ντοκιμαντέρ «Θα βγάλω φτερά», της Αννέτας Παπαθανασίου, διάρκειας 60′, που γυρίστηκε το 2003 και πήρε το 2ο βραβείο στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, βρίσκεται επιτέλους online. Βασικός πρωταγωνιστής και συν-σκηνοθέτης ο Γιάννης Κουφάλης. Πρόκειται για ένα ντοκιμαντέρ που βλέπει από μέσα μια παρέα φίλων με κινητική αναπηρία, με υπέροχες προσωπικές αφηγήσεις και εξομολογήσεις, με λυτρωτικό χιούμορ και αυθορμητισμό!

 

Ο λόγος των αποκλεισμένων

Τόποι Ζωής, Τόποι Ιδεών
Επεισόδιο 7

Με σύμβουλο τον Κώστα Μπαϊρακτάρη, αν. καθ. Ψυχολογίας του Α.Π.Θ., η σειρά αυτή της ΕΤ3 παρακολούθησε το μάθημα «Κοινωνικός Αποκλεισμός» του Τμήματος Ψυχολογίας του Α.Π.Θ, που διδάσκεται από ανθρώπους που υφίστανται τον κοινωνικό αποκλεισμό παρουσιάζοντας το αποτέλεσμα καταγραφής δέκα μηνών των νέων τόπων συνάντησης και κοινών δράσεων.

Δύο ολοκληρωτικοί τόποι αποκλεισμού, τα ψυχιατρεία και οι φυλακές, αποδομούνται από τους ίδιους τους τρόφιμους της Ψυχιατρικής και τους κρατούμενους. Οι ίδιοι θέτουν στην κρίση των φοιτητών τις κυρίαρχες θεωρίες και πρακτικές της Ψυχιατρικής και της Σωφρονιστικής και τα απάνθρωπα αποτυπώματα που αφήνουν στα σώματα και στις ψυχές των πολιτών που εγκλείονται σε φυλακές ή ψυχιατρεία.

Επίσης, πολίτες με αναπηρία μιλούν για τις εφαρμοζόμενες πολιτικές και αποκαλύπτουν τα κενά. Η ζωντάνια και το πάθος με το οποίο αγωνίζονται για βασικά ανθρώπινα δικαιώματα συνθλίβουν την εικόνα που διαχρονικά δημιουργείται για τους ίδιους.

Υπεύθυνος του επεισοδίου είναι ο Κώστας Μπαϊρακτάρης, αναπληρωτής καθηγητής Ψυχολογίας Α.Π.Θ.
Στο «Λόγο των αποκλεισμένων» συμμετέχουν πρώην τρόφιμοι ψυχιατρικής, φοιτητές και φοιτήτριες του τμήματος Ψυχολογίας του Α.Π.Θ, η Ομάδα Δράσης Καλαμαριάς, η Ομάδα Προσβασιμότητας, κρατούμενοι των φυλακών Διαβατών, η Ομάδα Στήριξης των Δικαιωμάτων των Φυλακισμένων «Το κελί».

Παραγωγή:ERT3
Σκηνοθέτης: ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΡΑΜΙΔΙΩΤΗΣ
Σενάριο: Γιώργος Κεραμιδιώτης
Διεύθυνση Φωτογραφίας: Ζαν Ζακ Μρεγιέ, Κώστας Κουτσιαμπασάκος, Γιώργος Παπανικολάου
Ηχοληψία: Γιάννης Ανδριόπουλος, Δημήτρης Κεραμιδιώτης
Μοντάζ: Γιάννης Ανδριάς
Διεύθυνση παραγωγής: Ηλιάνα Παυλίδου

"Οι επιζώντες"

Γ. Γιαννόπουλος (Πανελλήνια επιτροπή (πρώην) χρηστών και επιζώντων της ψυχιατρικής): Είμαστε σε μια κοινωνία εχθρική και για την ακρίβεια κάτι χειρότερο από εχθρική, απαξιωτική που δεν μπορείς να βρεις το δίκιο σου...Το περιθώριο πολλές φορές είναι η μόνη λύση και η μόνη διέξοδος... 

Ε. Περβανάκη (Άτομο με ψυχιατρική εμπειρία): Ύστερα από 7 χρόνια, αισθάνομαι ότι με έχουν μεταχειριστεί , με έχουν χρησιμοποιήσει και μένα σαν ένα κομμάτι ενός μοντέλου εμπορικού της εταιρείας φαρμάκων... 

Στο ντοκιμαντέρ "οι επιζώντες" έχουμε την ευκαιρία να ακούσουμε τη φωνή των ατόμων με ψυχιατρική εμπειρία. Μας περιγράφουν όλα όσα έζησαν και όλα όσα τους στιγμάτησαν σε αυτήν τη διαδρομή. Η ασυλιακή εμπειρία, ο εγκλεισμός, η περιθωριοποίηση και η προάσπιση των δικαιωμάτων τους, αποτελούν τα δομικά στοιχεία του λόγου τους.

Πρόκειται για μια ταινία τεκμηρίωσης (ντοκιμαντέρ) του Σταύρου Ψυλλάκη με αφορμή το«Ευρωπαϊκό Συνέδριο κατά των Διακρίσεων και του Στιγματισμού. Για μια ψυχιατρική μεταρρύθμιση προσανατολισμένη στο χρήστη και για το δικαίωμα για εναλλακτικές λύσεις», που υλοποιήθηκε στο πλαίσιο της ομώνυμης πράξης (Ε.Π. "Ανάπτυξη Ανθρώπινου Δυναμικού" 2007 - 2013, Άξονας 14), στη Θεσσαλονίκη, από τις 28 Σεπτεμβρίου έως τη 1 Οκτωβρίου 2010.

Η ευρωπαϊκή αυτή συνάντηση πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με το European Network of (ex) Users and Survivors of Psychiatry (ENUSP) και το Πρόγραμμα Προαγωγής Αυτοβοήθειας και εντάσσεται στην προσπάθεια της υπεράσπισης των ανθρώπινων δικαιωμάτων των (πρώην)χρηστών και επιζώντων της Ψυχιατρικής, καθώς και της αναζήτησης εναλλακτικών μορφών υποστήριξης και βοήθειας. Κύριοι στόχοι της ήταν η προαγωγή της αυτο-οργάνωσης των άμεσα ενδιαφερομένων, η ενδυνάμωση του ελληνικού κινήματος και η διασύνδεση των ατόμων με ψυχιατρική εμπειρία με αντίστοιχες πρωτοβουλίες σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Ντοκιμαντέρ «γροθιά» για την «έκρηξη» της ρατσιστικής βίας στην Ελλάδα [βίντεο]

Αφού πατήσετε play και φορτώσει η ταινία, στο κάτω δεξιά μέρος της μπάρας εμφανίζεται το κουμπί επιλογής όπου μπορείτε να ενεργοποιήσετε τους υπότιτλους στη γλώσσα της επιλογής σας

Ενα συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ που παρακολουθεί και καταγράφει τη ζωή χιλιάδων προσφύγων και μεταναστών στην Ελλάδα του 2013 θίγοντας τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν σε ευρωπαϊκό έδαφος, τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης και τη συνεχώς αυξανόμενη ρατσιστική βία έκανε διαδικτυακή «πρεμιέρα» την Κυριακή 21 Απριλίου 2013.

Το «Into the fire» αποτελεί καρπό της προσπάθειας των ερευνητών Γκάι Σμώλμαν και Κέητ Μάρα, οι οποίοι βρέθηκαν τον Απρίλιο του 2012 στην Ελλάδα να γυρίσουν μια σειρά από ταινίες μικρού μήκους με θέμα τη λιτότητα. Κατά την παραμονή τους ήρθαν σε επαφή με τους «αθλίους» των Αθηνών τους πρόσφυγες, μετανάστες και τους αιτούντες άσυλο και αποφάσισαν να καταγράψουν σε εικόνα τα «κρυφά θύματα της κρίσης στην Ελλάδα» εκείνους τους εγκλωβισμένους ανθρώπους που ήρθαν στην Ευρώπη για να αισθανθούν την ασφάλεια που έχασαν στις χώρες τους και βρήκαν την «κόλαση». Εκείνο που τους κινητοποίησε να κάνουν μια πιο ολοκληρωμένη καταγραφή ήταν ένα email που δέχθηκαν από έναν νεαρό Σομαλό ο οποίος τους περιέγραφε την «Οδύσσειά» του στην Ελλάδα. 

Στο οδοιπορικό τους οι κινηματογραφιστές συνάντησαν ανθρώπους εξαθλιωμένους οι οποίοι πέρασαν στην Ελλάδα με σκοπό να πάνε σε άλλες χώρες της Ευρώπης και, εξαιτίας της νομοθεσίας, έμειναν εγκλωβισμένοι σε μία χώρα υπό μεγάλη κρίση με τις γραφειοκρατικές διαδικασίες για χορήγηση ασύλου και αδειών να είναι δαιδαλώδεις χρονοβόρες, αλλά και τις υπηρεσίες σχετικά απρόθυμες να βοηθήσουν. Κατέγραψαν ακόμη το σκληρό πρόσωπο της συνεχώς αυξανόμενης ρατσιστικής βίας στη χώρα με επιθέσεις και δολοφονίες ανθρώπων και καταστροφές σε σπίτια και περιουσίες μεταναστών. Ανθρωποι από χώρες που κλονίζονται από πολέμους και χρόνια προβλήματα οι οποίοι δηλώνουν ότι δεν αφήνουν τις πατρίδες τους επειδή το θέλουν, αλλά επειδή είναι αναγκασμένοι.

«Ζητάμε τη βοήθεια της Ευρωπαϊκής Ενωσης» λένε ορισμένοι από τους μετανάστες «είμαστε εγκλωβισμένοι σε μία χώρα από την οποία ούτε μπορούμε να φύγουμε ούτε να παραμείνουμε» και ζητούν απλά λύση στα προβλήματά τους και κυρίως αλληλεγγύη και προστασία από τις συνεχόμενες επιθέσεις και δολοφονικές απόπειρες. Πολλοί από αυτούς είναι άστεγοι, υποσιτισμένοι και αναγκασμένοι να περιμένουν τις αργές διαδικασίες στη χώρα, μια και η Ευρωπαϊκή νομοθεσία τούς εμποδίζει να κινηθούν προς άλλες χώρες της ΕΕ. Επιπλέον οι καταγγελίες για απροθυμία από το κράτος και την αστυνομία να αντιμετωπίσουν την εμπρηστική προπαγάνδα και τις δράσεις της Χρυσής Αυγής πληθαίνουν, ενώ και οι Ελληνες που συμμετέχουν στο ντοκιμαντέρ μιλούν για τις ρατσιστικές ακρότητες, αλλά και αλόγιστη βία από την πλευρά της ΕΛ.ΑΣ. που σε ορισμένες περιπτώσεις φθάνει στην κτηνωδία.

Το «Into the Fire» χρηματοδοτήθηκε εξ ολοκλήρου μέσω crowd funding, δηλαδή από δωρεές ανθρώπων, κυρίως μέσω Διαδικτύου, ενώ οι συντελεστές του αναφέρουν ότι δεν έχει πληρωθεί κανένας και δεν πρόκειται, καθώς «είναι μια ιστορία που πρέπει να ειπωθεί». Το ντοκιμαντέρ προβλήθηκε την Κυριακή 21 Απριλίου 2013 ταυτόχρονα από πολλές ηλεκτρονικές σελίδες ανά την Ευρώπη μεταφρασμένο σε διάφορες γλώσσες

Πηγή: www.iefimerida.gr

Όνειρα σε άλλη γλώσσα - ένα ξεχωριστό ντοκυμαντέρ της Λουκίας Ρικάκη

Όνειρα σε άλλη γλώσσα, Ελλάδα, 2010. Ντοκιμαντέρ. Σκηνοθεσία - σενάριο: Λουκία Ρικάκη. Μοντάζ: Γιάννης Δαρίδης. 68' - Εξαιρετικό ντοκιμαντέρ γύρω από τα παιδιά μεταναστών, αλλά και Ελληνοκυπρίων σε δημοτικό σχολείο στο κέντρο της παλιάς Λευκωσίας.

MΙΑ ΤΑΙΝΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΣΧΟΛΕΙΟ ΠΟΛΥ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟ
Σχολείο Φανερωμένης 300 πρόσωπα 300 όνειρα καθένα στη γλώσσα του.

Το σχολείο ίσως δεν μπορεί να αλλάξει την κοινωνία γύρω του όμως στη Φανερωμένη προσπαθούν να βελτιώσουν την κοινωνία των παιδιών του σχολείου και να ανταποκριθούν στις ανάγκες τους. 

Το σχολείο είναι η χώρα των παιδιών. Μια νέα πατρίδα όπου εκτός του ότι μιλούν διάφορες γλώσσες, μαθαίνουν να εκφράζονται ακόμη και να ονειρεύονται σε μια άλλη γλώσσα. Ειδικά η Φανερωμένη αποτελεί φιλόδοξο πρόγραμμα του Υπουργείου Παιδείας, της Κύπρου το οποίο κάνει ένα άνοιγμα στην κοινωνία. Το εντυπωσιακό κτίριο στο κέντρο της παλιάς Λευκωσίας ήταν ένα παραδοσιακό παρθεναγωγείο από εκείνα που φοίτησαν πολλές γενιές κοπέλες. Τώρα όμως τα πράγματα έχουν αλλάξει. Λίγα μέτρα από το σχολείο βρίσκεται η Πράσινη γραμμή. Η νεκρή εκείνη ζώνη που χωρίζει την Λευκωσία στα δύο.

Δεν ξεχνώ λένε ακόμη τα μαθητικά τετράδια αλλά για τους σημερινούς μαθητές της Φανερωμένης αυτό σημαίνει άλλα πράγματα.

Αυτοί πασχίζουν τώρα να ζήσουν σε μια νέα χώρα την Κύπρο και πολλοί απ αυτούς δεν ξεχνούν τις δικές τους χώρες. Σκηνικά πολέμων, διωγμοί φτώχεια τους έφεραν εδώ σε αυτή τη γωνιά του κόσμου, σε αυτό το νησί. Ποιος άνεμος τους έφερε εδώ; Τύχη καλή, την υποδοχή τους ανέλαβαν δάσκαλοι με καρδιά μικρού παιδιού. Ο πόλεμος δεν καταστρέφει μόνο τη γη αλλά κάνει τις καρδιές πέτρινες, τα μάτια τυφλά. Μετανάστης είναι ο άνθρωπος χωρίς σπίτι, το σπίτι δεν είναι ένα μέρος μα ένα πρόσωπο που σε αναγνωρίζει. Η μετανάστευση ενσωματώνει την αιχμή της προσωπικής του ελπίδας ως προς το απρόσωπο μέλλον.

«Η ζωή είναι δύσκολη, αλλά κι εγώ εύκολη δεν είμαι» έγραφε η τσάντα της Περβίν από την Τουρκία, στα Ελληνικά και στα Τούρκικα. Έτσι ξεκίνησε η Περβίν να γράφει την ιστορία της, για το πως διεκδίκησε την εκπαίδευση της και ήρθε από το χωριό της στην Τουρκία, στην Κύπρο με τα αδέλφια της, για να μάθουν κι άλλα γράμματα. Ήρθε μαζί με την Αϊσέ, τον Κεμάλ και τον Μεχμέτ. Και οι τέσσερεις φοιτούν στα σχολεία της Φανερωμένης.

Πηγή: www.luciarikaki.gr

Ruins Documentary: Οροθετικές γυναίκες, το χρονικό μιας διαπόμπευσης

Ένα ντοκιμαντέρ για τη συγκλονιστική υπόθεση ποινικοποίησης του HIV στην Ελλάδα

Σε ερείπια που η μυθοπλασία διστάζει να φτάσει

Το ντοκιμαντέρ της Ζωής Μαυρουδή «Ruins – Οροθετικές γυναίκες. Το χρονικό μιας διαπόμπευσης» κάνει πρεμιέρα στην Αθήνα (15/9) και στη Θεσσαλονίκη (17/9)

Του Θεόφιλου Τραμπούλη

Παραμονές των εκλογών του 2012, η αστυνομία προσήγαγε τοξικομανείς γυναίκες από το κέντρο της Αθήνας με το πρόσχημα της εξακρίβωσης των στοιχείων τους, τις υπέβαλε σε υποχρεωτικό τεστ για HIV και όσες ήταν οροθετικές τις παρέπεμψε για κακούργημα με την κατηγορία της σκοπούμενης βαριάς σωματικής βλάβης, ότι δηλαδή εκδίδονταν χωρίς προφυλάξεις και μετέδιδαν εν γνώσει τους τον ιό. Στη συνέχεια, δημοσίευσε τα στοιχεία και τις φωτογραφίες τους, για να προειδοποιήσει, υποτίθεται, όσους πελάτες τους υπήρχε ο κίνδυνος να έχουν μολυνθεί. Η τηλεόραση και οι εφημερίδες αναπαρήγαγαν τις πληροφορίες. Ένα χρόνο αργότερα, οι γυναίκες αυτές αθωώθηκαν. Ούτε πόρνες ήταν, ούτε είχαν, προφανώς, σκοπίμως εκθέσει κανέναν σε κίνδυνο. Δεν ήξεραν καν ότι ήταν φορείς. Η ειδησεογραφική προθυμία για υγειονομική ασφάλεια είχε ωστόσο αμβλυνθεί. Κανείς δεν βρέθηκε να καθησυχάσει αυτούς που είχε προηγουμένως θορυβήσει. Έμειναν μόνον τα σαστισμένα πρόσωπα των άρρωστων γυναικών ως τεκμήρια από ένα δημόσιο όνειδος.

Πρόκειται πράγματι για μια από τις πιο σκοτεινές παρεκτροπές των τελευταίων ετών, ένα κομβικό σημείο για να καταλάβουμε τους ιδεολογικούς, πολιτικούς, ακόμη και ηθικούς μηχανισμούς του κυρίαρχου λόγου και της σταδιακής έκπτωσης της δημοκρατίας. Την κατάρρευση, ας πούμε, των θεσμών, ακόμη κι εκείνων που θα έπρεπε συμβατικά να μην ελέγχονται από την κεντρική εξουσία, ιδίως της ιατρικής δεοντολογίας, ή την υπαγωγή συνολικά σχεδόν του δημοσιογραφικού λόγου στις πολιτικές σκοπιμότητες της συγκυρίας και μάλιστα με όρους διασποράς πανικού και θυμικής χειραγώγησης. Την πόλωση της γνώμης και την επιλεκτική σιωπή: όσοι καταγγέλλουν με κάθε δυνατό τρόπο την υποτιθέμενη βία του κοινωνικού σώματος ακόμη και σε περιπτώσεις ανώδυνες, ακόμη και σε περιπτώσεις ξεκάθαρης πολιτικής εναντίωσης, δεν μπόρεσαν να πουν ούτε λέξη μπροστά σε έναν ανατριχιαστικό βιασμό, σε μια ξεκάθαρη προσβολή της ανθρώπινης υπόστασης. Τίποτε από αυτά όμως δεν ήταν ακριβώς πρωτόγνωρο. Η δημοκρατική και θεσμική ζωή της Ελλάδας έχει έρθει πολλές φορές αντιμέτωπη με ανάλογες παραβιάσεις της έννομης τάξης, αυθαιρεσίες και αποσιωπήσεις. Εκείνο που αποτελεί ποιοτική αλλαγή, παραδειγματική για την κορύφωση, ή μάλλον καταβαράθρωση, της βιοπολιτικής δημοκρατίας, είναι η χρήση του σώματος, του άρρωστου, ανήμπορου και ταπεινωμένου σώματος. Εξαρτημένες, άρρωστες, εξαθλιωμένες, οι γυναίκες αυτές θα έπρεπε να απολαμβάνουν την προστασία και την περίθαλψη των δημόσιων μηχανισμών· αντί για αυτό, γνώρισαν τη διαπόμπευση, την ταπείνωση και τη συκοφάντηση. Όχι μόνον από την πολιτική επιχειρηματολογία της κυβέρνησης Παπαδήμου της εποχής. Ούτε μόνον από τους πρόθυμους και αναίσχυντους δημοσιογράφους. Αλλά και από ένα μεγάλο μέρος του κοινωνικού σώματος. Πώς θα μπορούσε αλλιώς να βρει απήχηση στην κοινή γνώμη μια τέτοια παραβίαση των στοιχειωδέστερων αρχών της ιατρικής δεοντολογίας, των κανόνων δικαίου, του ηθικού σεβασμού της προσωπικότητας του ασθενούς;

Από την άποψη αυτή, ο τίτλος «Ερείπια» της ταινίας της Ζωής Μαυρουδή έχει διπλή ανάγνωση: αναφέρεται αρχικά στις ίδιες τις γυναίκες, στην κατεστραμμένη τους ζωή, που έγινε το αντικείμενο μιας άθλιας εκμετάλλευσης· δευτερευόντως όμως αναφέρεται στα ερείπια του πολιτικού σώματος, της δημοκρατίας, των δημόσιων μηχανισμών, του δημόσιου λόγου που έχει πλέον καταρρεύσει. Η σκηνοθέτιδα αντιπαραβάλλει υλικό από τρεις πηγές. Η πρώτη είναι αρχειακό υλικό της εποχής. Κατά κύριο λόγο αποσπάσματα από τις ειδήσεις και τις τηλεοπτικές εκπομπές ενημέρωσης. Με τις τρομώδεις κορυφώσεις της φωνής των εκφωνητών, τις δηλώσεις των υπουργών να διαβεβαιώνουν για τον κοινωνικά επείγοντα ρόλο της παρέμβασής τους και τα πρόσωπα των γυναικών εκτεθειμένα στη βορά του κοινού (για την ταινία πια, κρυμμένα). Η δεύτερη πηγή είναι συνεντεύξεις από τους κοινωνικούς, νομικούς και ιατρικούς φορείς που συμπαραστάθηκαν στις γυναίκες. Η αντιπαραβολή των στοιχείων με την υστερία των ειδήσεων συγκλονίζει. Το ψεύδος και η χάλκευση των δεδομένων αποκαλύπτεται μόνον και μόνον από τα θυμικά στοιχεία της τηλεοπτικής προπαγάνδας. Τρίτη και συγκλονιστικότερη πηγή: συνεντεύξεις με τις ίδιες τις γυναίκες. Οι μαρτυρίες τους είναι ο καταλύτης που δίνει στην αντιπαραβολή του ψεύδους και της ανασκευής του τον τραγικό ρόλο. Η πολιτική έχει παιχτεί πάνω στα σώματα και εις βάρος των σωμάτων. Η ταινία της Ζωής Μαυρουδή αφηγείται μια σκληρότητα που συγκλονίζει γιατί είναι η σκληρότητα του πολιτικού λόγου εξωθημένου στα άκρα του. Εκεί που σχεδόν η μυθοπλασία διστάζει να φτάσει.

Ο υπότιτλος της ταινίας είναι «Χρονικό ενός κυνηγιού οροθετικών μαγισσών». Όπως έχει δείξει πολύ καλά η Σύλβια Φεντερίτσι στη μονογραφία της «Ο Καλιμπάν και η μάγισσα» (Εκδόσεις των ξένων, 2011), το κυνήγι μαγισσών στην αυγή της νεωτερικότητας (και όχι στον Μεσαίωνα, όπως πιστεύουν οι περισσότεροι) είχε κυρίως ως στόχο του την κατασκευή της ταυτότητας ενός καινούργιου υποκειμένου μέσα σε μια καινοφανή οικονομία. Για την κατασκευή αυτή πρωταρχικό ρόλο έπαιζε ο έλεγχος της έμφυλης ταυτότητας, της σεξουαλικότητας, της υγείας και της ασθένειας. Όπως τώρα.

Το ντοκιμαντέρ της Ζωής Μαυρουδή «Ruins – Οροθετικές γυναίκες. Το χρονικό μιας διαπόμπευσης» κάνει πρεμιέρα στην Αθήνα, στο Μουσείο Μπενάκη (Πειραιώς 138 και Ανδρονίκου, την Κυριακή 15 Σεπτεμβρίου, στις 19:00. Και στη Θεσσαλονίκη, στην Αίθουσα Τελετών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου, την Τρίτη 17 Σεπτεμβρίου, στις 19:00. Η είσοδος είναι ελεύθερη

Πηγή: left.gr

Η Ελληνική νύκτα των κρυστάλλων (ντοκυμαντέρ, με ελληνικούς υπότιτλους)

Τον Αύγουστο του 1918 ένα πλήθος 50.000 καναδών "πατριωτών" επιδόθηκε για μέρες σε ένα ανελέητο πογκρόμ σε βάρος των ελληνόφωνων μεταναστών της πόλης. Το αποτέλεσμα αυτού του ρατσιστικού πογκρόμ ήταν ο θάνατος αρκετών μεταναστών, μεταξύ των οποίων 29 γυναίκες και 6 ανήλικα παιδιά καθώς και υλικές ζημιές 1.000.000 δολαρίων.

 Οι αφορμές ήταν πολλές. Για χρόνια οι ελληνόφωνοι μετανάστες, μικροιδιοκτήτες και εργαζόμενοι κυρίως στον επισιτισμό (greek restaurants) αποκαλούνταν από τους ντόπιους "slackers", δηλαδή "τεμπελχανάδες" επειδή κατα τους ρατσιστές απέφευγαν τις βαριές δουλειές του φορτοεκφορτωτή, του ξυλοκόπου ή του βιομηχανικού εργάτη και δούλευαν σαν μάγειροι, ψήστες, σερβιτόροι ή υπάλληλοι εμπορικών καταστημάτων.

 Ακολούθησε μια σειρά από γεγονότα όπως οι καλές σχέσεις του τότε προθυπουργού Βενιζέλου με το γερμανό Κάιζερ, η ουδετερότητα της χώρας προέλευσής τους κατα τις αρχές του Α' παγκοσμίου πολέμου και η άρνηση των ελληνόφωνων μεταναστών να καταταγούν στον Καναδικό στρατό που όξυναν τις ρατσιστικές αντιλήψεις σε βάρος τους.

 Επιστρέφοντας οι χιλιάδες των βετεράνων καναδών από τη σφαγή χαρακωμάτων του Α' παγκοσμίου πολέμου, πολλοί απ'αυτούς ανάπηροι και σε άθλια οικονομική κατάσταση, βρήκαν τους ελληνόφωνους μετανάστες που αποτελούσαν το 0,5% του πληθυσμού της πόλης να ευημερούν έχοντας στην κατοχή τους το 35% των μικρομεσαίων καταστημάτων.

 Τον Αύγουστο του 1918 10.000 βετεράνοι διαδήλωσαν στους δρόμους συνεπικουρούμενοι από 40.000 καναδούς πολίτες. Οι πολυήμερες διαδηλώσεις συχνά εξετράπησαν σε πογκρόμ σε βάρος μαγαζιών και σπιτιών μεταναστών με την αστυνομία στην καλύτερη περίπτωση θεατή ενώ δεν ήταν λίγες οι περιπτώσεις όπου καναδοί αστυνομικοί έπαιρναν ενεργά μέρος στο πογκρόμ σε βάρος των ελληνόφωνων.

 Οι μνήμες του ρατσιστικού πογκρόμ της πόλης έχουν μετατραπεί σήμερα σε φιέστα όπου "αντι"ρατσιστές συγκεντρώνονται στις συνοικίες των ελληνόφωνων και τρώνε μαζικά greek souvlaki, tzatziki, mousaka κλπ μεσογειακά εδέσματα.

 Οι συγκρίσεις με τα σημερινά πογκρόμ μεταναστών σε αθήνα και πάτρα με την ανάλογη στάση της αστυνομίας και κάποιων "πολιτών" είναι αναπόφευκτες.

Μια τάξη φυλετικά διαχωρισμένη

Μία ημέρα μετά τη δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ το 1968, η Jane Elliott πήγε να διδάξει στο δημοτικό της πόλης της στην Άιοβα, όπου κατοικούσαν μόνο λευκοί. Χώρισε τους μαθητές της σε δύο ομάδες, εκείνους με γαλάζια μάτια κι εκείνους με καφέ μάτια, και αποφάσισε να τους δώσει ένα γερό μάθημα κατά των φυλετικών διακρίσεων.

Το ντοκιμαντέρ αυτό παρουσιάζει την ιστορία εκείνου του μαθήματος, τη μακροχρόνια επιρροή του στα παιδιά και τη δύναμή του που κράτησε τριάντα ολόκληρα χρόνια.

Βρωμοέλληνες (ντοκυμαντέρ)

Ένα από τα πιο γνωστά ντοκυμαντέρ σχετικά με τη μετανάστευση είναι το Βρωμοέλληνες.

Με αφορμή την απαγόρευση της κυκλοφορίας των Αλβανών μετά την δύση του ηλίου απ'τον κοινοτάρχη του χωριού Παλαιό Κεραμμύδι, τον Μάρτιο του 1998, ο Σ. Κούλογλου επισκέπτεται τους κατοίκους του χωριού και συμφωνούν σε μια συζήτηση πάνω στο θέμα της μετανάστευσης και του ρατσισμού, μετά την προβολή ενός ντοκιμαντέρ για τους Έλληνες μετανάστες στην Αμερική και την αντιμετώπισή τους.

"Βρωμοέλληνες" ήταν το παρατσούκλι που είχαν δώσει οι Αμερικανοί που τους υποδέχθηκαν, μέσα απ'το οποίο επιχειρείται μια σύγκριση των Ελλήνων της Αμερικής, με τους Αλβανούς της Ελλάδας, οι οποίοι με την σειρά τους έχουν επιφορτιστεί με παρόμοιους υποτιμητικούς χαρακτηρισμούς από τον ντόπιο πληθυσμό.

Δείτε το!

Πόσο Μακριά Ακόμα; How Much Further? (ντοκυμαντέρ, με ελληνικούς υπότιτλους)

Γυρισμένο στην Αθήνα μεταξύ Οκτωβρίου 2011 και Φεβρουαρίου 2012, εν μέσω της κοινωνικής, πολιτικής και οικονομικής αναταραχής, το ντοκιμαντέρ δίνει βήμα στις φωνές εκείνων που έχουν εγκαταλείψει το Αφγανιστάν, τη Σομαλία ή το Σουδάν ελπίζοντας να βρουν καταφύγιο στην Ευρώπη. 

Μετά από μήνες ή ακόμη και χρόνια στο δρόμο, φτάνουν στην Ελλάδα, μια χώρα της οποίας ο πληθυσμός αντιμετωπίζει το πλήρες βάρος της οικονομικής κρίσης και τα συστήματα ασύλου και υποδοχής είναι εντελώς δυσλειτουργικά. Οι περισσότεροι άνθρωποι δε βλέπουν άλλη επιλογή από το να πάρουν να το δρόμο και πάλι με την ελπίδα να φτάσουν σε μια χώρα που θα μπορεί να τους δεχτεί και να εξετάσει το αίτημά τους για άσυλο. Αλλά, από τη στιγμή που έχουν εισέλθει στην Ελλάδα, είναι εξαιρετικά δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να εγκαταλείψουν τη χώρα λόγω των ευρωπαϊκών πολιτικών που τους εγκλωβίζουν νομικά στην Ελλάδα.

Το ντοκιμαντέρ είναι ο καρπός της συνεργασίας μεταξύ ECRE, του Ελληνικού Φόρουμ Προσφύγων και του κινηματογραφιστή Matthias Wiessler, και υποστηρίζεται από το Ευρωπαϊκό Πρόγραμμα για την Ενσωμάτωση και τη Μετανάστευση (EPIM).

Έκανε ταυτόχρονη πρεμιέρα σε Βρυξέλλες και Αθήνα για την Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων (20 Ιουνίου 2012). Το "Πόσο Μακριά Ακόμα;" έχει ήδη παρουσιαστεί και σε άλλες προβολές, στο Ινστιτούτο Ευρωπαϊκής Πολιτικής και στους μαθητές του Δικτύου Οδυσσέας στο Θερινό Σχολείο Ευρωπαϊκού Δικαίου και Πολιτικής για τη Μετανάστευση και το Άσυλο.

Αυτοί οι άνδρες, οι γυναίκες και οι οικογένειες έχουν, ως επί το πλείστον, ξοδέψει όλες τις οικονομίες τους για το μακρύ ταξίδι τους, το οποίο τους οδήγησε στην Ευρώπη, με τους περισσότερους ανθρώπους να πληρώνουν λαθρεμπόρους να περάσουν τα σύνορα. Μπορούν να βρεθούν σε μεγάλη ένδεια στην Αθήνα, η οποία έχει μόλις 1.000 θέσεις υποδοχής για πάνω από 9.000 αιτούντες άσυλο το 2011 και μόνο. Με καμία ελπίδα να φύγουν από την Ελλάδα νόμιμα και με ασφάλεια, χωρίς την ελπίδα της ζωής με αξιοπρέπεια στην Ελλάδα, χωρίς ελπίδα επιστροφής στις χώρες τους και σε ένα ευμετάβλητο περιβάλλον γεμάτο από κοινωνικές εντάσεις και με την ξενοφοβία σε άνοδο, μαζεύονται όπου μπορούν και περιμένουν ελπίζοντας να βρούνε έναν τρόπο να φύγουν. 

Το 'Πόσο Μακριά Ακόμα;' (How Much Further?) είναι μια "ταινία δρόμου" τοποθετημένη στην Αθήνα. Από κρυμμένα διαμερίσματα, κατοικίες κοινοτήτων των προσφύγων και δημόσια πάρκα, οι πρόσφυγες μας λένε τις ιστορίες τους για το πώς ζουν και παρουσιάζουν τις λύσεις τους. Εκπρόσωποι από αρμόδια θεσμικά όργανα, πολιτικοί και εκπρόσωποι οργανισμών προσθέτουν σχόλια και τις λύσεις τους για την κρίση. 

Διάρκεια 40 λεπτά. 
___________

Filmed in Athens between October 2011 and February 2012, in the midst of social, political and economic turmoil, the documentary raises the voices of those who have fled Afghanistan, Somalia or Sudan hoping to find refuge in Europe.

After months or even years on the road, they arrive in Greece, a country whose population is facing the full brunt of the economic crisis and where the asylum and reception systems are completely dysfunctional. Most people see no option but to take to the road again in the hope of reaching a country that can receive them and consider their claim for asylum. But, once they have entered Greece, it is extremely difficult if not impossible to leave the country given the European policies that legally bind them to Greece.

This documentary is the fruit of the cooperation between ECRE, the Greek Forum of Refugees and the film maker Matthias Wiessler, and supported by the European Programme for Integration and Migration (EPIM).

How much further? premiered simultaneously in Brussels and Athens on World Refugee Day 2012 (20 June)

http://www.ecre.org/component/content/article/67-films/288-how-much-further.html

Η θεία Δήμητρα και οι πρόσφυγες της Μεσσηνίας...

Η Βασιλική Λευκαδίτη και ο Παναγιώτης Κουλουράς είναι ένα ζευγάρι εικαστικών με καταγωγή από την Καλαμάτα, οι οποίοι ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα μας και ενδιαφέρθηκαν να συμμετάσχουν με έργα τους στο πρότζεκτ. Οι συζητήσεις μαζί τους ήταν ιδιαίτερα γόνιμες. Φώτισαν μια ιστορική πλευρά της μετανάστευσης και των προσφύγων στη Μεσσηνία. Μας μίλησαν για το παρελθόν της οικογένειας και την καταγωγή τους από τη Σμύρνη. Μας ενημέρωσαν για μια έκδοση των ΓΑΚ Μεσσηνίας σχετικά με τους προσφυγικούς συνοικισμούς της Καλαμάτας και της Μεσσήνης, όπου περιέχεται, μεταξύ άλλων, μια επιστολή της γιαγιάς του Παναγιώτη προς τον τότε πρωθυπουργό. Μας έφεραν να δούμε και το πρωτότυπο γράμμα. Μια συγκινητική επιστολή σε απλή, λαϊκή γλώσσα, την οποία για συναισθηματικούς λόγους ο Παναγιώτης είχε σκαλίσει πριν μερικά χρόνια σε μάρμαρο...

Η Βασιλική αποφάσισε να καταγράψει τη "Θεία Δήμητρα" να αφηγείται τη μεταναστευτική ιστορία της οικογένειας σε ένα ομώνυμο βίντεο-συνέντευξη. Με τη βοήθεια του οπερατέρ Λεωνίδα Παπαδόπουλου, προέκυψε ένα βίντεο περίπου 40 λεπτών, το οποίο θα παρουσιαστεί στο πλαίσιο του πρότζεκτ τον Σεπτέμβριο. Η θεία Δήμητρα μιλά για τη μετανάστευση τόσο του παρελθόντος (πώς έφτασε η μητέρα της από τη Σμύρνη) όσο και του παρόντος (τα 2 παιδιά της είναι μετανάστες στο εξωτερικό).

Βασιλική Λευκαδίτη: Θεία Δήμητρα, 2013, videostill