Το αφιέρωμα στη διαφορετικότητα στο Festival Μηδέν - Screenings against racism and descrimination at Festival Miden

Στο φετινό πρόγραμμα του φεστιβάλ Μηδέν (που πραγματοποιήθηκε στην Καλαμάτα από 4 έως 6 Ιουλίου), ένα μεγάλο αφιέρωμα σε ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες και μια επιλογή έργων βίντεο με θέμα τη διαφορετικότητα, παρουσιάστηκαν στο πλαίσιο του προγράμματος "Οι ζωές των άλλων".

Η παρουσίαση του προγράμματος έγινε την Πέμπτη το πρωί στο Αρχαιολογικό Μουσείο Μεσσηνίας, που φιλοξένησε ένα μέρος του αφιερώματος. Στην παρουσίαση συμμετείχαν:

-η Μαίρη Τσουλάκου, αρχαιολόγος του Αρχαιολογικού Μουσείου Μεσσηνίας, η οποία μίλησε για την εδώ και 3 χρόνια συνεργασία με το Μουσείο και τη σημασία της σε καλλιτεχνικό και κοινωνικό επίπεδο. Παρουσίασε συνοπτικά το πρόγραμμα προβολών στο μουσείο, το οποίο περιλαμβάνει ενότητες ξένων φεστιβάλ από Γερμανία, Ρωσία, Ιταλία, Πορτογαλία και Αμερική, δίνοντας έμφαση στις προβολές του Σαββάτου, που είναι αφιερωμένες στην καταπολέμηση του κοινωνικού αποκλεισμού. Το Μουσείο φιλοξένησε σε αυτό το πλαίσιο έργα παιδιών από την Kids Company (ένα θεραπευτικό και υποστηρικτικό κέντρο για παιδιά με τραυματικές εμπειρίες με έδρα το Λονδίνο), ένα βίντεο-ντοκυμαντέρ που δημιουργήθηκε από ασθενείς - μέλη της ομάδας βιντεοτέχνης της μονάδας ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης του Κέντρου Κοινοτικής Ψυχικής Υγιεινής Βύρωνα-Καισαριανής, καθώς και μια ενότητα έργων με θέμα την Τρίτη Ηλικία.

-η Γιούλα Παπαδοπούλου, από την ομάδα διοργάνωσης του φεστιβάλ παρουσίασε συνοπτικά το συνολικό πρόγραμμα του φεστιβάλ, δίνοντας έμφαση στις νέες συνεργασίες και το άνοιγμα του φεστιβάλ σε νέους επιμελητές, συστήνοντας και δίνοντας το λόγο στους επίσης παρόντες συνεργάτες:

-την Άσα Φάλεβιτς από τη Σουηδία, επιμελήτρια του Where Dreams Cross που παρουσιάζεται φέτος στο φεστιβάλ Μηδέν.

-τη Μανουέλα Γκασκόν, εθελόντρια του Κέντρου Νέων Καλαμάτας η οποία ήρθε από τη Γαλλία με ένα πρόγραμμα κινητικότητας νέων στην Ευρώπη εκφράζοντας το ενδιαφέρον της να συνεργαστεί φέτος με το φεστιβάλ Μηδέν και η οποία επιμελείται 2 ενότητες του φεστιβάλ. Η μια από αυτές είναι κομβική για το φετινό αφιέρωμα κατά των κοινωνικών, φυλετικών και κάθε είδους διακρίσεων, με τίτλο Come as you are (έλα όπως είσαι).

-το Φιλάρετο Βούρκο, εμπνευστή και συντονιστή του Κέντρου Νέων Καλαμάτας και του ΚΑΝΕ, με το οποίο το φεστιβάλ συνεργάζεται φέτος για την υλοποίηση ενός Ευρωπαϊκού προγράμματος κατά του ρατσισμού και των κοινωνικών διακρίσεων, που οι δράσεις του θα συνεχιστούν μέχρι το τέλος Σεπτέμβρη.

-τον Γιάννη Σκουλιδά, από την ομάδα Personal Cinema, η οποία σε αυτό το πλαίσιο
παρουσίασε την Παρασκευή 5/7 το videogame Banoptikon, μια πολύ ενδιαφέρουσα προσέγγιση στο μεταναστευτικό ζήτημα στην Ευρώπη. Το "παιχνίδι" σχεδιάστηκε στο πλαίσιο ενός συνεργατικού προγράμματος που συντονίζει το Πάντειο Πανεπιστήμιο, με συνεργάτες πανεπιστήμια από 6 Ευρωπαϊκές χώρες.

-Τέλος, η Μαργαρίτα Σταυράκη παρουσίασε τις συνεργασίες με άλλους φορείς και ομάδες της Καλαμάτας (Καλλιτεχνικό Στέκι, Κινηματογραφική Λέσχη Καλαμάτας, DK design studio) και τη διάχυση του φεστιβάλ σε περισσότερους χώρους του Ιστορικού Κέντρου.

Οι παρουσιάσεις των ενοτήτων και έργων που επιλέχθηκαν στο πλαίσιο του πρότζεκτ πραγματοποιήθηκαν με επιτυχία! Θα προγραμματίσουμε περισσότερες προβολές και στο μέλλον.

Εν τω μεταξύ, κάθε ενδιαφερόμενος μπορεί να συνεχίσει να στέλνει σχετικά βίντεο και υλικό για νέες προβολές που θα σχεδιαστούν στο πλαίσιο του πρότζεκτ!

Από την παρουσίαση στο Αρχαιολογικό Μουσείο Μεσσηνίας (4/7):

Από την παρουσίαση του videogame Banoptikon, των Personal Cinema, με θέμα τη μετανάστευση στην Ευρώπη:

Από την προβολή της ενότητας Come as you are (΄Ελα όπως είσαι) το Σάββατο 6/7 στην κεντρική προβολή του Φεστιβάλ Μηδέν (επιμέλεια: Manuela Gascon, εθελόντρια προγράμματος EVS):

Το αναλυτικό πρόγραμμα του Φεστιβάλ Μηδέν μπορείτε να το ξεφυλλίσετε εδώ:

Η φωτογράφιση μας στο πάρκο σιδηροδρόμων / our photoshoot at the Railway Park, Kalamata

Μερικές από τις φωτογραφίες που τραβήξαμε κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ που διοργάνωσε το Καλλιτεχνικό Στέκι στο Πάρκο Σιδηροδρόμων Καλαμάτας πριν 2 εβδομάδες! Περίπου 100 άνθρωποι, διαφόρων ηλικιών και εθνικοτήτων, φωτογραφήθηκαν κρατώντας ένα αντικείμενο που συμβολίζει το τι θεωρούν σημαντικό στη ζωή: ένα σπιτάκι για την έννοια της κατοικίας και της προστασίας, ένα λουλούδι για τη φύση, ένα ρολόι για το χρόνο, έναν κύβο του Ρούμπικ για τη γνώση και τη σκέψη, ανθρώπινες φιγούρες από χαρτί για την αδερφοσύνη και τον άνθρωπο, μια μελιτζάνα και μια πατάτα για το φαγητό και την επιβίωση, μια καρδιά για την αγάπη κλπ.
Ανάμεσα τους, στο πρότζεκτ συμμετείχε και ο Ρος Ντέιλυ, που την πρώτη μέρα του φεστιβάλ έπαιξε μουσική με την ομάδα του!

Από τις φωτογραφίες θα προκύψει ένα βίντεο, το οποίο θα αναρτήσουμε σ΄υντομα, αμέσως μόλις ολοκληρωθεί!
_______________

Here are some photos from our photoshoot during the festival of Kallitexniko Steki at the Railway Park of Kalamata two weeks ago. About 100 people were photographed with an object that symbolizes what's more important to them in life: a house for home, a flower for nature, a clock for time, papercut human figures for brotherhood and humanity, vegetables for food, a heart for love etc.

Ross Daly, who was performing the first day, also participated!

The photos will be edited as a video, which will be posted online soon!

Μια μικρή δράση για ένα ομαδικό βιντεοπορτραίτο / Things that connect us and a collective portrait!

Αύριο + μεθαύριο (Σάββατο 29 και Κυριακή 30/6) στο φεστιβάλ που διοργανώνει το Στέκι στο Πάρκο Σιδηροδρόμων θα γίνει μια πρώτη δράση σε συνεργασία με τα παιδιά από το Στέκι για το πρότζεκτ μας. Ετοιμαστείτε να φωτογραφηθείτε με ό,τι θεωρείτε σημαντικό για τη δημιουργία ενός ομαδικού βιντεοπορτραίτου. Περισσότερα επιτόπου!

Saturday 29 and Sunday 30 of June, during the Music Festival that will take place at the Railway Park of Kalamata, we will start a small and fun action: everyone can be photographed by the team of Kallitechniko Steki with theiir favorite and most important things in life! Things that connect all of us! The photos will be then edited as a collective videoportrait.
Find out more in situ!!

Τι θα έπαιρνες μαζί σου αν έπρεπε να εγκαταλείψεις την πατρίδα σου; 13 Σύροι πρόσφυγες απαντούν

Τι θα έπαιρνες μαζί σου αν έπρεπε να εγκαταλείψεις το σπίτι σου και να πας σε μια άλλη χώρα; Περισσότεροι από 1 εκατομμύριο Σύροι αναγκάστηκαν να απαντήσουν σε αυτό το ερώτημα λίγο πριν ξεκινήσουν το επικίνδυνο ταξίδι τους για τη γειτονική Ιορδανία, το Λίβανο, την Τουρκία, το Ιράκ και άλλες χώρες στη γύρω περιοχή. Οι συγκεκριμένες φωτογραφίες αποτελούν το δεύτερο μέρος ενός φωτογραφικού project, όπου πρόσφυγες από διάφορα μέρη του κόσμου απαντούν στο ερώτημα: «Ποιο είναι το πιο σημαντικό πράγμα που φέρατε από την πατρίδα;».

Το πρώτο μέρος του project είχε ως θέμα τους πρόσφυγες που έφυγαν από το Σουδάν προς το Νότιο Σουδάν, οι οποίοι πήραν μαζί τους κατσαρόλες, φιάλες για νερό και άλλα αντικείμενα που θα τους ήταν χρήσιμα στο ταξίδι τους. Αντίθετα, οι κατατρεγμένοι από τον πόλεμο στη Συρία αισθάνονται την ανάγκη να «κρύψουν» τον ξεριζωμό τους και μοιάζουν σαν να πηγαίνουν μια οικογενειακή βόλτα ή μια κυριακάτικη εκδρομή ενώ προσπαθούν να περάσουν τα σύνορα. Τα μόνα που έχουν μαζί τους είναι κλειδιά, κομμάτια χαρτί, τηλέφωνα και βραχιόλια - πράγματα που φοριούνται ή χωρούν σε μια τσέπη. Κάποιοι Σύροι κουβαλούν ένα σύμβολο της θρησκείας τους, άλλοι κάτι που να τους θυμίζει το σπιτικό τους ή μια χαρούμενη στιγμή.

1. Ο Omar, 37 ετών, κρατάει ένα buzuq (αραβικό μπουζούκι) – το πιο σημαντικό πράγμα που κατάφερε να φέρει μαζί του στον προσφυγικό καταυλισμό Domiz στο ιρακινό Κουρδιστάν. Ο Omar αποφάσισε ότι ήρθε η ώρα να εγκαταλείψει το σπίτι του στη συριακή πρωτεύουσα, τη Δαμασκό, τη βραδιά που σκοτώθηκαν οι γείτονές του. «Οι δολοφόνοι, όποιοι και αν ήταν αυτοί, μπήκαν στο σπίτι τους κι έσφαξαν τον γείτονά μου και τους δύο γιους του με απίστευτη αγριότητα», θυμάται. Ο Omar λεει ότι όταν παίζει buzuq, νιώθει νοσταλγία και θυμάται την πατρίδα του. «Ανακουφίζει για λίγο τη θλίψη μου». 

2. H Iman, 25 ετών, μαζί με τον γιο της, Ahmed, και την κόρη της, Aishia, στον προσφυγικό καταυλισμό Nizip στην Τουρκία. Εγκατέλειψαν το σπίτι τους στο Χαλέπι μήνες μετά την έναρξη των συγκρούσεων. Η Iman αποφάσισε ότι ήρθε η ώρα να φύγει όταν άκουσε για περιπτώσεις σεξουαλικής κακοποίησης γυναικών στο Χαλέπι. Το ταξίδι προς την Τουρκία ήταν γεμάτο κινδύνους – η Iman έχασε πέντε συγγενείς της. Το πιο σημαντικό πράγμα που κατάφερε να πάρει μαζί της ήταν το Κοράνι, το οποίο κρατάει σε αυτή τη φωτογραφία. Λεει ότι το Κοράνι την κάνει να αισθάνεται προστατευμένη. «Όσο το έχω μαζί μου, έχω επαφή με το Θεό». 

3. Ο Ahmed, 70 ετών, κρατάει το μπαστούνι του στον προσφυγικό καταυλισμό Domiz στο Κουρδιστάν του Ιράκ. Χωρίς αυτό, λεει, δεν θα άντεχε δύο ώρες περπάτημα για να περάσει τα σύνορα για το Ιράκ. «Αυτό που θέλω τώρα για την οικογένειά μου είναι να βρούμε ένα σπίτι όπου μπορούμε να είμαστε ασφαλείς και να μείνουμε για πάντα. Να μη χρειαστεί να γίνουμε πρόσφυγες ποτέ ξανά». Αυτός, η γυναίκα του και τα οκτώ από τα εννέα παιδιά τους έφυγαν για τα σύνορα όταν το σπίτι τους στη Δαμασκό καταστράφηκε μετά από επίθεση. Μαζί με τέσσερις ακόμα οικογένειες – 50 άνθρωποι συνολικά – έφυγαν πάνω στην καρότσα ενός φορτηγού. Ο γιος του Ahmed, που έμεινε πίσω, σκοτώθηκε τον Οκτώβριο του 2012. 

4. Η Leila, 9 ετών, κρατάει ένα τζιν παντελόνι που έφερε μαζί της από τη Συρία στην περιοχή Erbil στο ιρακινό Κουρδιστάν, όπου βρήκαν καταφύγιο αυτή και η οικογένειά της. «Μια μέρα είχα πάει για ψώνια με τους γονείς μου κι έψαχνα για ώρες χωρίς να μπορώ βρω κάτι που να μου αρέσει. Αλλά όταν είδα το συγκεκριμένο τζιν, ήξερα αμέσως ότι θα μου ταιριάζει τέλεια γιατί έχει λουλούδια πάνω του κι εγώ λατρεύω τα λουλούδια», εξηγεί. Η Leila έχει φορέσει το παντελόνι μόλις τρεις φορές, και τις τρεις στη Συρία – δύο φορές σε γαμήλιες γιορτές και μία φορά όταν πήγε να επισκεφτεί τον παππού της. Λεει ότι δεν θα το φορέσει μέχρι να πάει ξανά σε κάποιο γάμο κι ελπίζει να είναι στη Συρία. Η οικογένειά της έφυγε από την περιοχή Deir Alzur της Συρίας όταν οι γείτονές τους σκοτώθηκαν από οβίδα. Τώρα ζουν σε ένα ημιτελές κρύο σπίτι, μαζί με 30 ακόμα άτομα. 

5. Ο 43χρονος Mohamed, πρόσφυγας από την επαρχία Hassakeh της Συρίας, είναι ο ιμάμης του μοναδικού τζαμιού στον προσφυγικό καταυλισμό Domiz στο ιρακινό Κουρδιστάν. Κρατάει το Κοράνι, το πιο σημαντικό πράγμα που κατάφερε να πάρει μαζί του. Ως ιμάμης, η θρησκεία αποτελεί για αυτόν την πιο σημαντική πτυχή στη ζωή του. «Αγαπώ τη θρησκεία μου, αλλά δεν είμαι τόσο αυστηρός στις απόψεις μου. Θέλω να διδάξω τη σημασία της αδελφοσύνης και της ισότητας μεταξύ των θρησκειών», λεει. Ο Mohamed εγκατέλειψε το σπίτι του με τη γυναίκα του και τα έξι παιδιά τους όταν τον προειδοποίησαν ότι τον έψαχναν ένοπλες ομάδες. 

6. Η Tamara, 20 ετών, στον προσφυγικό καταυλισμό Adiyaman στην Τουρκία. Όταν τον Σεπτέμβριο, το σπίτι της Tamara στο Idlib σχεδόν καταστράφηκε , η οικογένεια αποφάσισε ότι θα ήταν πιο ασφαλές να κινηθούν προς τα σύνορα Συρίας-Τουρκίας. «Όταν φύγαμε από το σπίτι μας, αισθανθήκαμε ότι βρέχει σφαίρες», θυμάται η Tamara. «Πηγαίναμε από το ένα καταφύγιο στο άλλο για να προστατευτούμε». Το πιο σημαντικό πράγμα που κατάφερε να πάρει μαζί της είναι το πτυχίο της, το οποίο κρατά στη φωτογραφία. Με αυτό θα μπορέσει να συνεχίσει τις σπουδές της στην Τουρκία. 

7. Ο 37χρονος Waleed, γιατρός , φωτογραφίζεται μέσα στην κλινική των Γιατρών Χωρίς Σύνορα όπου εργάζεται, στον προσφυγικό καταυλισμό Domiz, στο ιρακινό Κουρδιστάν. Κρατάει το πιο πολύτιμο αγαθό του, μια φωτογραφία της γυναίκας του. Παρόλο που είναι μαζί, λεει ότι «Είναι σημαντικό, γιατί εκείνη μου έδωσε αυτή τη φωτογραφία πριν παντρευτούμε, τον καιρό που βγαίναμε. Μου φέρνει υπέροχες αναμνήσεις και μου θυμίζει τις καλές εποχές πίσω στη Συρία». Εγκατέλειψε τη Συρία 20 μέρες αφότου γέννησε η γυναίκα του. «Έφυγα από τη χώρα για το καλό της οικογένειάς μου. Δεν θέλω τα παιδιά μου να μεγαλώσουν ορφανά».

8. H Salma, η οποία είναι τουλάχιστο 90 ετών, φοράει ένα παλιό δαχτυλίδι, κληρονομιά από την ετοιμοθάνατη μητέρα της όταν ήταν μόλις 10 χρονών. Η Salma λεει ότι η μητέρα της, της είπε: «Κράτα αυτό το δαχτυλίδι για να με θυμάσαι». Σκοπεύει να το φοράει μέχρι να πεθάνει. «Δεν είναι μεγάλης αξίας, ούτε ασημένιο ούτε χρυσό, είναι απλά ένα παλιό δαχτυλίδι. Όμως είναι ό,τι μου έχει απομείνει». Φωτογραφήθηκε στον προσφυγικό καταυλισμό Domiz στο Κουρδιστάν του Ιράκ, μετά τη φυγή της από το Qamishly της Συρίας μαζί με τους τρεις γιους της και τις οικογένειές τους. 

9. Η οκτάχρονη May στον καταυλισμό Domiz στο ιρακινό Κουρδιστάν. Το κορίτσι και η οικογένειά της διένυσαν πεζή και με λεωφορείο εκατοντάδες χιλιόμετρα από τη Δαμασκό ως τα σύνορα, διασχίζοντας έναν δύσκολο δρόμο μέσα στο κρύο, με τη μητέρα της να κουβαλάει αγκαλιά τον μικρότερο αδερφό της May. Από τότε που έφτασαν στο Domiz, η μικρή έχει διαρκώς εφιάλτες. Το πιο σημαντικό πράγμα που κατάφερε να πάρει μαζί της λίγο πριν εγκαταλείψει το σπίτι της είναι τα βραχιόλια που φοράει σε αυτή τη φωτογραφία. «Τα βραχιόλια δεν είναι το αγαπημένο μου αντικείμενο», λεει. «Η κούκλα μου, η Νάνσυ, είναι η αγαπημένη μου». Την οποία όμως άφησε πίσω, πάνω στη βιασύνη της οικογένειας να φύγει. 

10. Ο Abdul κρατάει τα κλειδιά του σπιτιού του. Παρόλο που δεν ξέρει αν το σπίτι της οικογένειάς του υπάρχει ακόμη, ονειρεύεται κάθε μέρα ότι γυρίζει πίσω. «Με το θέλημα του Θεού, του χρόνου τέτοια εποχή θα συναντηθούμε στη Δαμασκό» είπε σε μέλη της Ύπατης Αρμοστείας σ- στην κοιλάδα Bekaa, στο Λίβανο. Ο ίδιος και η οικογένειά του εγκατέλειψαν το διαμέρισμά τους στη συριακή πρωτεύουσα λίγο μετά τον τραυματισμό της συζύγου του κατά τη διάρκεια ανταλλαγής πυρών. Ο Abdul, η γυναίκα του, η κόρη τους και τα παιδιά της μένουν μαζί σε ένα ξύλινο καταφύγιο κατασκευασμένο από την Ύπατη Αρμοστεία και το Συμβούλιο Προσφύγων της Δανίας.

11. Η Alia κάθεται στο αναπηρικό καροτσάκι της στον προσφυγικό καταυλισμό Domiz στο ιρακινό Κουρδιστάν. Η 24χρονη γυναίκα ζούσε με την οικογένεια της στη Daara της Συρίας όταν αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το σπίτι τους εξαιτίας των συγκρούσεων. Καθηλωμένη στο αμαξίδιο και τυφλή και από τα δύο μάτια, η Alia λεει ότι ήταν τρομοκρατημένη από όσα συνέβαιναν γύρω της. «Ένστολοι άνδρες ήρθαν και σκότωσαν την αγελάδα μας. Έγινε μάχη έξω από το σπίτι μας και υπήρχαν πολλοί νεκροί στρατιώτες. Έκλαιγα διαρκώς». Η Alia λεει ότι το μόνο σημαντικό πράγμα που πήρε μαζί της είναι «η ψυχή μου, τίποτα περισσότερο, τίποτα υλικό». Όταν τη ρωτήσαμε για το αμαξίδιο, φάνηκε έκπληκτη και απάντησε ότι το θεωρεί επέκταση του κορμιού της, όχι αντικείμενο.

12. Ο Yusuf κρατάει το κινητό του στο κτήριο που μένει τώρα στην κοιλάδα Bekaa του Λιβάνου. Ο ίδιος και η οικογένειά του εγκατέλειψαν το σπίτι τους στη Δαμασκό πέρυσι. Θεωρεί το κινητό του πολύτιμο. «Με αυτό, μπορώ να καλώ τον πατέρα μου. Βρισκόμαστε αρκετά κοντά στη Συρία ώστε να μπορώ να πιάνω σήμα από τη Συρία μερικές φορές κι έτσι μπορώ να καλώ στο σπίτι από το Λίβανο με αστική χρέωση». Στο κινητό έχει επίσης φωτογραφίες συγγενών του που βρίσκονται ακόμη στη Συρία κι έτσι μπορεί να τους έχει κοντά του συνέχεια.

13. Ο Ayman, 82 ετών (αριστερά) και η γυναίκα του, η 67χρονη Yasmin. Aυτή είναι ό,τι πιο σημαντικό κατάφερε ο Ayman να φέρει μαζί του από τη Συρία. «Είναι η καλύτερη γυναίκα που έχω γνωρίσει ποτέ στη ζωή μου», δηλώνει. «Ακόμη και αν γυρνούσα 55 χρόνια πίσω, πάλι εσένα θα διάλεγα», της λέει. Το ζευγάρι (εδώ βρίσκεται στον προσφυγικό καταυλισμό Nizip στην Τουρκία) εγκατέλειψε το σπίτι του που βρίσκεται σε μια αγροτική περιοχή κοντά στο Χαλέπι, μετά τη βάρβαρη δολοφονία ενός γείτονα και του γιού του. Το σπίτι τους περιτριγυρίζεται από ελαιόδεντρα, αμπέλια, καρυδιές και οπορωφόρα. Ξεσπώντας σε κλάματα, ο Ayman περιγράφει πώς δέχτηκαν επίθεση οι γύρω φάρμες, ενώ λεηλατήθηκαν και κάηκαν σπίτια. «Είναι απίστευτο το ότι ένας άνθρωπος μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο σε έναν άλλο άνθρωπο», προσθέτει ο Ayman, ο οποίος νοσταλγεί τη φάρμα του.


Πηγή: www.unhcr.gr

Συμβούλιο της Ευρώπης: «Πόλη 12 Αστέρων» τα Χανιά - Τιμήθηκαν κυρίως για έργα και δράσεις κατά του κοινωνικού αποκλεισμού

«Πόλη 12 Αστέρων» ανακηρύχτηκαν για 2η χρονιά τα Χανιά από το Συμβούλιο της Ευρώπης, με αφορμή την επιτυχημένη συμμετοχή του δήμου, το περασμένο έτος, στις πανευρωπαϊκές εκδηλώσεις για την Ευρωπαϊκή Εβδομάδα Τοπικής Δημοκρατίας.

Όπως μεταδίδει το ΑΜΠΕ, ο δήμος Χανίων πραγματοποίησε, από τις 15 έως τις 21 Οκτωβρίου 2012, μια σειρά από δράσεις και εκδηλώσεις σχετικές με το κεντρικό θέμα της διοργάνωσης, που ήταν «Τα ανθρώπινα δικαιώματα εδραιώνουν περισσότερο ενσωματωμένες κοινότητες».

Το εν λόγω βραβείο πήραν εκτός από τα Χανιά και άλλες 16 πόλεις απ' όλη την Ευρώπη σε σύνολο 130 και πλέον συμμετεχόντων φορέων και οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης.

Σχολιάζοντας τη διάκριση που έλαβε η πόλη των Χανίων, ο γενικός γραμματέας του δήμου και συντονιστής των δράσεων που οργανώθηκαν στην Ευρωπαϊκή Εβδομάδα Τοπικής Δημοκρατίας, Γαβριήλ Κουρής, επισημαίνει πως «η διάκριση που έλαβε ο δήμος μας για δεύτερη συνεχή χρονιά από το Συμβούλιο της Ευρώπης αποτελεί ιδιαίτερη τιμή για τα Χανιά και ταυτόχρονα μια αναγνώριση των προσπαθειών που καταβάλλονται για την ενδυνάμωση της κοινωνικής συνοχής».

Σύμφωνα με τον κ. Κουρή, «κατά τη διάρκεια της Ευρωπαϊκής Εβδομάδας Τοπικής Δημοκρατίας, πολίτες των Χανίων είχαν την ευκαιρία να ενημερωθούν, να συμμετάσχουν και να παρακολουθήσουν δράσεις σχετικές με την προστασία και το σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων».

Όπως επισημαίνει ο γενικός γραμματέας του δήμου, «πολύ σημαντικό στοιχείο που αξιολογήθηκε θετικά από το Συμβούλιο της Ευρώπης ήταν ότι ο δήμος Χανίων, σχεδιάζει και υλοποιεί νέα έργα και δράσεις που συμβάλλουν έμπρακτα στην αντιμετώπιση και αποφυγή του κοινωνικού αποκλεισμού και στην προώθηση των κοινωνικών δικαιωμάτων και της ισότητας των φύλων».

Πηγή: www.lifo.gr

Ο "Μεγάλος Δικτάτωρ" στην Καλαμάτα (20/6 από την Κινηματογραφική Λέσχη)

H Νέα Κινηματογραφική Λέσχη Καλαμάτας ξεκινά τις θερινές προβολές την Πέμπτη 20 Ιουνίου, στις 9.30 το βράδυ, στο Καφέ Σινέ, με την ταινία του Charlie Chaplin "Ο Μεγάλος Δικτάτωρ". Μια ταινία που αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους σταθμούς του κινηματογράφου σε ένα μάθημα δημοκρατίας, που παραμένει ακόμη και σήμερα επίκαιρο και διαχρονικό. Μια ταινία που δεν πρέπει να χάσει κανείς!!

Οι προγραμματισμένες προβολές της Νέας Κινηματογραφικής Λέσχης περιλαμβάνουν στη συνέχεια τον "Υπναρά" του Γούντυ Αλλεν (27 Ιουνίου) και το νοσταλγικό "Θυμάμαι" του Φεντερίκο Φελλίνι (11 Ιουλίου), ενώ η Λέσχη τον Ιούλιο θα επιμεληθεί για 1η φορά για το Festival Μηδέν, μια ενότητα κινηματογραφικών ταινιών μικρού μήκους (5/7, πλατεία Αμφείας, Ιστορικό κέντρο Καλαμάτας, ώρα 9.30).

"Καφέ Σινέ", στη Δυτική Παραλία Καλαμάτας. H είσοδος κοστίζει 4 ευρώ, και είναι ελεύθερη για νέους κάτω των 18 ετών.

www.filmhouse.gr

___________

FILMHOUSE (New Film Club of Kalamata) presents Charlie Chaplin's "The Great Dictator", on Tuesday 20/6.
The screening will take place at Cafe Cine, Kalamata west coast. Entrance fee: 4 euros, free admission for those who are under 18.

Τσιμαμάντα Αντίτσι: ο κίνδυνος της μονοσήμαντης ιστορίας / Chimamanda Adichie: The danger of a single story

Τα στερεότυπα είναι αυτά που αρχικά μας κάνουν να κατηγοριοποιούμε τους ανθρώπους σε ομάδες ''άλλων''. Το πως δημιουργούνται και το πως μπορούμε να σταματήσουμε να τα ανατροφοδοτούμε είναι το θέμα αυτής της ομιλίας:

 
Our lives, our cultures, are composed of many overlapping stories. Novelist Chimamanda Adichie tells the story of how she found her authentic cultural voice -- and warns that if we hear only a single story about another person or country, we risk a critical misunderstanding.

Ένα videogame για τη μετανάστευση έρχεται στην Καλαμάτα / A "videogame" about migration in Kalamata

Στο πλαίσιο του Festival Μηδέν (4-6 Ιουλίου, Ιστορικό Κέντρο Καλαμάτας) θα έχουμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε την παρουσίαση ενός ιδιαίτερου πρότζεκτ, του "βιντεοπαιχνιδιού" Banopticon, με θέμα τη μετανάστευση, της ομάδας Personal Cinema και να συναντήσουμε από κοντά μερικούς από τους δημιουργούς του. Η παρουσίαση προγραμματίζεται για την Παρασκευή 5 Ιουλίου (Πλατεία Αμφείας, 21.30)


Banoptikon videogame from Personal Cinema on Vimeo.

Τα videogames μπορούν να είναι είτε μίντια, είτε παιχνίδια. Αλλά μερικές φορές μπορούν να είναι και τα δύο. Σαν μίντια, μεταφέρουν μια ιδέα από ένα σημείο σε ένα άλλο. Σαν παιχνίδια, θέτουν μια σειρά από συνθήκες μέσα στις οποίες οι άνθρωποι παίζουν. Οποιοδήποτε νόημα ή μήνυμα βγαίνει μέσα από το παιχνίδι παράγεται από τους παίκτες, και δεν είναι απαραίτητο να προυπάρχει στο σχεδιασμό του παιχνιδιού.

Το videogame Banopticon, ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 2010, και θα ολοκληρωθεί – σε πρώτη φάση- τον Μάρτιο του 2013, μέσα στο πλαίσιο του MIG@NET, ενός Ευρωπαικού ερευνητικού προγράμματος.

Το πρόγραμμα, συντονίζει το Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, Κέντρο Σπουδών Φύλου και συμπεριλαμβάνει συνεργάτες από επτά Ευρωπαικές χώρες όπως: Πανεπιστήμιο της Μπολώνια, Τμήμα Πολιτικής, Θεσμών και Ιστορίας, Ιταλία, Συμφιλίωση (SYM), Κύπρος, Ίδρυμα Ανθρώπινων Επιστημών (FMSH) Παρίσι, Γαλλία, Πανεπιστήμιο του Αμβούργου, Ινστιτούτο Κοινωνιολογίας, (UHH), Γερμανία, Πανεπιστήμιο της Ουτρέχτης, Τμήμα Μέσων και Πολιτιστικών Σπουδών, Τμήμα απόφοιτων Σπουδών Φύλου (UU), Ολλανδία, The Peace Institute, Ινστιτούτο Σύγχρονων Κοινωνικών και Πολιτικών Σπουδών (PI) Λουμπλιάνα, Σλοβενία, Πανεπιστήμιο του Hull, Τμήμα Ανθρωπιστικών Σπουδών, Ηνωμένο Βασίλειο.

Το πρόγραμμα MIG@NET, εξερευνά τον τρόπο με τον οποίο οι μετανάστες -ως μεμονωμένα άτομα αλλά και ως κοινότητες- συμμετέχουν στην παραγωγή και διαμόρφωση των ψηφιακών δικτύων σε διεθνική κλίμακα και την επιρροή των τελευταίων στην μεταναστευτική κινητικότητα και ενσωμάτωση. Το πεδίο έρευνας περιλαμβάνει επτά θεματικές περιοχές διερεύνησης: Συνοριακές Διελεύσεις, Επικοινωνιακές και Πληροφοριακές Ροές, Εκπαίδευση και Γνώση, Θρησκευτικές Πρακτικές, Σεξουαλικότητες, Κοινωνικά Κινήματα, Διαπολιτισμική Σύγκρουση και Διάλογος.

Ο στόχος του videogame Banopticon είναι η συλλογή δεδομένων από το ερευνητικό πεδίο, η οργάνωσή τους ως στοιχεία παιχνιδιού, (game elements ) η δημιουργία διαφορετικών χώρων (game spaces) και τέλος η ελεύθερη διανομή τους στο διαδίκτυο. Το παιχνίδι στην πρώτη φάση του, σχεδιάζεται σαν ένα online single user, τρισδιάστατο videogame. Περιέχει τα αποτελέσματα των ερευνών με τη μορφή: βίντεο, ήχων, ιστοσελίδων, φωτογραφιών , διαλόγων και κειμένων. Το υλικό και τα συμπεράσματα των ερευνών ενσωματώνονται σε περιβάλλοντα που αντιστοιχούν στα πεδία έρευνας, στις σύγχρονες καταστάσεις που αφορούν στη μετανάστευση, τον φυσικό ή ηλεκτρονικό έλεγχο της και συνεπώς τον καθορισμό των γεωγραφικών και των ψηφιακών συνόρων, τις μορφές εργασίας και παραγωγής που διαμορφώνονται σήμερα, αλλά και τις πράξεις αποκλεισμού, βίας ή αντίθετα της συνύπαρξης των μεταναστών με τους -θεωρούμενους ως νόμιμους- κατοίκους της Ευρώπης.

Η εργασιακή ομάδα του Banopticon αποτελείται από το Personal Cinema (www.personalcinema.org) : Γιάννης Σκουλιδάς (καλλιτέχνης-προγραμματιστής) , Ηλίας Μαρμαράς (media artist), Ξένια Κολιοφώτη (συνεργασία στο σενάριο και επιμελήτρια κειμένων), Δάφνη Δραγώνα (επιμελήτρια Νέων Μέσων) και από τους συνεργάτες Δημήτρη Φωτίου (γλύπτης- 3D designer) και Αλέξανδρος Σαλαπάτας (προγραμματιστής).

http://www.mignetproject.eu/

__________________

We will have the opportunity to attend a presentation of Banopticon, a very interesting "videogame" project on migration which will be exhibited in the frame of Festival Miden in Kalamata. Festival Miden has invited Personal Cinema to present their project and we will have the chance to meet and discuss with them. The presentation is scheduled for Friday, June 6, Amfeias' Square, Historic Center of Kalamata (21.30h)

Videogames can be either media or games. But sometimes they can be both. As media, they may carry an idea from one place to another. As games, they establish a set of conditions within which humans play. Any meaning or message that comes out of the game is generated by the players, and was not necessarily enclosed in the game's design.

The videogame Banopticon has been under development since January 2010, and will be completed by March 2013, into the context of a MIG@NET, a E.U's research project (mignetproject.eu). The project, is coordinated by Panteion University of Social and Political Sciences (UPSPS), Centre for Gender Studies and includes partners from seven European countries as: University of Bologna, Department of Politics, Institutions and History // Symfiliosi (SYM), Cyprus // Fondation Maison des sciences de l’homme (FMSH), Paris // University of Hamburg, Institute for Sociology (UHH) // Utrecht University, Department of Media and Culture Studies-Graduate Gender Programme (UU) // The Peace Institute, Institute for Contemporary Social and Political Studies (PI), Ljubljana // University of Hull, Department of Humanities, UK.

The aim of the videogame Banopticon is to collect data from the research fields, organize them as game elements, create different game spaces and finally disseminate them to the public.

The game is designed -- for now -- as an online single-user 3D videogame and will include video, sound recordings, web pages, photography and texts, in a playful form.

The material and the results of the research, are embedded into environments that correspond to the research fields, to the contemporary situations that refer to migration, to the physical or electronic forms of control of it and consequently to the definition of the geographical and digital borders. They refer as well to the forms of production and labor and to the acts of exclusion, violence or in the contrary to the forms of coexistence with the – so-called legal -- inhabitants of Europe.

The working team of Banopticon is the Personal Cinema collective (personalcinema.org ) that includes: Yannis Skoulidas (artist-programmer), Ilias Marmaras (media artist), Xenia Koliofoti ( script co-writer and editor) Daphne Dragona (New Media curator) and the collaborators, Dimitris Fotiou (sculptor-3D designer) and Alex Salapatas (programmer).

June 20: World Refugee Day / 20 Ιουνίου: Παγκόσμια Ημέρα για τους Πρόσφυγες

A call from the UN Refugee Agency:

1. The focus of World Refugee Day 2013 is on the impact of war on families. The core message is "1 family torn apart by war is too many."

2. The campaign call-to-action is to “Take 1 minute to support a family forced to flee.” 
In 1 minute, a family can be torn apart by war, a child can be separated from his or her parents, and a lifetime of work can be destroyed. Yet in 1 minute, we can also act - reuniting a family, protecting a child, providing shelter. Please donate now and help UNHCR assist refugees. Your 1 simple action will help thousands of uprooted people today.

3. Photo Gallery:
UNHCR has launched a project sourcing photos and stories from forcibly displaced people from around the world, who show and describe the most important thing they brought with them when they fled from their homes. We encourage our partners and stakeholders to participate in the photo project. More information coming soon, please check back!

http://www.unhcr.ca/wrd/

Let's begin! Meeting our first artists: Andreas Savva and Margarita Stavraki

First of all, let us introduce our fb group, created to help our communication: https://www.facebook.com/groups/437039246391219/
Feel free to join and invite new members!

Our first news (you can also find related posts and updates at the fb group):

We have invited several artists, from Kalamata and elsewhere, to help us with their experience and their ideas. They contribute voluntarily to the project with meetings that will eventually lead to artworks and actions (announcements about the meetings you can find at our fb group)

-We started with a meeting with Andreas Savva (a well-known visual artist from Cyprus), who gave last week a lecture about his work, focusing on the part of his work that deals with immigration and refugees.

-Margarita Stavraki (visual artist/art teacher) has started a series of creative meetings at her garden for young parents with their kids. The meetings started with parents from Greece and Italy, but the company gets bigger and bigger, welcoming members even from abroad, who may send their works from distance. Their theme: our suitcase, the one that we carried with us, the one that we carry or the one that we would like to take with us when we move to another location. What would we put in our luggage?

-Also, a first meeting took place with the project members and visual artists Gioula Papadopoulou, Panayiotis Tendes and Martha Zoupa, for brainstorming and to coordinate our future actions. Graphic designer Danny Kargas volunteered to design our logo and poster!

____________

Καταρχήν, να σημειώσουμε ότι δημιουργήσαμε ένα γκρουπ στο facebook, με στόχο να έχουμε μεταξύ μας μια πιο άμεση επικοινωνία: https://www.facebook.com/groups/437039246391219/
Μπορεί να ενταχθεί στην ομάδα ελεύθερα όποιος το επιθυμεί και να καλέσει νέα μέλη!

Τα πρώτα μας νέα (σχετικές αναρτήσεις θα βρείτε πιο αναλυτικά στο γκρουπ):

Έχουμε καλέσει γνωστούς εικαστικούς καλλιτέχνες, από την Καλαμάτα και αλλού, οι οποίοι θα μας βοηθήσουν -εθελοντικά- με τις γνώσεις και τις ιδέες τους και πραγματοποιούμε ανοικτές συναντήσεις μαζί τους (προς το παρόν οι ανακοινώσεις γίνονται μέσα από το fb group)

-Ξεκινήσαμε με μια συνάντηση με τον Ανδρέα Σάββα (εικαστικός από την Κύπρο), ο οποίος μας παρουσίασε συνολικά τη δουλειά του, με έμφαση στη σειρά έργων του που έχουν σαν θέμα τη μετανάστευση και την προσφυγιά (η συνάντηση πραγματοποιήθηκε στο Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας Καλαμάτας την προηγούμενη εβδομάδα, όπου συμμετείχαν και οι εκπαιδευόμενοι του ΣΔΕ). Για το έργο του Ανδρέα Σάββα σας παραπέμπουμε σε μια παλιότερη συνέντευξή του εδώ: http://www.stinbriza.gr/?id=266&tab=themata&thema=1058

"Πακέτα επιβίωσης"

-Η Μαργαρίτα Σταυράκη (εικαστικός/εκπαιδευτικός) ξεκίνησε δημιουργικές συναντήσεις στον κήπο της για νέους γονείς με τα παιδιά τους, από διάφορες χώρες, μια παρέα που συνεχώς θα εμπλουτίζεται και θα μεγαλώνει, με στόχο να φέρει εμάς και τα παιδιά μας πιο κοντά και να μας ενώσει μέσα από την τέχνη και το δημιουργικό παιχνίδι! Θέμα: η βαλίτσα μας, αυτή που φέραμε μαζί, αυτή που κουβαλάμε ή αυτή που θα θέλαμε να πάρουμε μαζί μας σ' έναν άλλο τόπο. Τι θα βάζαμε μέσα στη βαλίτσα?

  

-Κάναμε επίσης μια πρώτη συνάντηση με τους εικαστικούς Γιούλα Παπαδοπούλου, Παναγιώτη Τέντε και Μάρθα Ζούπα για brainstorming και λίγο συντονισμό! Ο graphic designer Ντάνυ Κάργας ανέλαβε να μας φτιάξει το λογότυπο και την αφίσα του πρότζεκτ!