Affichage des articles dont le libellé est ρατσισμός. Afficher tous les articles
Affichage des articles dont le libellé est ρατσισμός. Afficher tous les articles

25/10/2013

Μάνος Χατζιδάκις: "Εγώ πιστεύω σ' εκείνη την ελληνικότητα που εξαφανίζει τις διαφορές" (βίντεο)




«Το ελληνικό, τώρα: από την ώρα που μας βοηθάει η Ελλάς να γίνουμε άνθρωποι, με μια παγκοσμιότητα, πολύ καλώς. Από την ώρα που μας δίδει μια φουστανέλα και μας εμποδίζει να υπάρχουμε με τους άλλους συνανθρώπους, είναι αντιδραστικό. Αν αυτό που λέμε ελληνικό είναι εμπόδιο στο να ενωθούμε με έναν μαύρο, είναι καταδικαστέο. Αν, αντιθέτως, αυτό είναι βοηθητικό για να ενωθούμε με τους άλλους, είναι υπέροχο».

«Η έννοια του ελληνικού για πολλούς ανθρώπους έχει διαφορετική όψη. Εγώ πιστεύω σ' εκείνη την ελληνικότητα που εξαφανίζει τις διαφορές».

«Φυσικά, από κάπου ξεκινάμε. Όλοι ξεκινάμε και τις πρώτες λέξεις που ψελλίζουμε είναι της μάνας μας. Αλλά δεν μένουμε με τις τέσσερις λέξεις που μάθαμε απ' τη μάνα μας: πηγαίνουμε και μαθαίνουμε και μιλάμε και σκεπτόμαστε και ξαναμαθαίνουμε να μιλάμε και απορρίπτουμε σκέψεις και προχωράμε...»


Φιλιά εις τα παιδιά, του Βασίλη Λουλέ: προβολή στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης (Αθήνα)



Tο πολυβραβευμένο ντοκιμαντέρ του Βασίλη ΛουλέΦιλιά εις τα παιδιά φιλοξενεί το Ίδρυμα Μ. Κακογιάννης για λίγες ημέρες, από τις 24 έως τις 27 Οκτωβρίου 2013.

Τις προβολές της Πέμπτης 24.10 και της Κυριακής θα ακολουθήσει ανοιχτή συζήτηση με τον σκηνοθέτη για την ταινία που μιλά για την παιδική ηλικία στη σκιά του Ολοκαυτώματος.

Λίγα λόγια για το ντοκιμαντέρ


Πέντε μικρά Εβραιόπουλα στην Ελλάδα της Γερμανικής Κατοχής, που σώθηκαν από το θάνατο χάρις σε οικογένειες Χριστιανών, πέντε "κρυμμένα παιδιά" που έζησαν μέσα στην απόλυτη σιωπή, αφηγούνται τις ιστορίες τους. Ιστορίες τρόμου κι αγωνίας αλλά και στιγμές παιδικής ανεμελιάς μέσα στην αγκαλιά των ξένων. Στοργικές φωλιές, κρυφοί παράδεισοι μακριά από τη φρίκη του Ολοκαυτώματος.

Πέντε παιδιά που μεγάλωσαν απότομα.

Η Ροζίνα, ο Σήφης, η Ευτυχία, η Σέλλυ και ο Μάριος πέρασαν τη ζωή τους κουβαλώντας πάντα μαζί τη μνήμη χιλιάδων παιδιών: εκείνων που δεν πρόλαβαν ποτέ να μεγαλώσουν.

Η ταινία παρακολουθεί αυτά τα πρόσωπα από την παιδική ηλικία μέχρι σήμερα, φέρνοντας στο φως πολύτιμα προσωπικά τους ντοκουμέντα –ένα παιδικό ημερολόγιο, μια σχολική έκθεση, φωτογραφίες και οικογενειακά φιλμάκια– τεκμήρια μιας ολόκληρης εποχής. 

Παράλληλα, σκιαγραφείται η ζωή των Εβραϊκών κοινοτήτων της Ελλάδας πριν τον Πόλεμο και αποκαλύπτονται σπάνιες εικόνες της κατεχόμενης Αθήνας και Θεσσαλονίκης, μέσα από κινηματογραφικά αρχεία, ερασιτεχνικές ταινίες Γερμανών στρατιωτών και παράνομες λήψεις Ελλήνων πατριωτών.

Το ντοκιμαντέρ γυρίστηκε στην Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Ιωάννινα, Χανιά και στο Άουσβιτς της Πολωνίας.

Προβλήθηκε επί πολλές εβδομάδες σε κινηματογράφους της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, σε ειδικές προβολές σε άλλες πόλεις, σε πολλά σχολεία, τιμήθηκε με 8 βραβεία Καλύτερου Ντοκιμαντέρ Μεγάλου Μήκους, Σκηνοθεσίας, Μουσικής, Κοινού, Κριτικής Επιτροπής Παιδιών,  σε ελληνικά και διεθνή φεστιβάλ  (Greek Film Festival Chicago, USA, 2012, Αγών- Διεθνής Συνάντηση Αρχαιολογικής Ταινίας, Αθήνα 2012, Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για παιδιά και νέους, 2011, Φεστιβάλ Ελληνικού Ντοκιμαντέρ Χαλκίδας 2011) και είχε πολλές δημοσιεύσεις και κριτικές.

Η ταινία συνεχίζει την διεθνή της πορεία  σε Φεστιβάλ και Εκδηλώσεις στις ΗΠΑ, Καναδά, Γερμανία, Βέλγιο, Γαλλία.

Συντελεστές
Σκηνοθεσία – Σενάριο: Βασίλης Λουλές
Έρευνα: Βασίλης Λουλές, με τη συνεργασία: του Εβραϊκού Μουσείου Ελλάδος
Μουσική: Νίκος Κυπουργός

Μαρτυρίες-Αφήγηση
Ροζίνα Ασσέρ-Πάρδο
Σήφης Βεντούρας
Ευτυχία Νάχμαν-Ναχμία
Σέλλυ Κούνιο-Κοέν
Μάριος Σούσης


Ο Βασίλης Λουλές είναι σκηνοθέτης ταινιών μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ. Γεννήθηκε στα Τρίκαλα. Σπούδασε Ηλεκτρολόγος Μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο και Κινηματογράφο στη Σχολή Χατζίκου. Συνεργάστηκε για χρόνια με την ΕΡΤ ως Συντονιστής στο πρόγραμμα ταινιών μικρού μήκους μικροφίλμ και με το Κινηματογραφικό Αρχείο του Υπουργείου Εξωτερικών στην ταξινόμηση παλαιών κινηματογραφικών επικαίρων.


Οι ταινίες του τιμήθηκαν με βραβεία, έλαβαν μέρος σε πολλά φεστιβάλ του εξωτερικού, μεταδόθηκαν από ξένα και ελληνικά τηλεοπτικά κανάλια, συμπεριλήφθηκαν σε ελληνικά και διεθνή αφιερώματα και χρησιμοποιούνται ως εκπαιδευτικό υλικό σε σχολές και Πανεπιστήμια. Τα έργα του πραγματεύονται μικρές, προσωπικές ιστορίες που σκιαγραφούνται μέσα στη δίνη της Ιστορίας ή στον απόηχό της.

Πηγή: www.culturenow.gr

21/10/2013

Ο Romain Gavras σε μια συζήτηση στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών (Αθήνα)

Ο Ρομέν Γαβράς αποτυπώνει στα έργα του με τρόπο ιδιαίτερα ρεαλιστικό τη σύγχυση και τη βία που επικρατεί στα σύγχρονα αστικά κέντρα, καθώς και στη σχέση του πολίτη με την εξουσία. Έβαλε τις συμμορίες του Παρισιού, την αστυνομική βία, την οργή των διαδηλωτών στα βίντεο κλιπ των Jay-Z, Kanye West και M.I.A. και αποτύπωσε το σύγχρονο ρατσισμό στην πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους Notre jour viendra (Θα έρθει η μέρα και για εμάς). Ο τολμηρός νέος σκηνοθέτης, που ξεσηκώνει θύελλες αντιδράσεων στη Γαλλία με τα έργα του, έρχεται στη Στέγη για μια συζήτηση εφ’ όλης της ύλης, στις 29 Οκτωβρίου, ώρα 19.00 (Κεντρική σκηνή).



Θα Ερθει η Μέρα και Για Μας (Notre Jour Viendra... by Flixgr

Υπόθεση της ταινίας "Θα έρθει μια μέρα και για μας":
Τι κάνεις όταν είσαι ένας κοκκινομάλλης έφηβος, που δεν έχεις κανένα πραγματικό φίλο εκτός από τον ψυχίατρό σου; Όταν όλοι σε μισούν, ιδιαίτερα η οικογένειά σου; Όταν οι συμμαθητές σου σε κοροϊδεύουν και σε κακομεταχειρίζονται; Αναζητώντας στη ζωή του απαντήσεις, ο πρωταγωνιστής ξοδεύει όλα του τα λεφτά στην αγορά ενός γρήγορου αυτοκινήτου και μιας στιλάτης γκαρνταρόμπας, παίρνει μαζί τον εξίσου μη δημοφιλή κολλητό του και ξεκινάει για τη χώρα των κοκκινομάλληδων, την Ιρλανδία. Μόνο που το ταξίδι του κινδυνεύει να εξελιχθεί σε ένα ξέσπασμα μίσους, βίας και αυτοκαταστροφής.

10/10/2013

«Επείγον Περιστατικό»: μια μαθητική αντιρατσιστική ταινία βραβεύτηκε στη Βιέννη

Δημιουργοί της ταινίας, μια ομάδα μαθητών από τους Παξούς. Ακριβώς πριν από ένα χρόνο συναντήθηκαν. Ακριβώς μόλις πριν από ένα χρόνο πειραματίζονταν για πρώτη φορά σε δυναμικά μοντάζ, στατικά μονοπλάνα και κάμερες. Η κινηματογραφική ομάδα του Γυμνασίου- Λυκείου Παξών δεν φαντάστηκε ποτέ ότι θα γνώριζε τόσο γρήγορα τέτοια επιτυχία καθώς αυτό που την ενδιέφερε πρωτίστως ήταν η δημιουργία.


Στα πλαίσια του εργαστηρίου, η ομάδα γύρισε μια μικρού μήκους ταινία με τίτλο «Επείγον περιστατικό». Ωστόσο, το θέμα που ήταν ανθρωπιστικό, σχετικό με το ρατσισμό και την περιθωριοποίηση παιδιών στο σχολείο, φαίνεται ότι άγγιξε τα Media Literacy Awards της Αυστρίας, τα οποία και την ανέδειξαν ανάμεσα στις καλύτερες ταινίες της διοργάνωσης.
n
Στην Αυστρία διοργανώνονται κάθε χρόνο τα Media Literacy Awards ένας θεσμός του Υπουργείου Παιδείας, Πολιτισμού και Τεχνών της Αυστρίας που βραβεύει οπτικοακουστικά έργα μαθητών από την Αυστρία αλλά και από άλλες χώρες της Ευρώπης. Οι συμμετοχές ανέρχονταν στις 450, γεγονός που έκανε την διάκριση των καλύτερων αρκετά δύσκολη.
« Είναι μια ομάδα 22 παιδιών. Η ταινία είναι εξ ολοκλήρου δικό τους δημιούργημα», λέει στην A.V. περήφανη, η υπεύθυνη καθηγήτρια κ. Λύχνου. «Μόνα τους έγραψαν το σενάριο, μόνα τους χειρίστηκαν τα μηχανήματα. Kαι όλο αυτό σε μόλις μία εβδομάδα. Εμείς οι καθηγητές αναλάβαμε μόνο το κομμάτι της ενημέρωσης».
n
Πρωταγωνιστές και συντελεστές καλούνται τώρα στην τελετή παρουσίασης των ταινιών που ξεχώρισαν που θα γίνει στις 6,7 και 8 Νοεμβρίου 2013 στη Βιέννη για να μιλήσουν για την όμορφη δημιουργία τους. Πέρα όμως από την μεγάλη αυτή διάκριση, οι μαθητές του Γυμνασίου-Λυκείου Παξών έχουν και ένα ακόμη κίνητρο να συνεχίσουν, μιας και στο σχολείο θα δοθούν κάποια κονδύλια από τη Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς, με τα οποία, όπως μας είπαν, σκοπεύουν να εκσυγχρονίσουν με τον κατάλληλο εξοπλισμό το κινηματογραφικό τους εργαστήρι.
 Δείτε την ταινία μικρού μήκους εδώ:

04/10/2013

2ο Αντιρατσιστικό - Αντιφασιστικό Φεστιβάλ Καλαμάτας


Το 2ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Καλαμάτας θα πραγματοποιηθεί στις 12-13 Οκτωβρίου, στο Πάρκο του Λιμενικού, με την υποστήριξη πολλών φορέων της πόλης.
Το Σάββατο 12/10 
Πρίν τις συναυλίες, θα γίνει συζήτηση με θέμα:
“Αλήθειες και ψέμματα για μετανάστες και πρόσφυγες” (στην Ελλάδα του μνημονίου και της νεοναζιστικής τρομοκρατίας, από τη Μανωλάδα στο φιάσκο του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου).
Ομιλητές:
Ιράτς Ναχμπάκ (απο το Στέκι Μεταναστών Αθήνας),
Θανάσης Καμπαγιάννης (από την κεερφα)
Θανάσης Κούρκουλας (από την κίνηση απελάστε το ρατσισμό) και
Δημήτρης Χριστόπουλος (πανεπιστημιακός)
Ακολουθεί συναυλία με τους:
Σπύρος Γραμμένος,
Aprovaristas,
Saltimpagoi The Band,
Rita Mosss &
Υπεραστικοί γκρουπ
Την Κυριακή 13/10 
Κουβέντα με θέμα: “Η φονική Χ.Α., όπλο του συστήματος, ενάντια στο λαό και στα δημοκρατικά δικαιώματα” (οι ευθύνες της εξουσίας και η διέξοδος)
Θα μιλήσουν οι:
-Άρης Χατζηστεφάνου (δημοσιογράφος, Infowar Xstefanou)
-Νάσος Μπάρτζος (γενικό συμβούλιο ΠΟΕΣΥ, Ertopen)
-Σταύρος Κωνσταντακόπουλος (πανεπιστημιακός) και
-Νίκος Γιαννόπουλος (Δίκτυο για τα Κοινωνικά και Πολιτικά Δικαιώματα,http://diktio.org/).
Ακολουθεί συναυλία με τους:
Mc Yinka / juke box,
Πάνος Χαραλαμπόπουλος (Λυμένοι Ζυγοί) και
theKARAMAZOVproject

Πληροφορίες και ενημέρωση: http://antiratsistikokalamatas.wordpress.com/

Κίνηση Ενάντια στο Ρατσισμό: "Δεν εφησυχάζουμε, δεν σταματάμε" - Αντιφασιστική Συνάντηση στις 5 και 6 Οκτωβρίου (Αθήνα)

Με πρωταγωνιστές θύματα ρατσιστικής βίας πραγματοποιήθηκε σήμερα η συνέντευξη Τύπου που οργανώθηκε στην ΕΣΗΕΑ από την Κίνηση Ενωμένοι Ενάντια στο Ρατσισμό και τη Φασιστική Απειλή (ΚΕΕΡΦΑ) μετά τις συλλήψεις βουλευτών και μελών της Χρυσής Αυγής.
«Δεν εφησυχάζουμε, δεν σταματάμε» δήλωσε ο συντονιστής ΚΕΕΡΦΑ, Π. Κωνσταντίνου, αναφερόμενος στη διεθνή Αντιφασιστική Συνάντηση, στις 5 και 6 Οκτωβρίου, στο Γήπεδο Μπάσκετ Ρούφ, όπου κλήθηκαν να συμμετάσχουν άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών, συνδικαλιστές, εκπρόσωποι μεταναστών κ.α. Ο κ. Κωνσταντίνου έκανε λόγο για «ευθύνες της κυβέρνησης και του υπουργού Προστασίας του Πολίτη». Σημείωσε πως «το κέντρο του εγκλήματος έχει όνομα και επίθετο, λέγεται "Άγιος Παντελεήμονας"» και πρόσθεσε πως «υπάρχουν όλα τα απαραίτητα στοιχεία για τον εντοπισμό των δραστών των ρατσιστικών επιθέσεων».
Ο επικεφαλής της Πακιστανικής Κοινότητας Ελλάδος, Τζαβέντ Ασλάμ, επικρότησε τις συλλήψεις των μελών της Χρυσής Αυγής, προσθέτοντας πως «θα έπρεπε να έχουν γίνει εδώ και δύο χρόνια» και αναφέρθηκε σε σειρά ρατσιστικών επιθέσεων, όπως η δολοφονία του Σαχζάτ Λουκμάν στα Πετράλωνα, οι επιθέσεις στη Νίκαια, τη Μεταμόρφωση και οι απαγωγές Πακιστανών. Επιπλέον, μίλησε για «σωρεία καταγγελιών για αστυνομικές αυθαιρεσίες που καταδεικνύουν τις σχέσεις της Χρυσής Αυγής με την αστυνομία».
Ο πακιστανικής καταγωγής, Ουαλίντ Ταλμπ, που εργαζόταν σε φούρνο στη Σαλαμίνα, κατήγγειλε ότι δέχθηκε επίθεση από τέσσερα άτομα, τα οποία -όπως είπε- τον χτυπούσαν επί 30 ώρες και βρέθηκε αλυσοδεμένος, όταν ζήτησε τα δεδουλευμένα από το αφεντικό του.
«Έχουμε στη διάθεσή μας βίντεο και φωτογραφίες από τουλάχιστον 30 επιθέσεις» είπε ο Μοχάμεντ Αχμούτ, της Πακιστανικής Κοινότητας, ενώ το μέλος της ΠΟΣΠΕΡΤ, Ειρήνη Φωτέλλη, δήλωσε πως «ο μόνος που μπορεί να δώσει απάντηση στον φασισμό είναι το εργατικό κίνημα».
«Όλη μου τη ζωή θα την περάσω με τον ίδιο φόβο» δήλωσε ο πακιστανικής καταγωγής Ραφακάτ Αλί, που περιέγραψε επίθεση, που δέχτηκε το 2011 στην οδό Αχαρνών από 30 άτομα δείχνοντας στο σώμα του σημάδια από ξυλοδαρμό.
«Μέχρι πριν από μια εβδομάδα η Χρυσή Αυγή δεν εθεωρείτο συμμορία, παρόλο που υπήρχαν όλα τα στοιχεία για τη νομική αναγνώριση αυτού του γεγονότος» υποστήριξε ο δικηγόρος Δημήτρης Ζώτος και αναφέρθηκε σε «πολυάριθμες εκκρεμότητες στις υποθέσεις των ρατσιστικών εγκλημάτων» για τις οποίες σε «καμία περίπτωση δεν ασκήθηκε δίωξη, παρόλο που υπήρχαν οι δικαστικές αποφάσεις». Ανέφερε, δε, ως ενδεικτική περίπτωση τη δολοφονία του Σαχζάτ Λουκμάν, στις 17 Ιανουαρίου του 2013, στα Πετράλωνα, που -όπως είπε- «αποσιωπήθηκε» και η έρευνα «πάγωσε», παρά το ότι βρέθηκαν μεγάλες ποσότητες έντυπου υλικού της Χρυσής Αυγής στα σπίτια ενός δράστη.
«Η δίκη των μελών της Χρυσής Αυγής δεν θα αφήσουμε να γίνει χωρίς παράσταση πολιτικής αγωγής από αντιφασιστικές οργανώσεις» είπε ο κ. Ζώτος, ενώ ο δικηγόρος Θανάσης Καμπαγιάνης παρουσίασε τη διακήρυξη-κάλεσμα επωνύμων για τη διεθνή αντιφασιστική συνάντηση στην Αθήνα.
Ανοικτό κάλεσμα σε νομικούς να παραστούν ως συνήγοροι πολιτικής αγωγής στη δίκη των μελών της Χρυσής Αυγής απηύθυνε, από την πλευρά του, ο δικηγόρος Κώστας Παπαδάκης.


Ομιλητές: 
-Πέτρος Κωνσταντίνου, συντονιστής ΚΕΕΡΦΑ για τη διεθνή Αντιφασιστική Συνάντηση 5,6 Οκτώβρη, τη πρόταση για Πανευρωπαϊκή αντιφασιστική κινητοποίηση, τις ευθύνες Δένδια, την συνεργασία με τη Χρυσή Αυγή για τις διώξεις αντιφασιστών, τη τρίτη δίωξη του από τη συνεργασία νεοναζί της Χρυσής –Δένδια και πρόθυμων της δικαιοσύνης . Επίσης θα υπάρξει τοποθέτηση για το νέο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο.

-Τζαβέντ Ασλάμ, επικεφαλής Πακιστανικής Κοινότητας Ελλάδος για τη δολοφονία Σαχζάτ Λουκμάν στα Πετράλωνα, τις ρατσιστικές επιθέσεις στη Νίκαια, τη Μεταμόρφωση ,για τις απαγωγές των Πακιστανών, την υπόθεση Μοχάμεντ Καμράν στο ΑΤ Νίκαιας κλπ 

-Ουαλίντ, Αιγύπτιοι ψαράδες από Πέραμα. Ποιοι και γιατί του αφαίρεσαν την άδεια παραμονής μετά τη ρατσιστική επίθεση;

-Εκπρόσωπος των Σενεγαλέζων της Πλατείας Αμερικής για τις επιθέσεις της Χρυσής Αυγής και τη συγκάλυψη από την ΕΛΑΣ

-Αλέξης Κακαφίκας, κίνηση «ΟΧΙ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ» στη Μελβούρνη της Αυστραλίας και αντιπρόσωπος στη διεθνή συνάντηση κατά του φασισμού και του ρατσισμού, 6 Οκτώβρη 2013 στην Αθήνα 

-Θανάσης Καμπαγιάνης, δικηγόρος, παρουσίαση της διακήρυξης-κάλεσμα επωνύμων για τη διεθνή αντιφασιστική συνάντηση στην Αθήνα, 6 Οκτώβρη

-Εκπρόσωπος της ΠΟΣΠΕΡΤ Παρεμβαίνουν οι δικηγόροι Δημήτρης Ζώτος, Ευγενία Κουνιάκη για τις αμέτρητες εκκρεμότητες στις υποθέσεις των ρατσιστικών εγκλημάτων των νεοναζί

Δείτε επίσης σχετικά: http://tvxs.gr/news/ellada/neonazistika-egklimata-xoris-timoria

28/09/2013

7η Αντιρατσιστική Γιορτή του Κυριακάτικου Σχολείου Μεταναστών και τις Κίνησης «Απελάστε το Ρατσισμό» (5 και 6 Οκτώβρη 2013)



Ο φασισμός έρχεται πρώτα για τους «άλλους», μετά για όλους

NO PASARAN!

Σας καλούμε στην 7η Αντιρατσιστική Γιορτή του Κυριακάτικου Σχολείου Μεταναστών και τις Κίνησης «Απελάστε το Ρατσισμό», που θα γίνει το Σαββατοκύριακο 5 και 6 Οκτώβρη 2013 στο Λόφο Κολωνού. Μια συνάντηση αλληλεγγύης, αντίστασης και κοινού αγώνα ντόπιων και μεταναστών, ενάντια στα μνημόνια, το ρατσισμό και τις φασιστικές συμμορίες. Συμμετέχουν πρωταγωνιστές της αντίστασης, από την Ελλάδα, την Τουρκία και την Ευρώπη. 

Με συναυλίες όπου ντόπιοι, διεθνείς και μετανάστες καλλιτέχνες θα τραγουδήσουν μαζί μας ενάντια στο ρατσισμό και το φασισμό. Με προβολές, δρώμενα, θεατρικά, εκθέσεις βιβλίου, παιδότοπο, μπαρ και κουζίνες από τον κόσμο. Με συμμετοχή δεκάδων μεταναστευτικών, αντιρατσιστικών, αντιφασιστικών, εργατικών, εκπαιδευτικών και τοπικών σχημάτων και πρωτοβουλιών.

Αναλυτικό πρόγραμμα ομιλιών και δράσεων στην ιστοσελίδα της Κίνησης «Απελάστε το Ρατσισμό» www.kar.org.gr


Ασυνόδευτος, ανήλικος και Αφγανός...

Με αφορμή τη φετινή Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων, οι Γιατροί του Κόσμου και το Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες έφεραν πριν λίγο καιρό στη δημοσιότητα την ιστορία ξεριζωμού του 14χρονου Αφγανού Ισμαήλ, ο οποίος λόγω καταγωγής, χρώματος και γλώσσας έγινε θύμα ρατσιστικής βίας στην Αθήνα. Η ανάγκη για την προστασία μέσω της ενεργοποίησης θεσμικού πλαισίου αν μην τι άλλο ασυνόδευτων παιδιών είναι επιτακτική.

Η ιστορία του Ισμαήλ από τον ίδιο τον Ισμαήλ



Σύμφωνα με τους Γιατρούς του Κόσμου, ο ανήλικος βρισκόταν στην Ελλάδα μόνος του από τις αρχές Μαρτίου 2013. Διέμενε στην Αθήνα, σε ένα μικρό διαμέρισμα με 13 ακόμη ανθρώπους. Ο ανήλικος είχε χωριστεί από τη μητέρα του στο check-in στο αεροδρόμιο Ελ. Βενιζέλος από διακινητές, οι οποίοι, κατά την προσφιλή τους τακτική, επιβίβασαν μόνο τη μητέρα στο αεροπλάνο, ενώ ο ανήλικος δεν τα κατάφερε. Κρατήθηκε για λίγα λεπτά στο αστυνομικό τμήμα του αεροδρομίου και πάλι αφέθηκε ελεύθερος δίχως κάποια διενέργεια από τις αρχές για την προστασία του.
Ο ανήλικος επέστρεψε στο σπίτι τους στην Αθήνα, μόνος. Ο 14χρονος είχε πλήρη άγνοια των δικαιωμάτων του, διέμενε σε ακατάλληλο χώρο, είχε δυσκολία στο να αναλάβει τη σίτισή του και δεν γνώριζε πού μπορεί να απευθυνθεί για βοήθεια. Ακόμα και μετά την επίθεση εις βάρος του και αφού μετέβη στο ΤΕΠ κρατικού νοσοκομείου, όπου έγινε η συρραφή των τραυμάτων του, είχε δυσκολία στο να λάβει τα φάρμακα που του είχαν συνταγογραφηθεί αφού τα κρατικά νοσοκομεία δεν δικαιολογούν τη φαρμακευτική δαπάνη για ανασφάλιστους, ακόμα και αν αυτοί είναι τραυματισμένοι ασυνόδευτοι ανήλικοι.
Επίσης, ακόμη και μετά την τοποθέτηση του ανήλικου σε προστατευτικό πλαίσιο και ενώ είχαν προηγηθεί όλες οι προβλεπόμενες ενέργειες για την προστασία του από τους ΓτΚ και το ΕΣΠ, κατά τη διάρκεια της κατάθεσης ενέκυψε ο κίνδυνος σύλληψης και κράτησής του από τις αστυνομικές αρχές ο οποίος και αποφεύχθηκε έπειτα από αλλεπάλληλες παρεμβάσεις.
Κατόπιν της δημοσιότητας που πήρε η υπόθεση παρενέβη η Ελβετική Πρεσβεία, η οποία και παρέβλεψε τις δυσλειτουργίες των ρυθμίσεων του «Δουβλίνου ΙΙ», επισπεύδοντας έτσι τη διαδικασία της οικογενειακής επανένωσης και προσφέροντας τη δυνατότητα στο 14χρονο να ενωθεί με την οικογένειά του σε λιγότερο από 20 ημέρες. Η παρέμβαση αυτή συνέβαλε ώστε να προσφερθεί η απαραίτητη προστασία σε αυτό το παιδί, προσπερνώντας έτσι την αδυναμία και την αυθαιρεσία του ελληνικού κράτους στην προστασία των ασυνόδευτων ανήλικων.
Σε συνέχεια των παραπάνω και σε άμεση σύνδεση με την υπόθεση του 14χρονου, οι Γιατροί του Κόσμου και το Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες επισημαίνουν τα εξής:
• Η κράτηση των ασυνόδευτων ανήλικων η οποία ορίζεται από την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου ως έσχατο μέτρο, στο ελληνικό παράδειγμα, τείνει να γίνει ο κανόνας.
• Η συγκεκριμένη υπόθεση δεν αποτελεί τη μοναδική περίπτωση ασυνόδευτων ανήλικων οι οποίοι δεν απολαμβάνουν τις υπηρεσίες πρώτης υποδοχής στην Ελλάδα. Υπάρχουν εκατοντάδες ασυνόδευτοι ανήλικοι που παραμένουν ακόμη εκτός προστατευτικού πλαισίου.
• Το περιστατικά των ανήλικων που παραμένουν στην Ελλάδα, ενώ οι γονείς μεταβαίνουν σε άλλες χώρες της Ε.Ε. με τη βοήθεια διακινητών, εντείνεται ολοένα και περισσότερο.
• Πολλά από τα ασυνόδευτα παιδιά βρίσκονται για μήνες υπό κράτηση και σε λίγες περιπτώσεις μπαίνουν στη «χρονοβόρο» διαδικασία της οικογενειακής επανένωσης.
• Οι δομές φιλοξενίας και φροντίδας για τους ασυνόδευτους ανήλικους δεν επαρκούν.
• Η πρόσβαση στην υγεία και στη φαρμακευτική αγωγή, καθώς και το Δικαίωμα στη σίτιση, την εκπαίδευση, το παιχνίδι, τη ψυχαγωγία και στο άσυλο, αν και προβλέπονται από τη νομοθεσία, δεν είναι ούτε αυτονόητα, ούτε διασφαλισμένα για τα ασυνόδευτα παιδιά.
• Ο μόνος λόγος για τον οποίον το παιδί βρίσκεται σήμερα με την οικογένειά του, σε ασφάλεια, είναι επειδή οι μηχανισμοί επανένωσής του με τους δικούς του παρακάμφθηκαν μετά την επίθεση που δέχθηκε και τη δημοσιότητα που δόθηκε στο γεγονός.
• Εφόσον οι υπάρχουσες διαδικασίες τεθούν σε αποτελεσματική εφαρμογή, το περιστατικό καταδεικνύει τη δυνατότητα να προστατευθούν πολλοί από τους ασυνόδευτους ανήλικους που παραμένουν στην Ελλάδα. Ωστόσο αυτοί παραμένουν εκτός οποιουδήποτε πλαισίου φροντίδας και χωρίς να έχουν τρόπο πρόσβασης στη διαδικασία ασύλου και στους μηχανισμούς του «Δουβλίνο ΙΙ».
Ο 14χρονος θα είχε γλιτώσει από την τραυματική εμπειρία που βίωσε, ευτυχώς χωρίς τραγικές συνέπειες για τη σωματική του ακεραιότητα, τον τρόμο και την εγκατάλειψη, αν όλες οι απαραίτητες ενέργειες είχαν γίνει αμέσως μόλις βρέθηκε μόνος του στην Ελλάδα και όχι μόνο μετά την επίθεση.
«Είναι απαράδεκτο σήμερα στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη όπου πιστεύουμε ότι γίνονται σεβαστές οι αρχές του ανθρωπισμού, της αλληλεγγύης και της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ιδίως μάλιστα των παιδιών, να πρέπει πρώτα ένα παιδί γίνει θύμα ρατσιστικής επίθεσης για να υπάρξει κινητοποίηση για την προστασία του. Κατ’ εξαίρεση, ένα παιδί σώθηκε χάρη στην άμεση παρέμβαση φορέων για την αντιμετώπιση της περίπτωσής του. Ευχόμαστε μόνο να μην είναι η επόμενη επίθεση μοιραία για κάποιο άλλο παιδί. Προτείνουμε τη βελτίωση του Κανονισμού Δουβλίνο ΙΙ με ειδική μέριμνα όσον αφορά στους ασυνόδευτους ανηλίκους και την άμεση εφαρμογή από τις ελληνικές Αρχές κάθε υφιστάμενης σήμερα διαδικασίας προστασίας των ανηλίκων και επανένωσής τους με τις οικογένειές τους».
Πηγή: www.athensvoice.gr

«Εκπαίδευση θανάτου: Πώς δημιουργείται ένας Ναζί» από τον Γουόλτ Ντίσνεϊ

Ένα αντι-ναζιστικό animation μικρού μήκους από τον Ντίσνεϊ:

Ο μικρός Χανς είναι ένα αγόρι που γεννήθηκε και μεγάλωσε στη ναζιστική Γερμανία και ανατράφηκε για να γίνει άξιος στρατιώτης της Άριας φυλής. Ταγμένος από τη γέννησή του στην υπηρεσία του Αδόλφου Χίτλερ και του Ναζιστικού Κόμματος, ο Χανς ανατρέφεται έτσι ώστε να βλέπει τους Χίτλερ, Γκαίριγκ και Γκαίμπελς ως Αγία Τριάδα και τη Δημοκρατία ως κακιά μάγισσα. Στον κόσμο που μεγαλώνει, δεν επιτρέπονται ο οίκτος, η ευαισθησία, το χάδι. Ο ναζισμός φυτεύεται στο κεφάλι του ανεπιστρεπτί.

Το 10λεπτο βιντεάκι «Εκπαίδευση θανάτου: Πώς δημιουργείται ένας Ναζί» παρουσιάζει την ανατροφή των παιδιών στο καθεστώς της ναζιστικής Γερμανίας. Είναι βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο του Γκρέγκορ Ζίμερ, κυκλοφόρησε το 1943 από τον Γουόλτ Ντίσνεϊ και δυστυχώς παραμένει επίκαιρο.



Education for Death (Disney 1943, cartoon about WWII) - Greek subtitles from N S on Vimeo.

Πηγή: www.doctv.gr

Ένα κοινωνικό πείραμα, 148 bikers και μια αίθουσα σινεμά... / Fear of the "other", a social experiment for an ad


148 bikers με όλο το κλισέ -τατουάζ, δερμάτινα, αλυσίδες, μουστάκια-, σε ένα σινεμά 150 θέσεων. Δύο θέσεις ελεύθερες, μόνο για ελεύθερους από προκαταλήψεις ανθρώπους.

Μια διαφορετική ματιά στο ρατσισμό και στο φόβο του άλλου μέσα από μια διαφήμιση...




Carlsberg stunts in Belgium with 148 bikers in a movie theatre. Some innocent couples want to take their seat, but the room is filled with not-so- friendly gentlemen... How will they react?

Source: www.doctv.gr

22/09/2013

Alex, ένα βίντεο κατά των στερεοτύπων




"Alex": A story about Greece's international image crisis

Είναι εύκολο ίσως να υιοθετούμε στερεότυπα για τους άλλους (για χώρες, λαούς, φυλές, κοινωνικές ομάδες κλπ), τι γίνεται όμως όταν τα στερεότυπα είναι ως επί το πλείστον αρνητικά και έχουν σα στόχο εμάς τους ίδιους; Η ιστορία του Alex μας βοηθά να κατανοήσουμε λίγο καλύτερα αυτού του είδους τις ...παρεξηγήσεις, μια και ο Alex είμαστε όλοι εμείς: οι Έλληνες στην Ελλάδα της κρίσης...


Οι δημιουργοί του Alex

Ζουν στην Αθήνα, έχουν πληγεί από την οικονομική κρίση, αλλά δηλώνουν αποφασισμένοι να κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να ανατρέψουν τα λάθος στερεότυπα που προβάλλονται παγκοσμίως σε βάρος της χώρας μας. Πρόκειται για την ομάδα Omikron Project που έχει βάλει στόχο να «γκρεμίσει» την αρνητική εικόνα που έχει δημιουργηθεί για την Ελλάδα, μέσα από ευρηματικά και έξυπνα βίντεο που «χτυπούν» κατευθείαν στον στόχο τους, προβληματίζοντας και βάζοντας σε σκέψεις τον θεατή.

Βιώνοντας την εποχή της οικονομικής κρίσης και ζώντας σε μια χώρα που αλλάζει καθημερινά, τα μέλη της ομάδας δεν δείχνουν διατεθειμένα να συμβιβαστούν με τον παθητικό ρόλο του «παρατηρητή» και για τον λόγο αυτό έχουν επιλέξει να αφιερώσουν ένα μεγάλο μέρος του ελεύθερου χρόνου τους στο Omikron Project.

«Να δράσουμε ειρηνικά, δημιουργικά και έξυπνα»

Ο λόγος στους ανθρώπους του Omikron Project: «Τα πράγματα είναι δύσκολα και δεν θέλουμε να χρυσώσουμε το χάπι κανενός. Είμαστε ρεαλιστές. Απλώς αντί να τσακωνόμαστε και να φωνάζουμε, σκεφτήκαμε ότι είναι σημαντικό να συνεισφέρουμε θετικά προς μια κατεύθυνση με τη δράση μας. Ετσι, θα καταφέρουμε να ξεκινήσουμε έναν διάλογο για τα θέματα που μας απασχολούν. Αν οι Ελληνες αφήσουμε στην άκρη τις πολιτικές μας διαφορές, μοιραστούμε ιδέες και συνεργαστούμε για κάτι θετικό, τότε έχουμε άπειρες δυνατότητες επιτυχίας. Αν λοιπόν κάποιος συμφωνεί μαζί μας ότι η Ελλάδα έχει υποστεί μεγάλο πλήγμα, ας μην τελειώσει αυτό το άρθρο γυρίζοντας πίσω στη ζωή του με την ελπίδα ότι κάποιος άλλος θα ασχοληθεί με το θέμα. Τώρα, περισσότερο από ποτέ, οι άνθρωποι πρέπει να δράσουμε γι’ αυτή τη χώρα ειρηνικά, δημιουργικά και έξυπνα (...) Δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο. Χρειάζεται να περάσουμε όλοι μας άμεσα από τα λόγια στις πράξεις».

Alex, ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας

Ο Alex είναι ένας φυσιολογικός άνθρωπος της διπλανής πόρτας. Οπως εκατομμύρια νέοι της ηλικίας του σε όλο τον κόσμο, έτσι και αυτός ζει με το κατοικίδιό του, κάνει παρέα με τους φίλους του, βγαίνει βόλτα με το ποδήλατό του και ονειρεύεται ότι κάποια μέρα θα καταφέρει να ταξιδέψει σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Ο Alex θα μπορούσε να ζει οπουδήποτε. Θα μπορούσε να είναι Γερμανός, Αγγλος ή Γάλλος. Τι θα πίστευε όμως ο κόσμος γι’ αυτόν αν είχε την... ατυχία να είναι Ελληνας; Σύμφωνα με όσα λέγονται και ακούγονται τα τελευταία δύο χρόνια, ο Alex δεν θα ήταν ένας απλός, καθημερινός άνθρωπος, αλλά ένας τεμπέλης, απατεώνας, αχάριστος, βίαιος, αγενής, διεφθαρμένος και ρατσιστής που... ζει με τη μητέρα του! Αυτή άλλωστε είναι η εικόνα του μέσου Ελληνα, όπως παρουσιάζεται συστηματικά στο εξωτερικό από την ημέρα που ξέσπασε η οικονομική κρίση. Για να το λένε λοιπόν, θα πρέπει να είναι αλήθεια. Ή μήπως όχι; Στην πραγματικότητα ο Alex είναι ένας τρομοκρατημένος, μπερδεμένος και απογοητευμένος νέος που πρέπει να αποτινάξει από πάνω του όλα τα στερεότυπα που λανθασμένα του έχουν προσδώσει αφού, όπως και οι υπόλοιποι πολίτες της Ευρώπης, δεν είναι παρά ένα θύμα της οικονομικής κρίσης. Μιας κρίσης για την οποία έπρεπε να εφευρεθεί ένα εξιλαστήριο θύμα, ένας λαός που θα ευθύνεται για όλα τα δεινά της ευρωπαϊκής οικονομίας. Και αυτός ο λαός βρέθηκε στο πρόσωπο του Alex. Που τώρα πρέπει να αποδείξει ότι δεν έχει καμία σχέση με όλα όσα του προσδίδουν. Πόσο εύκολο όμως είναι να τα καταφέρει;»

Η Αννα (από τη δημιουργική ομάδα) εξηγεί το σκεπτικό που οδήγησε στη δημιουργία του δημοφιλούς βίντεο: «Στόχος του ήταν να επισημάνει το πρόβλημα της κρίσης που έχει υποστεί η εικόνα της Ελλάδας και να φέρει όλο τον κόσμο αντιμέτωπο με τη στερεοτυπική στάση του απέναντι στην Ελλάδα και τους Ελληνες. Θέλαμε να ξεκινήσει ένας διάλογος σχετικά με το ζήτημα αυτό και μπορούμε να πούμε ότι ο στόχος μας επιτεύχθηκε και με το παραπάνω».

Ποια ήταν όμως η αντίδραση και τα σχόλια όσων παρακολούθησαν το βίντεο και πόσο σύντομα θα ξαναδούμε τον Alex σε νέο... επεισόδιο; Η Αννα δηλώνει χαρακτηριστικά: «Οι αντιδράσεις ήταν πάρα πολλές. Λάβαμε πολλά αρνητικά σχόλια που έλεγαν ότι τα στερεότυπα είναι αληθινά, όμως ταυτόχρονα πολλοί άνθρωποι απ’ όλο τον κόσμο θέλησαν να μας συγχαρούν, να μας υποστηρίξουν σε αυτό που κάνουμε και να βοηθήσουν όπως μπορούν. Τα αρνητικά σχόλια μας έδειξαν ότι η κρίση της εικόνας της Ελλάδας παγκοσμίως είναι ακόμη μεγαλύτερη απ’ ό,τι φανταζόμασταν. Αρα υπάρχει ακόμη πολλή δουλειά να γίνει για να ανατρέψουμε αυτή την εικόνα.»

Πηγή: www.madata.gr

Ντοκιμαντέρ «γροθιά» για την «έκρηξη» της ρατσιστικής βίας στην Ελλάδα [βίντεο]



Αφού πατήσετε play και φορτώσει η ταινία, στο κάτω δεξιά μέρος της μπάρας εμφανίζεται το κουμπί επιλογής όπου μπορείτε να ενεργοποιήσετε τους υπότιτλους στη γλώσσα της επιλογής σας

Ενα συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ που παρακολουθεί και καταγράφει τη ζωή χιλιάδων προσφύγων και μεταναστών στην Ελλάδα του 2013 θίγοντας τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν σε ευρωπαϊκό έδαφος, τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης και τη συνεχώς αυξανόμενη ρατσιστική βία έκανε διαδικτυακή «πρεμιέρα» την Κυριακή 21 Απριλίου 2013.

Το «Into the fire» αποτελεί καρπό της προσπάθειας των ερευνητών Γκάι Σμώλμαν και Κέητ Μάρα, οι οποίοι βρέθηκαν τον Απρίλιο του 2012 στην Ελλάδα να γυρίσουν μια σειρά από ταινίες μικρού μήκους με θέμα τη λιτότητα. Κατά την παραμονή τους ήρθαν σε επαφή με τους «αθλίους» των Αθηνών τους πρόσφυγες, μετανάστες και τους αιτούντες άσυλο και αποφάσισαν να καταγράψουν σε εικόνα τα «κρυφά θύματα της κρίσης στην Ελλάδα» εκείνους τους εγκλωβισμένους ανθρώπους που ήρθαν στην Ευρώπη για να αισθανθούν την ασφάλεια που έχασαν στις χώρες τους και βρήκαν την «κόλαση». Εκείνο που τους κινητοποίησε να κάνουν μια πιο ολοκληρωμένη καταγραφή ήταν ένα email που δέχθηκαν από έναν νεαρό Σομαλό ο οποίος τους περιέγραφε την «Οδύσσειά» του στην Ελλάδα. 

Στο οδοιπορικό τους οι κινηματογραφιστές συνάντησαν ανθρώπους εξαθλιωμένους οι οποίοι πέρασαν στην Ελλάδα με σκοπό να πάνε σε άλλες χώρες της Ευρώπης και, εξαιτίας της νομοθεσίας, έμειναν εγκλωβισμένοι σε μία χώρα υπό μεγάλη κρίση με τις γραφειοκρατικές διαδικασίες για χορήγηση ασύλου και αδειών να είναι δαιδαλώδεις χρονοβόρες, αλλά και τις υπηρεσίες σχετικά απρόθυμες να βοηθήσουν. Κατέγραψαν ακόμη το σκληρό πρόσωπο της συνεχώς αυξανόμενης ρατσιστικής βίας στη χώρα με επιθέσεις και δολοφονίες ανθρώπων και καταστροφές σε σπίτια και περιουσίες μεταναστών. Ανθρωποι από χώρες που κλονίζονται από πολέμους και χρόνια προβλήματα οι οποίοι δηλώνουν ότι δεν αφήνουν τις πατρίδες τους επειδή το θέλουν, αλλά επειδή είναι αναγκασμένοι.

«Ζητάμε τη βοήθεια της Ευρωπαϊκής Ενωσης» λένε ορισμένοι από τους μετανάστες «είμαστε εγκλωβισμένοι σε μία χώρα από την οποία ούτε μπορούμε να φύγουμε ούτε να παραμείνουμε» και ζητούν απλά λύση στα προβλήματά τους και κυρίως αλληλεγγύη και προστασία από τις συνεχόμενες επιθέσεις και δολοφονικές απόπειρες. Πολλοί από αυτούς είναι άστεγοι, υποσιτισμένοι και αναγκασμένοι να περιμένουν τις αργές διαδικασίες στη χώρα, μια και η Ευρωπαϊκή νομοθεσία τούς εμποδίζει να κινηθούν προς άλλες χώρες της ΕΕ. Επιπλέον οι καταγγελίες για απροθυμία από το κράτος και την αστυνομία να αντιμετωπίσουν την εμπρηστική προπαγάνδα και τις δράσεις της Χρυσής Αυγής πληθαίνουν, ενώ και οι Ελληνες που συμμετέχουν στο ντοκιμαντέρ μιλούν για τις ρατσιστικές ακρότητες, αλλά και αλόγιστη βία από την πλευρά της ΕΛ.ΑΣ. που σε ορισμένες περιπτώσεις φθάνει στην κτηνωδία.

Το «Into the Fire» χρηματοδοτήθηκε εξ ολοκλήρου μέσω crowd funding, δηλαδή από δωρεές ανθρώπων, κυρίως μέσω Διαδικτύου, ενώ οι συντελεστές του αναφέρουν ότι δεν έχει πληρωθεί κανένας και δεν πρόκειται, καθώς «είναι μια ιστορία που πρέπει να ειπωθεί». Το ντοκιμαντέρ προβλήθηκε την Κυριακή 21 Απριλίου 2013 ταυτόχρονα από πολλές ηλεκτρονικές σελίδες ανά την Ευρώπη μεταφρασμένο σε διάφορες γλώσσες

Πηγή: www.iefimerida.gr

Ταινίες σχετικές με το ρατσισμό - μια φιλμογραφία / Movies about racism - a filmography

1) Το Πορφυρό Χρώμα (The Color Purple)
The life and trials of a young African American woman. 
Director: Steven Spielberg

2) Υπηρέτριες (The Help)
An aspiring author during the civil rights movement of the 1960s decides to write a book detailing the African-American maids' point of view on the white families for which they work, and the hardships they go through on a daily basis. 
Director: Tate Taylor

3) Φιλαδέλφεια (Philadelphia)
When a man with AIDS is fired by a conservative law firm because of his condition, he hires a homophobic small time lawyer as the only willing advocate for a wrongful dismissal suit.
Director: Jonathan Demme

4) Hamburger Hill

5) Ο Τελευταίος Βασιλιάς της Σκοτίας (The Last King of Scotland)

6) Va, vis et deviens 

7) Hotel Rwanda

8 ) Bolivia

9) The Believer

10) Ανίκητος (Invictus)

11) Freedom Writers

12) The Great Debaters

13) This Is England

14) American History X
A former neo-nazi skinhead tries to prevent his younger brother from going down the same wrong path that he did. 
Director: Tony Kaye

15) Do the Right Thing

16) Guess Who's Coming at Home

17) To Kill a Mockingbird

18) Sixteen Candles

19) Mississippi Burning
Two FBI agents with wildly different styles arrive in Mississippi to investigate the disappearance of some civil rights activists. 
Director: Alan Parker

20) The Believer

21) School Ties

22) High Learnings

23) White Dog
A trainer attempts to retrain a vicious dog that's been raised to kill Black people. 
Director: Samuel Fuller

24) The Birth of a Nation

25) Crash


"Πώς έχασα ένα φίλο και κέρδισα ένα... φασίστα"!

Γροθιά στο στομάχι είναι το απόσπασμα από το ημερολόγιο ενός μαθητή από το Αντιφασιστικό Μέτωπο Ηλιούπολης, στο οποίο δείχνει ξεκάθαρα τις «επιπτώσεις» που έχει η σιωπή μας και η ανοχή μας στα φασιστικά φαινόμενα και πρακτικές.  
Είναι συγκλονιστικό. Διαβάστε το...

«Προχτές το βράδυ ένας μετανάστης λήστεψε μια γιαγιά, πέντε γειτονιές παρακάτω. Την άλλη μέρα στο σχολείο, ο συμμαθητής μου ο φασίστας χτύπησε έναν άλλο συμμαθητή μου, που οι γονείς του είναι μετανάστες. 
Ο ίδιος γεννήθηκε εδώ, μιλά ελληνικά και δεν ξέρει καμιά άλλη πατρίδα πέρα από την Ελλάδα.
Στην Ελλάδα υπάρχουν πολλές κατηγορίες ανθρώπων: Πλούσιοι, μεσαίοι, φτωχοί.
Πολλοί πλούσιοι κλέβουν, εξαπατούν, φοροδιαφεύγουν, βάζουν τους φτωχότερους να δουλεύουν για λογαριασμό τους για λίγα ευρώ. Πολλοί φτωχοί, Έλληνες και ξένοι δουλεύουν απ’το πρωί μέχρι το βράδυ για ένα κομμάτι ψωμί.
Κάποιοι απ” αυτούς κλέβουν, σκοτώνουν για να ληστέψουν και πουλούν ναρκωτικά.
Εγώ δε γουστάρω τους εγκληματίες, όπως δεν γουστάρω και τους πλούσιους που βγάζουν τα λεφτά τους στην Ελβετία, για να μην φορολογηθούν. Οι φασίστες τα βάζουν μόνο με τους μετανάστες γιατί λέει είναι ξένοι και φταίνε αυτοί. Εγώ λέω ότι τα βάζουν μαζί τους γιατί είναι ο εύκολος στόχος και δεν μπορούν να τα βάλουν με τους ισχυρούς. Άλλωστε ξέρω καλά ότι να χτυπάς το συμμαθητή σου, δεν δείχνει δύναμη, αλλά αδυναμία. Η καημένη η γιαγιά δεν κέρδισε καμιά παρηγοριά από αυτή τη πράξη εκδίκησης και ο συμμαθητής μου μας κοιτάει πια όλους με καχυποψία.
Κι έτσι, έχασα έναν Έλληνα φίλο και κέρδισα έναν φασίστα.
Οι φασίστες όλο μιλάνε για την ένδοξη ελληνική φυλή και τον ελληνικό πολιτισμό.
Οι ίδιοι όμως δεν ξέρουν καλά την ιστορία μας και δεν γνωρίζουν τίποτα απ” τα έργα των αρχαίων Ελλήνων. Η καλύτερη απόδειξη ότι αγαπάς τη χώρα σου είναι να την υπερασπίζεσαι όχι με μεγάλα λόγια, αλλά με πράξεις. Έχω διαβάσει πως στον τελευταίο πόλεμο που έζησε η χώρα μας, κάποιοι χωρίς χρήματα, οπλισμό και βοήθεια από κανέναν στήσανε αντάρτικο στρατό εναντίον των κατακτητών Γερμανών.
Κάποιοι άλλοι, οι λεγόμενοι ταγματασφαλίτες, μπήκανε στην υπηρεσία των Χιτλερικών, πήρανε όπλα και λεφτά, φόρεσαν κουκούλες, ρουφιανέψαν και πολέμησαν τους Έλληνες. Οι φασίστες σήμερα θεωρούν τους ταγματασφαλίτες «πατριώτες» και κάνουν εκδηλώσεις στη μνήμη τους.
Τις προάλλες στο σχολείο συνέβη κάτι άλλο. Η Ελένη η συμμαθήτριά μου, είναι φωνακλού και τα «χώνει», η μάνα της είναι αριστερή.

Ο φασίστας συμμαθητής μου την χτύπησε, εγώ όμως δεν αντέδρασα. Είναι που η Ελένη καμιά φορά γίνεται εκνευριστική και μέσα μου σκέφτηκα… «Καλά της έκανε!». Μετά το ξανασκέφτηκα, αλλά ήταν αργά πια, αργά και αισθάνομαι ότι έχω πέσει στα μάτια της.

Κι έτσι, έχασα μια φίλη και κέρδισα έναν φασίστα.

Στο γήπεδο οι φασίστες φωνάζανε «πίθηκο» τον καλύτερο παίκτη της ίδιας μας της ομάδας, γιατί είναι από την Αφρική. Ο καλύτερος μας παίκτης πικράθηκε και ζήτησε μεταγραφή.

Κι έτσι, έχασα τον παικταρά μας και κέρδισα έναν φασίστα.

Οι φασίστες προωθούν το μίσος και την απανθρωπιά. Μισούν και χτυπούν τους ξένους, τις γυναίκες, τους ομοφυλόφιλους, τους μορφωμένους, τους δημοκράτες, τους ελεύθερους ανθρώπους. Μισούν ό,τι τους ξεπερνά και ό,τι δεν καταλαβαίνουν.
Όποτε όμως βρεθούν απέναντι σε αντιφασίστες, το βάζουν στα πόδια. Τον τελευταίο καιρό με τόσους φασίστες που μ” έχουν κερδίσει, έχω αρχίσει να προσέχω τι λέω και να διστάζω να πάρω θέση.

Κι έτσι, πριν χάσω το θάρρος μου για πάντα με αντάλλαγμα το φόβο του φασίστα, ΣΟΥ ΦΩΝΑΖΩ:
«ΕΞΩ ΟΙ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΑΠ’ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ,
ΕΞΩ ΟΙ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΑΠ’ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΜΑΣ!».
Κι έτσι, ξανακέρδισα τον εαυτό μου, χάνοντας μόνο έναν φασίστα!»

Πηγή: http://livester.gr

14/09/2013

Ruins Documentary: Οροθετικές γυναίκες, το χρονικό μιας διαπόμπευσης

Ένα ντοκιμαντέρ για τη συγκλονιστική υπόθεση ποινικοποίησης του HIV στην Ελλάδα

Σε ερείπια που η μυθοπλασία διστάζει να φτάσει


Το ντοκιμαντέρ της Ζωής Μαυρουδή «Ruins – Οροθετικές γυναίκες. Το χρονικό μιας διαπόμπευσης» κάνει πρεμιέρα στην Αθήνα (15/9) και στη Θεσσαλονίκη (17/9)

Του Θεόφιλου Τραμπούλη

Παραμονές των εκλογών του 2012, η αστυνομία προσήγαγε τοξικομανείς γυναίκες από το κέντρο της Αθήνας με το πρόσχημα της εξακρίβωσης των στοιχείων τους, τις υπέβαλε σε υποχρεωτικό τεστ για HIV και όσες ήταν οροθετικές τις παρέπεμψε για κακούργημα με την κατηγορία της σκοπούμενης βαριάς σωματικής βλάβης, ότι δηλαδή εκδίδονταν χωρίς προφυλάξεις και μετέδιδαν εν γνώσει τους τον ιό. Στη συνέχεια, δημοσίευσε τα στοιχεία και τις φωτογραφίες τους, για να προειδοποιήσει, υποτίθεται, όσους πελάτες τους υπήρχε ο κίνδυνος να έχουν μολυνθεί. Η τηλεόραση και οι εφημερίδες αναπαρήγαγαν τις πληροφορίες. Ένα χρόνο αργότερα, οι γυναίκες αυτές αθωώθηκαν. Ούτε πόρνες ήταν, ούτε είχαν, προφανώς, σκοπίμως εκθέσει κανέναν σε κίνδυνο. Δεν ήξεραν καν ότι ήταν φορείς. Η ειδησεογραφική προθυμία για υγειονομική ασφάλεια είχε ωστόσο αμβλυνθεί. Κανείς δεν βρέθηκε να καθησυχάσει αυτούς που είχε προηγουμένως θορυβήσει. Έμειναν μόνον τα σαστισμένα πρόσωπα των άρρωστων γυναικών ως τεκμήρια από ένα δημόσιο όνειδος.

Πρόκειται πράγματι για μια από τις πιο σκοτεινές παρεκτροπές των τελευταίων ετών, ένα κομβικό σημείο για να καταλάβουμε τους ιδεολογικούς, πολιτικούς, ακόμη και ηθικούς μηχανισμούς του κυρίαρχου λόγου και της σταδιακής έκπτωσης της δημοκρατίας. Την κατάρρευση, ας πούμε, των θεσμών, ακόμη κι εκείνων που θα έπρεπε συμβατικά να μην ελέγχονται από την κεντρική εξουσία, ιδίως της ιατρικής δεοντολογίας, ή την υπαγωγή συνολικά σχεδόν του δημοσιογραφικού λόγου στις πολιτικές σκοπιμότητες της συγκυρίας και μάλιστα με όρους διασποράς πανικού και θυμικής χειραγώγησης. Την πόλωση της γνώμης και την επιλεκτική σιωπή: όσοι καταγγέλλουν με κάθε δυνατό τρόπο την υποτιθέμενη βία του κοινωνικού σώματος ακόμη και σε περιπτώσεις ανώδυνες, ακόμη και σε περιπτώσεις ξεκάθαρης πολιτικής εναντίωσης, δεν μπόρεσαν να πουν ούτε λέξη μπροστά σε έναν ανατριχιαστικό βιασμό, σε μια ξεκάθαρη προσβολή της ανθρώπινης υπόστασης. Τίποτε από αυτά όμως δεν ήταν ακριβώς πρωτόγνωρο. Η δημοκρατική και θεσμική ζωή της Ελλάδας έχει έρθει πολλές φορές αντιμέτωπη με ανάλογες παραβιάσεις της έννομης τάξης, αυθαιρεσίες και αποσιωπήσεις. Εκείνο που αποτελεί ποιοτική αλλαγή, παραδειγματική για την κορύφωση, ή μάλλον καταβαράθρωση, της βιοπολιτικής δημοκρατίας, είναι η χρήση του σώματος, του άρρωστου, ανήμπορου και ταπεινωμένου σώματος. Εξαρτημένες, άρρωστες, εξαθλιωμένες, οι γυναίκες αυτές θα έπρεπε να απολαμβάνουν την προστασία και την περίθαλψη των δημόσιων μηχανισμών· αντί για αυτό, γνώρισαν τη διαπόμπευση, την ταπείνωση και τη συκοφάντηση. Όχι μόνον από την πολιτική επιχειρηματολογία της κυβέρνησης Παπαδήμου της εποχής. Ούτε μόνον από τους πρόθυμους και αναίσχυντους δημοσιογράφους. Αλλά και από ένα μεγάλο μέρος του κοινωνικού σώματος. Πώς θα μπορούσε αλλιώς να βρει απήχηση στην κοινή γνώμη μια τέτοια παραβίαση των στοιχειωδέστερων αρχών της ιατρικής δεοντολογίας, των κανόνων δικαίου, του ηθικού σεβασμού της προσωπικότητας του ασθενούς;

Από την άποψη αυτή, ο τίτλος «Ερείπια» της ταινίας της Ζωής Μαυρουδή έχει διπλή ανάγνωση: αναφέρεται αρχικά στις ίδιες τις γυναίκες, στην κατεστραμμένη τους ζωή, που έγινε το αντικείμενο μιας άθλιας εκμετάλλευσης· δευτερευόντως όμως αναφέρεται στα ερείπια του πολιτικού σώματος, της δημοκρατίας, των δημόσιων μηχανισμών, του δημόσιου λόγου που έχει πλέον καταρρεύσει. Η σκηνοθέτιδα αντιπαραβάλλει υλικό από τρεις πηγές. Η πρώτη είναι αρχειακό υλικό της εποχής. Κατά κύριο λόγο αποσπάσματα από τις ειδήσεις και τις τηλεοπτικές εκπομπές ενημέρωσης. Με τις τρομώδεις κορυφώσεις της φωνής των εκφωνητών, τις δηλώσεις των υπουργών να διαβεβαιώνουν για τον κοινωνικά επείγοντα ρόλο της παρέμβασής τους και τα πρόσωπα των γυναικών εκτεθειμένα στη βορά του κοινού (για την ταινία πια, κρυμμένα). Η δεύτερη πηγή είναι συνεντεύξεις από τους κοινωνικούς, νομικούς και ιατρικούς φορείς που συμπαραστάθηκαν στις γυναίκες. Η αντιπαραβολή των στοιχείων με την υστερία των ειδήσεων συγκλονίζει. Το ψεύδος και η χάλκευση των δεδομένων αποκαλύπτεται μόνον και μόνον από τα θυμικά στοιχεία της τηλεοπτικής προπαγάνδας. Τρίτη και συγκλονιστικότερη πηγή: συνεντεύξεις με τις ίδιες τις γυναίκες. Οι μαρτυρίες τους είναι ο καταλύτης που δίνει στην αντιπαραβολή του ψεύδους και της ανασκευής του τον τραγικό ρόλο. Η πολιτική έχει παιχτεί πάνω στα σώματα και εις βάρος των σωμάτων. Η ταινία της Ζωής Μαυρουδή αφηγείται μια σκληρότητα που συγκλονίζει γιατί είναι η σκληρότητα του πολιτικού λόγου εξωθημένου στα άκρα του. Εκεί που σχεδόν η μυθοπλασία διστάζει να φτάσει.

Ο υπότιτλος της ταινίας είναι «Χρονικό ενός κυνηγιού οροθετικών μαγισσών». Όπως έχει δείξει πολύ καλά η Σύλβια Φεντερίτσι στη μονογραφία της «Ο Καλιμπάν και η μάγισσα» (Εκδόσεις των ξένων, 2011), το κυνήγι μαγισσών στην αυγή της νεωτερικότητας (και όχι στον Μεσαίωνα, όπως πιστεύουν οι περισσότεροι) είχε κυρίως ως στόχο του την κατασκευή της ταυτότητας ενός καινούργιου υποκειμένου μέσα σε μια καινοφανή οικονομία. Για την κατασκευή αυτή πρωταρχικό ρόλο έπαιζε ο έλεγχος της έμφυλης ταυτότητας, της σεξουαλικότητας, της υγείας και της ασθένειας. Όπως τώρα.

Το ντοκιμαντέρ της Ζωής Μαυρουδή «Ruins – Οροθετικές γυναίκες. Το χρονικό μιας διαπόμπευσης» κάνει πρεμιέρα στην Αθήνα, στο Μουσείο Μπενάκη (Πειραιώς 138 και Ανδρονίκου, την Κυριακή 15 Σεπτεμβρίου, στις 19:00. Και στη Θεσσαλονίκη, στην Αίθουσα Τελετών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου, την Τρίτη 17 Σεπτεμβρίου, στις 19:00. Η είσοδος είναι ελεύθερη

Πηγή: left.gr

Safak Pavey και Rokhaya Diallo στο TEDx Kalamata

Όσοι δεν το παρακολουθήσαμε ζωντανά, περιμένουμε με αγωνία τα βίντεο του TEDx Kalamata (που πραγματοποιήθηκε τον Ιούλιο) με τις πολύ ενδιαφέρουσες ομιλίες της Safak Pavey και της Rokhaya Diallo.


Η Safak Pavey, είναι η πρώτη γυναίκα με ειδικές ανάγκες - μέλος του Τουρκικού κοινοβουλίου που αγωνίστηκε για να προβάλλει την σιωπηλή κοινότητα των Αμεα στη χώρα της. Τονίζει την αναγκαίοτητα αλλαγής στάσης απέναντι στα άτομα με Αναπηρία προασπίζοντας το δικαίωμα τους για "προσβασιμότητα χωρίς αποκλεισμούς". Γνωστή για το διεθνές της έργο στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, την ανθρωπιστική βοήθεια και την οικοδόμηση της ειρήνης, εργάστηκε στο γραφείο της Υπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ και έχει τιμηθεί με εθνικά και διεθνή βραβεία μεταξύ των οποίων του πιο "Εξέχοντος Νεαρού Προσώπου του Κόσμου" το 2011 από το Διεθνές Επιμελητήριο Νέων και το "Διεθνές Βραβείο Γυναικείου Θάρρους" το 2012 απο την αμερικανίδα Υπουργό εξωτερικών Hillary Clinton και τη πρώτη κυρία Michelle Obama.



H Γαλλίδα Rokhaya Diallo, με γονείς από τη Σενεγάλη και τη Γκάμπια, χρησιμοποιεί το χιούμορ ώστε να καταπολεμήσει τη μάστιγα του ρατσισμού που πλήττει και την Ελλάδα του 2013. Δημοσιογράφος, ακτιβίστρια, συγγραφέας και ιδρύτρια της οργάνωσης Les Indivisibles, έχει ψηφιστεί στην 36η θέση των Γαλλίδων με την μεγαλύτερη επιρροή και έχει τιμηθεί από παγκόσμιους οργανισμούς για την δράση της κατά του ρατσισμού και των διακρίσεων. Ο καθένας μας πρέπει να αποτελέσει την λύση.

Περισσότερες πληροφορίες: http://2013.tedxkalamata.com/

The 'female Schindler' who saved 2,500 Jewish children but died wishing she'd rescued more

Τον περασμένο Μάιο έφυγε στη ζωή μια πολύ ιδιαίτερη γυναίκα, η Irena Sendler, η οποία είχε σώσει χιλιάδες παιδιά από τις καταδιώξεις των Ναζί. Αναδημοσιεύουμε ένα άρθρο για τη ζωή της από τη www.dailymail.co.uk

-----------
"She smuggled out the children in suitcases, ambulances, coffins, sewer pipes, rucksacks and, on one occasion, even a tool box. Those old enough to ask knew their saviour only by her codename "Jolanta". But she kept hidden a meticulous record of all their real names and new identities - created to protect the Jewish youngsters from the pursuing Nazis - so they might later be re-united with their families.

Her finest hour: Irena Sendler rescued thousands of Jewish children 

By any measure, Irena Sendler was one of the most remarkable and noble figures to have emerged from the horrors of World War II. But, until recently, her extraordinary compassion and heroism went largely unrecorded. When the Germans finally caught her, the Roman Catholic social worker had managed to save 2,500 Jewish babies and toddlers from deportation to the concentration camps. She had spirited them out of the heavily-guarded Jewish ghetto in Warsaw, and hidden their identities in two glass jars buried under an apple tree in her neighbour's garden. She was beaten, tortured and sentenced to death by the Gestapo - who even announced her execution.

But Irena survived, her spirit unbroken, her secrets untold. She died last week, in her modest Warsaw apartment, aged 98.

What a woman she was. For once, the term "heroine" is no exaggeration, though such plaudits did not sit easily with her. She said: "I was brought up to believe that a person must be rescued when drowning, regardless of religion and nationality. "The term 'heroine' irritates me greatly. The opposite is true. I continue to have pangs of conscience that I did so little."

 Irena always ascribed her desire to do good to the influence of her parents, in particular her father, a Polish physician in a small town near Warsaw. Most of his patients were poor Jews. He died during a typhus epidemic when Irena was seven. When the Germans invaded Poland in September 1939, Irena was working as a senior administrator in Warsaw's social welfare department. She was responsible for food and financial aid to the city's poor.


Jewish children
 Jewish children Jewish children in 1943 are escorted to the Warsaw Ghetto - Sendler wished she could have saved them all 

 As the Nazis began a crackdown on the Jews, she widened the state assistance to include the racially persecuted, who were given fictitious Christian names to hide their true origins.

 The situation worsened dramatically in the autumn of 1940 when the German authorities created the Warsaw Ghetto. Some 440,000 Jews, more than a third of the city's population, were herded into a 16-block neighbourhood, around which a wall was built. It was to be both an open prison and by Richard Pendlebury a convenient means of isolating and holding the Jews before they were sent to their deaths at Treblinka extermination camp.

Liam Neeson as Oskar Schindler
 Liam Neeson as Oskar Schindler Hero: Oskar Schindler was made famous in the film Schinder's List where he was played by Liam Neeson Disease and starvation stalked the streets. Five thousand died there every month. 

 In July 1942, the Nazis began Operation Reinhard, which saw 250,000 Jews removed from the ghetto to Treblinka. The Final Solution had begun. Irena was horrified. She felt she had to help, so she joined Zegota, an underground organisation created by the Polish government-in-exile to help the nation's Jews.

 In late 1942, she was made head of its children's section. Her extraordinary work was about to begin. In conditions of extreme danger, she would save as many ghetto children from near-certain death as she could. Her first problem had been how to reach the ghetto - movement both in and out was heavily restricted by the Germans. This obstacle was overcome when she obtained an official pass from the city's Contagious Diseases Department.

 Under the guise of stopping the ghetto's epidemics from spreading beyond its walls, she was able to visit daily. Whenever she was inside, she wore the yellow Star of David - mandatory for all Jews - to show solidarity with the oppressed and to blend in with the residents. Of course, she could not act alone: Irena had developed a network of two dozen conspirators. Some were tasked to get the children out, others to find homes for them outside the ghetto and a third group to obtain or forge hundreds of false documents for the young escapees.

 The way she secretly removed the children from the ghetto was not only ingenious but, in desperate circumstances, often bizarre. A standard trick was to strap a child underneath the stretcher of a patient being placed in an outgoing ambulance. Others were smuggled through an old courthouse and a church, which stood on the boundary of the ghetto and had doors opening into both sides. Still more were taken through the sewers. Those small enough were sometimes put in suitcases or boxes and wheeled out on porters' trolleys. Coffins, bodybags and potato sacks all hid boys and girls. Irena concentrated first on removing orphans. But as the threat of the Final Solution grew, all children in the ghetto were offered sanctuary.


Irena Sendler
 Irena Sendler Remembered: Irena Sendler's funeral was packed with mourners 


She often said that the hardest part was persuading the parents to let them go, even as they faced almost certain death. "Can you guarantee they will live?" she was asked by more than one agonised mother. "No, but if they stay here I guarantee that they will die," was her stock reply. "You shouldn't trust me. But what else can you do?"

 Sometimes, when her powers of persuasion failed, she would go away and return the next day to begin the negotiations again, only to find that the family had been sent to Treblinka overnight. But thousands were persuaded to make that heart-rending split, and Irena said: "In my dreams I still hear the cries of the children when they left their parents."

 One of the children was Elzbieta Ficowska. She was only a few months old when her mother gave her up to Irena. A mechanic put her in a tool box, placed it among a pile of bricks in the back of his lorry and took her out. Elzbieta never saw her mother again; the only evidence that she had ever been in the ghetto was a silver spoon with her name and birthdate engraved on it, which her mother had given to Irena.

 Still alive today, Elzbieta now says she had three mothers - her biological one, the Polish woman who took her in after she escaped from the ghetto ... and Irena, the mother who saved her from certain death. Most of the children were sent with their new identities to orphanages and convents or placed in private homes. They were taught to replace their Jewish prayers with Christian ones in case the hiding places were raided. Even though the penalty for harbouring a Jew in Poland was death, Irena claimed: "No one ever refused to take a child from me."

 She kept a careful record of whom she rescued and where they were sent. This coded information was written on tissue paper. Identical lists were hidden in two glass jars, buried under the apple tree opposite a German army barracks. This was hardly ideal as the jars had to be dug up every time the name of a new escapee was added. But they were never found.

 Even so, the Germans became aware of Irena's activities and, in October 1943, she was arrested by the Gestapo and taken to the notorious Pawiak prison in Warsaw, which the Nazis turned into a concentration camp. There, her interrogator was a stylish young German who spoke perfect Polish. And when she refused to expose the Zegota underground network, he had her arms and legs broken. Sentenced to death - which by now she told her captors she wished for - Irena was taken in a semi- conscious state from the prison to a forest where she expected to be shot by firing squad.

 Although she was dumped in the forest, the firing squad never materialised. The underground movement had successfully bribed the man tasked with overseeing her execution, and recovered her even as posters were put up around Warsaw proclaiming her death. Irena spent the rest of the war in hiding. But as soon as it ended, she handed over the tissue lists in the glass jars - vital information that could link the lost children to their families - to Jewish representatives.

 Alas, many of the families had perished in the Holocaust. Other children she had saved chose to stay with their foster parents - they could not remember their real parents. Some 500 were taken to Israel to start a new life. The fate of another 500 of the children she saved could not be traced, swallowed by the tides of war which engulfed so many Poles.

 And Irena? She married and had two children of her own. But in postwar communist Poland her heroic deeds went unpublished and were even officially frowned upon by the regime, which was not sympathetic towards Jews. But as the children she rescued grew into adulthood, her achievements began to attract wider attention.

In 1983, Irena was decorated in Israel as "Righteous Among the Nations" - the highest honour bestowed by the Jewish people on non-Jews. During the ceremony, Teresa Kerner, one of the girls she had saved, now a doctor, recalled how Irena had helped her move several times to safe houses and then given her a home for two years at the end of the war. Post- communist Poland also finally awarded Irena its highest civilian decoration in 2003.

Last year, she was nominated for the Nobel Peace Prize. Nevertheless, her profile remained tiny compared with that of Oskar Schindler, the German industrialist who saved far fewer Jews than Irena but was immortalised by an award winning book and film. Her last years were spent in a wheelchair, thanks to the wounds inflicted on her by the Gestapo.

 A few months before she died, she said: "After World War II, it seemed that humanity understood something, and nothing like that would happen again. "Humanity has understood nothing. Religious, tribal, national wars continue. The world continues to be in a sea of blood." But she added: "The world can be better if there's love, tolerance and humility." Irena Sendler had all three in abundance.