Φωτογραφίες από τη δράση "Steps" στο 7ο Φεστιβάλ Δρόμου Καλαμάτας

Η δράση "Steps" στο 7ο Φεστιβάλ Δρόμου Καλαμάτας (Πάρκο Σιδηροδρόμων) μας έφερε όλους ένα βήμα πιο κοντά, σε μια σκηνή από τους σεισμούς της Καλαμάτας... (26-28/7)

Ιδέα, συντονισμός: Μάρθα Ζούπα (στο πλαίσιο του project "Οι ζωές των άλλων")

"Οι ζωές των άλλων" στο 7ο Φεστιβάλ Δρόμου Καλαμάτας! (26-28/7)

Το project "Οι ζωές των άλλων" παρουσιάζει στο 7ο Φεστιβάλ Δρόμου Καλαμάτας μια επιλογή έργων βίντεο (προβολές την Κυριακή 28/7, ώρα 21.00) και μια in situ εικαστική εγκατάσταση με τίτλο Steps, ένα συμμετοχικό έργο σε ιδέα και συντονισμό της Μάρθας Ζούπα που θα είναι προσβάσιμο και τις 3 ημέρες του φεστιβάλ (26-28/7).

Εικαστική εγκατάσταση Steps 

Η εικαστικός Μάρθα Ζούπα σχεδίασε και συντονίζει για το project "Οι ζωές των άλλων" μια in situ εικαστική εγκατάσταση, η οποία θα εξελίσσεται συμμετοχικά και τις 3 ημέρες του φεστιβάλ και στην οποία καλούμε όλους να συμμετέχουν! Μια σκηνή (και συγκεκριμένα μια σκηνή που είχε χρησιμοποιηθεί μετά τους σεισμούς της Καλαμάτας ως προσωρινό σπίτι/καταφύγιο, ευγενική παραχώρηση της Νομαρχίας Μεσσηνίας) θα στηθεί στο Πάρκο Σιδηροδρόμων, δίπλα στην πίστα του πατινάζ. Στο εσωτερικό της σκηνής, που συμβολίζει την έκτακτη ανάγκη, το καταφύγιο και την ασφάλεια, θα εκτεθούν σημειώσεις/κείμενα μεταναστών στη μητρική τους γλώσσα και στα αγγλικά, σκέψεις γύρω από την έννοια του βήματος (step). Τι είναι το βήμα για έναν άνθρωπο; για τον κάθε άνθρωπο που αναγκάστηκε ενδεχομένως να αφήσει το σπίτι του ή για τον κάθε άνθρωπο που σκέφτεται να μετοικήσει κάπου αλλού; τι είναι όμως και το βήμα γενικά, ως σύμβολο; Με ανοικτή πρόσκληση συμμετοχής, κάποιες σκέψεις/κείμενα έχουν συγκεντρωθεί ήδη. Οι παρευρισκόμενοι στο φεστιβάλ θα προσκληθούν επίσης να διατυπώσουν in situ τις δικές τους σκέψεις και να συμμετέχουν στο "ράψιμο" των κειμένων πάνω στη σκηνή για τη δημιουργία ενός ιδιότυπου "patchwork" ανθρωπίνων σκέψεων.

Προβολές

Ένα μικρό αφιέρωμα στο animation -ως μια κοινή παγκόσμια γλώσσα έκφρασης μέσω της κινούμενης εικόνας- και 2 επιπλέον έργα βίντεο στο πλαίσιο του project "Οι ζωές των άλλων" θα παρουσιάσει το Festival Μηδέν στο Φεστιβάλ Δρόμου Καλαμάτας (26-28/7), στο Πάρκο Σιδηροδρόμων (Κυριακή 28 Ιουλίου στις 21.00)

Αμέσως μετά, η Νέα Κινηματογραφική Λέσχη Καλαμάτας θα παρουσιάσει διακεκριμένες ταινίες από το φετινό AISFF Διεθνές Festival Ταινιών Μικρού Μήκους Psarokokalo, το οποίο ταξιδεύει για πρώτη φορά στην πόλη της Καλαμάτας.

Ειδικότερα στο πλαίσιο του project "Οι ζωές των άλλων" θα παρουσιαστούν:

1. "Ο μικρός πρίγκηπας" του Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ, σε μια stop-motion animation εκδοχή από τους μαθητές του Σχολείου Δεύτερης Ευκαιρίας Καλαμάτας! Το βίντεο δημιουργήθηκε στο πλαίσιο ενός σχεδίου δράσης με τίτλο "Τεχνικές κινούμενης εικόνας" που υλοποιήθηκε φέτος στο ΣΔΕ Καλαμάτας και είναι το συνεργατικό αποτέλεσμα μιας πολύμηνης προσπάθειας των εκπαιδευομένων του σχολείου, με δική τους διασκευή-σενάριο, τρισδιάστατα σκηνικά-κατασκευές και κούκλες από πλαστελίνη. Το Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας είναι ένα ιδιαίτερο σχολείο για ενήλικες, που έχει σα στόχο να αναπληρώσει τη γυμνασιακή εκπαίδευση μέσα από ένα πολύ ενδιαφέρον μοντέλο συνεργατικής μάθησης, υλοποιώντας σχέδια δράσης (project) και υιοθετώντας εναλλακτικές μεθόδους μάθησης διαθεματικού χαρακτήρα. Για το συγκεκριμένο project συνεργάστηκαν εκπαιδευόμενοι του Α και Β κύκλου, όλων των ηλικιών, ανάμεσα τους και μαθητές από ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες, και εκπαιδευτικοί διαφόρων ειδικοτήτων: Αισθητικής και Πολιτισμικής Αγωγής, Γλωσσικού και Κοινωνικού γραμματισμού.
Διάρκεια: 10 λεπτά

2. "I thin(g)k, you thin(g)k" είναι ο τίτλος του βίντεο που προέκυψε από μια μικρή δράση που έγινε στο πλαίσιο του project "Οι ζωές των άλλων". Η δράση πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του μουσικού φεστιβάλ που διοργάνωσε πρόσφατα στο Πάρκο Σιδηροδρόμων το Καλλιτεχνικό Στέκι. Μια γωνιά φωτογράφησης, 100 περίπου άτομα και μερικά αντικείμενα - σύμβολα που μας βάζουν να σκεφτούμε τι θεωρούμε πιο σημαντικό στη ζωή αποκαλύπτουν κοινούς τόπους και κοινές ανάγκες ανθρώπων διαφορετικών ηλικιών και εθνικοτήτων, σε μια προσπάθεια να εντοπίσουμε αυτά που μας ενώνουν! Ένα ομαδικό project, με φωτογραφίες του Παναγιώτη Τέντε και επεξεργασία-μετατροπή σε βίντεο από τον Λουκά Μπουσούνη.
Διάρκεια: 5 λεπτά

ανοιχτή πρόσκληση για νέα εικαστική δράση! - open call to an artistic action!

-------english version below

Ένα νέο κάλεσμα για μια ακόμη εικαστική δράση του πρότζεκτ "Οι ζωές των άλλων". Περιμένουμε απ' όλους συμμετοχές! Τη δράση επιμελείται η εικαστικός Μάρθα Ζούπα. Τις συμμετοχές μπορείτε να τις στέλνετε στο e-mail του πρότζεκτ: livesofothers.project@gmail.com

Ανοιχτό κάλεσμα

Έως τις 23 Ιουλίου κάνουμε ανοιχτό κάλεσμα σε όποιον ενδιαφέρεται να συμμετέχει στο ακόλουθο πρότζεκτ, το οποίο αφορά άτομα που είναι μετανάστες ανεξάρτητα από φύλο, ηλικία και εθνικότητα.

Έτσι λοιπόν:
Αν είσαι ο ίδιος μετανάστης,
Αν έχεις φίλους, γνωστούς ή συγγενείς μετανάστες
Ή αν έχεις κέφι να βρεις μετανάστες στην γειτονιά σου /στον χώρο σου που ενδιαφέρονται να συμμετέχουν, αρκεί να κάνεις/να κάνουν το εξής:

Γράψε σε μια λευκή κόλλα με μαύρο μαρκαδόρο στην μητρική σου γλώσσα, το πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι όταν ακούς την λέξη «βήμα» (“step”).Μπορεί να είναι μια λέξη, μια φράση ή ένα κείμενο. Αφήνοντας λίγο κενό γράψε από κάτω την αγγλική μετάφραση και αν θες το μικρό σου όνομα και την χώρα καταγωγής σου .Φωτογράφισέ το ψηφιακά και στείλε το στην ακόλουθη διεύθυνση, livesofothers.project@gmail.com.

Σκοπός είναι να συλλεχθεί ένα μωσαϊκό από αυτές τις καταγραφές των σκέψεων, των συναισθημάτων και των προβληματισμών του εκάστοτε συμμετέχοντα, κατά κάποιο τρόπο ένα μότο του καθένα.
Το τελικό αποτέλεσμα του πρότζεκτ θα είναι μια εγκατάσταση σε δημόσιο χώρο στην Καλαμάτα , όπου εκεί μια σκηνή θα καλυφθεί/ντυθεί με τις εκτυπώσεις του υλικού που θα στείλετε.
Η σκηνή ως σύμβολο του μετανάστη, του νομά, του πρόσφυγα που του παρέχει προστασία, ένα προσωρινό σπίτι, ένα καταφύγιο, έναν ενδιάμεσο σταθμό; στο ταξίδι του.

Στις 26 και 27 Ιουλίου λοιπόν, παράλληλα με το φεστιβάλ δρόμου στο πάρκο σιδηροδρόμων, σας περιμένουμε να ράψουμε ένα-ένα τα κομμάτια αυτού του «πάζλ» πάνω στην σκηνή.

Σκοπός του πρότζεκτ είναι να δημιουργηθεί ένα συλλογικό εικαστικό έργο που θα στρέφει την ματιά μας και την προσοχή μας στην διαφορετικότητα, την πολυπολιτισμικότητα και την εύθραυστη πραγματικότητα του μετανάστη ως φαινόμενο και ως ξεχωριστή οντότητα.

Ιδέα-συντονισμός: Μάρθα Ζούπα (εικαστικός)

______________

Open call!

 Until July 23 we are giving out an open call for those who are interested in participating in the following project relating to immigrants of any sex, age, or nationality. 

Therefore: 
If you are an immigrant, 
If you have friends, relatives, or people you know who are immigrants, 
Or if you are up to finding immigrants in your neighborhood/area who are interested in participating you/they just have to : 

Write down on a white sheet of paper with a black marker, in your mother language the first thing that comes to your mind by hearing the word “step”. It could be a word, a phrase, or a short text. Under that leave some space and write the English translation. You may add your first name and the country you come from. 

Take a digital photo of the whole page and send it to the following address: livesofothers.project@gmail.com 

The purpose of the project is to collect a mosaic of these documentations that indicate the thoughts, the emotions, and the concerns of the participants, a sort of statement of the people involved. 

The final result will be an installation, taking place in a public area in Kalamata, Greece, where a tent will be covered/dressed with the prints of the submitted materials. 

The tent stands as a symbol for the immigrant, the nomad, the refugee, that provides him/her protection, a temporary home, a shelter, a station between his/her journey. 

So, on the 26th and 27th of July, in collaboration with the street festival in the railway park you are most welcome to join us to sew one by one the pieces of this “puzzle” on the tent. The aim of this project is to create a group art work that will attract our sight and our attention to diversity, multicultural diversity and the fragile reality of immigrants as a phenomenon of our society, but also as unique individuals. 

Co-ordinator artist: Martha Zoupa

Το αφιέρωμα στη διαφορετικότητα στο Festival Μηδέν - Screenings against racism and descrimination at Festival Miden

Στο φετινό πρόγραμμα του φεστιβάλ Μηδέν (που πραγματοποιήθηκε στην Καλαμάτα από 4 έως 6 Ιουλίου), ένα μεγάλο αφιέρωμα σε ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες και μια επιλογή έργων βίντεο με θέμα τη διαφορετικότητα, παρουσιάστηκαν στο πλαίσιο του προγράμματος "Οι ζωές των άλλων".

Η παρουσίαση του προγράμματος έγινε την Πέμπτη το πρωί στο Αρχαιολογικό Μουσείο Μεσσηνίας, που φιλοξένησε ένα μέρος του αφιερώματος. Στην παρουσίαση συμμετείχαν:

-η Μαίρη Τσουλάκου, αρχαιολόγος του Αρχαιολογικού Μουσείου Μεσσηνίας, η οποία μίλησε για την εδώ και 3 χρόνια συνεργασία με το Μουσείο και τη σημασία της σε καλλιτεχνικό και κοινωνικό επίπεδο. Παρουσίασε συνοπτικά το πρόγραμμα προβολών στο μουσείο, το οποίο περιλαμβάνει ενότητες ξένων φεστιβάλ από Γερμανία, Ρωσία, Ιταλία, Πορτογαλία και Αμερική, δίνοντας έμφαση στις προβολές του Σαββάτου, που είναι αφιερωμένες στην καταπολέμηση του κοινωνικού αποκλεισμού. Το Μουσείο φιλοξένησε σε αυτό το πλαίσιο έργα παιδιών από την Kids Company (ένα θεραπευτικό και υποστηρικτικό κέντρο για παιδιά με τραυματικές εμπειρίες με έδρα το Λονδίνο), ένα βίντεο-ντοκυμαντέρ που δημιουργήθηκε από ασθενείς - μέλη της ομάδας βιντεοτέχνης της μονάδας ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης του Κέντρου Κοινοτικής Ψυχικής Υγιεινής Βύρωνα-Καισαριανής, καθώς και μια ενότητα έργων με θέμα την Τρίτη Ηλικία.

-η Γιούλα Παπαδοπούλου, από την ομάδα διοργάνωσης του φεστιβάλ παρουσίασε συνοπτικά το συνολικό πρόγραμμα του φεστιβάλ, δίνοντας έμφαση στις νέες συνεργασίες και το άνοιγμα του φεστιβάλ σε νέους επιμελητές, συστήνοντας και δίνοντας το λόγο στους επίσης παρόντες συνεργάτες:

-την Άσα Φάλεβιτς από τη Σουηδία, επιμελήτρια του Where Dreams Cross που παρουσιάζεται φέτος στο φεστιβάλ Μηδέν.

-τη Μανουέλα Γκασκόν, εθελόντρια του Κέντρου Νέων Καλαμάτας η οποία ήρθε από τη Γαλλία με ένα πρόγραμμα κινητικότητας νέων στην Ευρώπη εκφράζοντας το ενδιαφέρον της να συνεργαστεί φέτος με το φεστιβάλ Μηδέν και η οποία επιμελείται 2 ενότητες του φεστιβάλ. Η μια από αυτές είναι κομβική για το φετινό αφιέρωμα κατά των κοινωνικών, φυλετικών και κάθε είδους διακρίσεων, με τίτλο Come as you are (έλα όπως είσαι).

-το Φιλάρετο Βούρκο, εμπνευστή και συντονιστή του Κέντρου Νέων Καλαμάτας και του ΚΑΝΕ, με το οποίο το φεστιβάλ συνεργάζεται φέτος για την υλοποίηση ενός Ευρωπαϊκού προγράμματος κατά του ρατσισμού και των κοινωνικών διακρίσεων, που οι δράσεις του θα συνεχιστούν μέχρι το τέλος Σεπτέμβρη.

-τον Γιάννη Σκουλιδά, από την ομάδα Personal Cinema, η οποία σε αυτό το πλαίσιο
παρουσίασε την Παρασκευή 5/7 το videogame Banoptikon, μια πολύ ενδιαφέρουσα προσέγγιση στο μεταναστευτικό ζήτημα στην Ευρώπη. Το "παιχνίδι" σχεδιάστηκε στο πλαίσιο ενός συνεργατικού προγράμματος που συντονίζει το Πάντειο Πανεπιστήμιο, με συνεργάτες πανεπιστήμια από 6 Ευρωπαϊκές χώρες.

-Τέλος, η Μαργαρίτα Σταυράκη παρουσίασε τις συνεργασίες με άλλους φορείς και ομάδες της Καλαμάτας (Καλλιτεχνικό Στέκι, Κινηματογραφική Λέσχη Καλαμάτας, DK design studio) και τη διάχυση του φεστιβάλ σε περισσότερους χώρους του Ιστορικού Κέντρου.

Οι παρουσιάσεις των ενοτήτων και έργων που επιλέχθηκαν στο πλαίσιο του πρότζεκτ πραγματοποιήθηκαν με επιτυχία! Θα προγραμματίσουμε περισσότερες προβολές και στο μέλλον.

Εν τω μεταξύ, κάθε ενδιαφερόμενος μπορεί να συνεχίσει να στέλνει σχετικά βίντεο και υλικό για νέες προβολές που θα σχεδιαστούν στο πλαίσιο του πρότζεκτ!

Από την παρουσίαση στο Αρχαιολογικό Μουσείο Μεσσηνίας (4/7):

Από την παρουσίαση του videogame Banoptikon, των Personal Cinema, με θέμα τη μετανάστευση στην Ευρώπη:

Από την προβολή της ενότητας Come as you are (΄Ελα όπως είσαι) το Σάββατο 6/7 στην κεντρική προβολή του Φεστιβάλ Μηδέν (επιμέλεια: Manuela Gascon, εθελόντρια προγράμματος EVS):

Το αναλυτικό πρόγραμμα του Φεστιβάλ Μηδέν μπορείτε να το ξεφυλλίσετε εδώ:

Η φωτογράφιση μας στο πάρκο σιδηροδρόμων / our photoshoot at the Railway Park, Kalamata

Μερικές από τις φωτογραφίες που τραβήξαμε κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ που διοργάνωσε το Καλλιτεχνικό Στέκι στο Πάρκο Σιδηροδρόμων Καλαμάτας πριν 2 εβδομάδες! Περίπου 100 άνθρωποι, διαφόρων ηλικιών και εθνικοτήτων, φωτογραφήθηκαν κρατώντας ένα αντικείμενο που συμβολίζει το τι θεωρούν σημαντικό στη ζωή: ένα σπιτάκι για την έννοια της κατοικίας και της προστασίας, ένα λουλούδι για τη φύση, ένα ρολόι για το χρόνο, έναν κύβο του Ρούμπικ για τη γνώση και τη σκέψη, ανθρώπινες φιγούρες από χαρτί για την αδερφοσύνη και τον άνθρωπο, μια μελιτζάνα και μια πατάτα για το φαγητό και την επιβίωση, μια καρδιά για την αγάπη κλπ.
Ανάμεσα τους, στο πρότζεκτ συμμετείχε και ο Ρος Ντέιλυ, που την πρώτη μέρα του φεστιβάλ έπαιξε μουσική με την ομάδα του!

Από τις φωτογραφίες θα προκύψει ένα βίντεο, το οποίο θα αναρτήσουμε σ΄υντομα, αμέσως μόλις ολοκληρωθεί!
_______________

Here are some photos from our photoshoot during the festival of Kallitexniko Steki at the Railway Park of Kalamata two weeks ago. About 100 people were photographed with an object that symbolizes what's more important to them in life: a house for home, a flower for nature, a clock for time, papercut human figures for brotherhood and humanity, vegetables for food, a heart for love etc.

Ross Daly, who was performing the first day, also participated!

The photos will be edited as a video, which will be posted online soon!

Μια μικρή δράση για ένα ομαδικό βιντεοπορτραίτο / Things that connect us and a collective portrait!

Αύριο + μεθαύριο (Σάββατο 29 και Κυριακή 30/6) στο φεστιβάλ που διοργανώνει το Στέκι στο Πάρκο Σιδηροδρόμων θα γίνει μια πρώτη δράση σε συνεργασία με τα παιδιά από το Στέκι για το πρότζεκτ μας. Ετοιμαστείτε να φωτογραφηθείτε με ό,τι θεωρείτε σημαντικό για τη δημιουργία ενός ομαδικού βιντεοπορτραίτου. Περισσότερα επιτόπου!

Saturday 29 and Sunday 30 of June, during the Music Festival that will take place at the Railway Park of Kalamata, we will start a small and fun action: everyone can be photographed by the team of Kallitechniko Steki with theiir favorite and most important things in life! Things that connect all of us! The photos will be then edited as a collective videoportrait.
Find out more in situ!!

Τι θα έπαιρνες μαζί σου αν έπρεπε να εγκαταλείψεις την πατρίδα σου; 13 Σύροι πρόσφυγες απαντούν

Τι θα έπαιρνες μαζί σου αν έπρεπε να εγκαταλείψεις το σπίτι σου και να πας σε μια άλλη χώρα; Περισσότεροι από 1 εκατομμύριο Σύροι αναγκάστηκαν να απαντήσουν σε αυτό το ερώτημα λίγο πριν ξεκινήσουν το επικίνδυνο ταξίδι τους για τη γειτονική Ιορδανία, το Λίβανο, την Τουρκία, το Ιράκ και άλλες χώρες στη γύρω περιοχή. Οι συγκεκριμένες φωτογραφίες αποτελούν το δεύτερο μέρος ενός φωτογραφικού project, όπου πρόσφυγες από διάφορα μέρη του κόσμου απαντούν στο ερώτημα: «Ποιο είναι το πιο σημαντικό πράγμα που φέρατε από την πατρίδα;».

Το πρώτο μέρος του project είχε ως θέμα τους πρόσφυγες που έφυγαν από το Σουδάν προς το Νότιο Σουδάν, οι οποίοι πήραν μαζί τους κατσαρόλες, φιάλες για νερό και άλλα αντικείμενα που θα τους ήταν χρήσιμα στο ταξίδι τους. Αντίθετα, οι κατατρεγμένοι από τον πόλεμο στη Συρία αισθάνονται την ανάγκη να «κρύψουν» τον ξεριζωμό τους και μοιάζουν σαν να πηγαίνουν μια οικογενειακή βόλτα ή μια κυριακάτικη εκδρομή ενώ προσπαθούν να περάσουν τα σύνορα. Τα μόνα που έχουν μαζί τους είναι κλειδιά, κομμάτια χαρτί, τηλέφωνα και βραχιόλια - πράγματα που φοριούνται ή χωρούν σε μια τσέπη. Κάποιοι Σύροι κουβαλούν ένα σύμβολο της θρησκείας τους, άλλοι κάτι που να τους θυμίζει το σπιτικό τους ή μια χαρούμενη στιγμή.

1. Ο Omar, 37 ετών, κρατάει ένα buzuq (αραβικό μπουζούκι) – το πιο σημαντικό πράγμα που κατάφερε να φέρει μαζί του στον προσφυγικό καταυλισμό Domiz στο ιρακινό Κουρδιστάν. Ο Omar αποφάσισε ότι ήρθε η ώρα να εγκαταλείψει το σπίτι του στη συριακή πρωτεύουσα, τη Δαμασκό, τη βραδιά που σκοτώθηκαν οι γείτονές του. «Οι δολοφόνοι, όποιοι και αν ήταν αυτοί, μπήκαν στο σπίτι τους κι έσφαξαν τον γείτονά μου και τους δύο γιους του με απίστευτη αγριότητα», θυμάται. Ο Omar λεει ότι όταν παίζει buzuq, νιώθει νοσταλγία και θυμάται την πατρίδα του. «Ανακουφίζει για λίγο τη θλίψη μου». 

2. H Iman, 25 ετών, μαζί με τον γιο της, Ahmed, και την κόρη της, Aishia, στον προσφυγικό καταυλισμό Nizip στην Τουρκία. Εγκατέλειψαν το σπίτι τους στο Χαλέπι μήνες μετά την έναρξη των συγκρούσεων. Η Iman αποφάσισε ότι ήρθε η ώρα να φύγει όταν άκουσε για περιπτώσεις σεξουαλικής κακοποίησης γυναικών στο Χαλέπι. Το ταξίδι προς την Τουρκία ήταν γεμάτο κινδύνους – η Iman έχασε πέντε συγγενείς της. Το πιο σημαντικό πράγμα που κατάφερε να πάρει μαζί της ήταν το Κοράνι, το οποίο κρατάει σε αυτή τη φωτογραφία. Λεει ότι το Κοράνι την κάνει να αισθάνεται προστατευμένη. «Όσο το έχω μαζί μου, έχω επαφή με το Θεό». 

3. Ο Ahmed, 70 ετών, κρατάει το μπαστούνι του στον προσφυγικό καταυλισμό Domiz στο Κουρδιστάν του Ιράκ. Χωρίς αυτό, λεει, δεν θα άντεχε δύο ώρες περπάτημα για να περάσει τα σύνορα για το Ιράκ. «Αυτό που θέλω τώρα για την οικογένειά μου είναι να βρούμε ένα σπίτι όπου μπορούμε να είμαστε ασφαλείς και να μείνουμε για πάντα. Να μη χρειαστεί να γίνουμε πρόσφυγες ποτέ ξανά». Αυτός, η γυναίκα του και τα οκτώ από τα εννέα παιδιά τους έφυγαν για τα σύνορα όταν το σπίτι τους στη Δαμασκό καταστράφηκε μετά από επίθεση. Μαζί με τέσσερις ακόμα οικογένειες – 50 άνθρωποι συνολικά – έφυγαν πάνω στην καρότσα ενός φορτηγού. Ο γιος του Ahmed, που έμεινε πίσω, σκοτώθηκε τον Οκτώβριο του 2012. 

4. Η Leila, 9 ετών, κρατάει ένα τζιν παντελόνι που έφερε μαζί της από τη Συρία στην περιοχή Erbil στο ιρακινό Κουρδιστάν, όπου βρήκαν καταφύγιο αυτή και η οικογένειά της. «Μια μέρα είχα πάει για ψώνια με τους γονείς μου κι έψαχνα για ώρες χωρίς να μπορώ βρω κάτι που να μου αρέσει. Αλλά όταν είδα το συγκεκριμένο τζιν, ήξερα αμέσως ότι θα μου ταιριάζει τέλεια γιατί έχει λουλούδια πάνω του κι εγώ λατρεύω τα λουλούδια», εξηγεί. Η Leila έχει φορέσει το παντελόνι μόλις τρεις φορές, και τις τρεις στη Συρία – δύο φορές σε γαμήλιες γιορτές και μία φορά όταν πήγε να επισκεφτεί τον παππού της. Λεει ότι δεν θα το φορέσει μέχρι να πάει ξανά σε κάποιο γάμο κι ελπίζει να είναι στη Συρία. Η οικογένειά της έφυγε από την περιοχή Deir Alzur της Συρίας όταν οι γείτονές τους σκοτώθηκαν από οβίδα. Τώρα ζουν σε ένα ημιτελές κρύο σπίτι, μαζί με 30 ακόμα άτομα. 

5. Ο 43χρονος Mohamed, πρόσφυγας από την επαρχία Hassakeh της Συρίας, είναι ο ιμάμης του μοναδικού τζαμιού στον προσφυγικό καταυλισμό Domiz στο ιρακινό Κουρδιστάν. Κρατάει το Κοράνι, το πιο σημαντικό πράγμα που κατάφερε να πάρει μαζί του. Ως ιμάμης, η θρησκεία αποτελεί για αυτόν την πιο σημαντική πτυχή στη ζωή του. «Αγαπώ τη θρησκεία μου, αλλά δεν είμαι τόσο αυστηρός στις απόψεις μου. Θέλω να διδάξω τη σημασία της αδελφοσύνης και της ισότητας μεταξύ των θρησκειών», λεει. Ο Mohamed εγκατέλειψε το σπίτι του με τη γυναίκα του και τα έξι παιδιά τους όταν τον προειδοποίησαν ότι τον έψαχναν ένοπλες ομάδες. 

6. Η Tamara, 20 ετών, στον προσφυγικό καταυλισμό Adiyaman στην Τουρκία. Όταν τον Σεπτέμβριο, το σπίτι της Tamara στο Idlib σχεδόν καταστράφηκε , η οικογένεια αποφάσισε ότι θα ήταν πιο ασφαλές να κινηθούν προς τα σύνορα Συρίας-Τουρκίας. «Όταν φύγαμε από το σπίτι μας, αισθανθήκαμε ότι βρέχει σφαίρες», θυμάται η Tamara. «Πηγαίναμε από το ένα καταφύγιο στο άλλο για να προστατευτούμε». Το πιο σημαντικό πράγμα που κατάφερε να πάρει μαζί της είναι το πτυχίο της, το οποίο κρατά στη φωτογραφία. Με αυτό θα μπορέσει να συνεχίσει τις σπουδές της στην Τουρκία. 

7. Ο 37χρονος Waleed, γιατρός , φωτογραφίζεται μέσα στην κλινική των Γιατρών Χωρίς Σύνορα όπου εργάζεται, στον προσφυγικό καταυλισμό Domiz, στο ιρακινό Κουρδιστάν. Κρατάει το πιο πολύτιμο αγαθό του, μια φωτογραφία της γυναίκας του. Παρόλο που είναι μαζί, λεει ότι «Είναι σημαντικό, γιατί εκείνη μου έδωσε αυτή τη φωτογραφία πριν παντρευτούμε, τον καιρό που βγαίναμε. Μου φέρνει υπέροχες αναμνήσεις και μου θυμίζει τις καλές εποχές πίσω στη Συρία». Εγκατέλειψε τη Συρία 20 μέρες αφότου γέννησε η γυναίκα του. «Έφυγα από τη χώρα για το καλό της οικογένειάς μου. Δεν θέλω τα παιδιά μου να μεγαλώσουν ορφανά».

8. H Salma, η οποία είναι τουλάχιστο 90 ετών, φοράει ένα παλιό δαχτυλίδι, κληρονομιά από την ετοιμοθάνατη μητέρα της όταν ήταν μόλις 10 χρονών. Η Salma λεει ότι η μητέρα της, της είπε: «Κράτα αυτό το δαχτυλίδι για να με θυμάσαι». Σκοπεύει να το φοράει μέχρι να πεθάνει. «Δεν είναι μεγάλης αξίας, ούτε ασημένιο ούτε χρυσό, είναι απλά ένα παλιό δαχτυλίδι. Όμως είναι ό,τι μου έχει απομείνει». Φωτογραφήθηκε στον προσφυγικό καταυλισμό Domiz στο Κουρδιστάν του Ιράκ, μετά τη φυγή της από το Qamishly της Συρίας μαζί με τους τρεις γιους της και τις οικογένειές τους. 

9. Η οκτάχρονη May στον καταυλισμό Domiz στο ιρακινό Κουρδιστάν. Το κορίτσι και η οικογένειά της διένυσαν πεζή και με λεωφορείο εκατοντάδες χιλιόμετρα από τη Δαμασκό ως τα σύνορα, διασχίζοντας έναν δύσκολο δρόμο μέσα στο κρύο, με τη μητέρα της να κουβαλάει αγκαλιά τον μικρότερο αδερφό της May. Από τότε που έφτασαν στο Domiz, η μικρή έχει διαρκώς εφιάλτες. Το πιο σημαντικό πράγμα που κατάφερε να πάρει μαζί της λίγο πριν εγκαταλείψει το σπίτι της είναι τα βραχιόλια που φοράει σε αυτή τη φωτογραφία. «Τα βραχιόλια δεν είναι το αγαπημένο μου αντικείμενο», λεει. «Η κούκλα μου, η Νάνσυ, είναι η αγαπημένη μου». Την οποία όμως άφησε πίσω, πάνω στη βιασύνη της οικογένειας να φύγει. 

10. Ο Abdul κρατάει τα κλειδιά του σπιτιού του. Παρόλο που δεν ξέρει αν το σπίτι της οικογένειάς του υπάρχει ακόμη, ονειρεύεται κάθε μέρα ότι γυρίζει πίσω. «Με το θέλημα του Θεού, του χρόνου τέτοια εποχή θα συναντηθούμε στη Δαμασκό» είπε σε μέλη της Ύπατης Αρμοστείας σ- στην κοιλάδα Bekaa, στο Λίβανο. Ο ίδιος και η οικογένειά του εγκατέλειψαν το διαμέρισμά τους στη συριακή πρωτεύουσα λίγο μετά τον τραυματισμό της συζύγου του κατά τη διάρκεια ανταλλαγής πυρών. Ο Abdul, η γυναίκα του, η κόρη τους και τα παιδιά της μένουν μαζί σε ένα ξύλινο καταφύγιο κατασκευασμένο από την Ύπατη Αρμοστεία και το Συμβούλιο Προσφύγων της Δανίας.

11. Η Alia κάθεται στο αναπηρικό καροτσάκι της στον προσφυγικό καταυλισμό Domiz στο ιρακινό Κουρδιστάν. Η 24χρονη γυναίκα ζούσε με την οικογένεια της στη Daara της Συρίας όταν αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το σπίτι τους εξαιτίας των συγκρούσεων. Καθηλωμένη στο αμαξίδιο και τυφλή και από τα δύο μάτια, η Alia λεει ότι ήταν τρομοκρατημένη από όσα συνέβαιναν γύρω της. «Ένστολοι άνδρες ήρθαν και σκότωσαν την αγελάδα μας. Έγινε μάχη έξω από το σπίτι μας και υπήρχαν πολλοί νεκροί στρατιώτες. Έκλαιγα διαρκώς». Η Alia λεει ότι το μόνο σημαντικό πράγμα που πήρε μαζί της είναι «η ψυχή μου, τίποτα περισσότερο, τίποτα υλικό». Όταν τη ρωτήσαμε για το αμαξίδιο, φάνηκε έκπληκτη και απάντησε ότι το θεωρεί επέκταση του κορμιού της, όχι αντικείμενο.

12. Ο Yusuf κρατάει το κινητό του στο κτήριο που μένει τώρα στην κοιλάδα Bekaa του Λιβάνου. Ο ίδιος και η οικογένειά του εγκατέλειψαν το σπίτι τους στη Δαμασκό πέρυσι. Θεωρεί το κινητό του πολύτιμο. «Με αυτό, μπορώ να καλώ τον πατέρα μου. Βρισκόμαστε αρκετά κοντά στη Συρία ώστε να μπορώ να πιάνω σήμα από τη Συρία μερικές φορές κι έτσι μπορώ να καλώ στο σπίτι από το Λίβανο με αστική χρέωση». Στο κινητό έχει επίσης φωτογραφίες συγγενών του που βρίσκονται ακόμη στη Συρία κι έτσι μπορεί να τους έχει κοντά του συνέχεια.

13. Ο Ayman, 82 ετών (αριστερά) και η γυναίκα του, η 67χρονη Yasmin. Aυτή είναι ό,τι πιο σημαντικό κατάφερε ο Ayman να φέρει μαζί του από τη Συρία. «Είναι η καλύτερη γυναίκα που έχω γνωρίσει ποτέ στη ζωή μου», δηλώνει. «Ακόμη και αν γυρνούσα 55 χρόνια πίσω, πάλι εσένα θα διάλεγα», της λέει. Το ζευγάρι (εδώ βρίσκεται στον προσφυγικό καταυλισμό Nizip στην Τουρκία) εγκατέλειψε το σπίτι του που βρίσκεται σε μια αγροτική περιοχή κοντά στο Χαλέπι, μετά τη βάρβαρη δολοφονία ενός γείτονα και του γιού του. Το σπίτι τους περιτριγυρίζεται από ελαιόδεντρα, αμπέλια, καρυδιές και οπορωφόρα. Ξεσπώντας σε κλάματα, ο Ayman περιγράφει πώς δέχτηκαν επίθεση οι γύρω φάρμες, ενώ λεηλατήθηκαν και κάηκαν σπίτια. «Είναι απίστευτο το ότι ένας άνθρωπος μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο σε έναν άλλο άνθρωπο», προσθέτει ο Ayman, ο οποίος νοσταλγεί τη φάρμα του.


Πηγή: www.unhcr.gr

Συμβούλιο της Ευρώπης: «Πόλη 12 Αστέρων» τα Χανιά - Τιμήθηκαν κυρίως για έργα και δράσεις κατά του κοινωνικού αποκλεισμού

«Πόλη 12 Αστέρων» ανακηρύχτηκαν για 2η χρονιά τα Χανιά από το Συμβούλιο της Ευρώπης, με αφορμή την επιτυχημένη συμμετοχή του δήμου, το περασμένο έτος, στις πανευρωπαϊκές εκδηλώσεις για την Ευρωπαϊκή Εβδομάδα Τοπικής Δημοκρατίας.

Όπως μεταδίδει το ΑΜΠΕ, ο δήμος Χανίων πραγματοποίησε, από τις 15 έως τις 21 Οκτωβρίου 2012, μια σειρά από δράσεις και εκδηλώσεις σχετικές με το κεντρικό θέμα της διοργάνωσης, που ήταν «Τα ανθρώπινα δικαιώματα εδραιώνουν περισσότερο ενσωματωμένες κοινότητες».

Το εν λόγω βραβείο πήραν εκτός από τα Χανιά και άλλες 16 πόλεις απ' όλη την Ευρώπη σε σύνολο 130 και πλέον συμμετεχόντων φορέων και οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης.

Σχολιάζοντας τη διάκριση που έλαβε η πόλη των Χανίων, ο γενικός γραμματέας του δήμου και συντονιστής των δράσεων που οργανώθηκαν στην Ευρωπαϊκή Εβδομάδα Τοπικής Δημοκρατίας, Γαβριήλ Κουρής, επισημαίνει πως «η διάκριση που έλαβε ο δήμος μας για δεύτερη συνεχή χρονιά από το Συμβούλιο της Ευρώπης αποτελεί ιδιαίτερη τιμή για τα Χανιά και ταυτόχρονα μια αναγνώριση των προσπαθειών που καταβάλλονται για την ενδυνάμωση της κοινωνικής συνοχής».

Σύμφωνα με τον κ. Κουρή, «κατά τη διάρκεια της Ευρωπαϊκής Εβδομάδας Τοπικής Δημοκρατίας, πολίτες των Χανίων είχαν την ευκαιρία να ενημερωθούν, να συμμετάσχουν και να παρακολουθήσουν δράσεις σχετικές με την προστασία και το σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων».

Όπως επισημαίνει ο γενικός γραμματέας του δήμου, «πολύ σημαντικό στοιχείο που αξιολογήθηκε θετικά από το Συμβούλιο της Ευρώπης ήταν ότι ο δήμος Χανίων, σχεδιάζει και υλοποιεί νέα έργα και δράσεις που συμβάλλουν έμπρακτα στην αντιμετώπιση και αποφυγή του κοινωνικού αποκλεισμού και στην προώθηση των κοινωνικών δικαιωμάτων και της ισότητας των φύλων».

Πηγή: www.lifo.gr