Πόσο Μακριά Ακόμα; How Much Further? (ντοκυμαντέρ, με ελληνικούς υπότιτλους)

Γυρισμένο στην Αθήνα μεταξύ Οκτωβρίου 2011 και Φεβρουαρίου 2012, εν μέσω της κοινωνικής, πολιτικής και οικονομικής αναταραχής, το ντοκιμαντέρ δίνει βήμα στις φωνές εκείνων που έχουν εγκαταλείψει το Αφγανιστάν, τη Σομαλία ή το Σουδάν ελπίζοντας να βρουν καταφύγιο στην Ευρώπη. 

Μετά από μήνες ή ακόμη και χρόνια στο δρόμο, φτάνουν στην Ελλάδα, μια χώρα της οποίας ο πληθυσμός αντιμετωπίζει το πλήρες βάρος της οικονομικής κρίσης και τα συστήματα ασύλου και υποδοχής είναι εντελώς δυσλειτουργικά. Οι περισσότεροι άνθρωποι δε βλέπουν άλλη επιλογή από το να πάρουν να το δρόμο και πάλι με την ελπίδα να φτάσουν σε μια χώρα που θα μπορεί να τους δεχτεί και να εξετάσει το αίτημά τους για άσυλο. Αλλά, από τη στιγμή που έχουν εισέλθει στην Ελλάδα, είναι εξαιρετικά δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να εγκαταλείψουν τη χώρα λόγω των ευρωπαϊκών πολιτικών που τους εγκλωβίζουν νομικά στην Ελλάδα.

Το ντοκιμαντέρ είναι ο καρπός της συνεργασίας μεταξύ ECRE, του Ελληνικού Φόρουμ Προσφύγων και του κινηματογραφιστή Matthias Wiessler, και υποστηρίζεται από το Ευρωπαϊκό Πρόγραμμα για την Ενσωμάτωση και τη Μετανάστευση (EPIM).

Έκανε ταυτόχρονη πρεμιέρα σε Βρυξέλλες και Αθήνα για την Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων (20 Ιουνίου 2012). Το "Πόσο Μακριά Ακόμα;" έχει ήδη παρουσιαστεί και σε άλλες προβολές, στο Ινστιτούτο Ευρωπαϊκής Πολιτικής και στους μαθητές του Δικτύου Οδυσσέας στο Θερινό Σχολείο Ευρωπαϊκού Δικαίου και Πολιτικής για τη Μετανάστευση και το Άσυλο.

Αυτοί οι άνδρες, οι γυναίκες και οι οικογένειες έχουν, ως επί το πλείστον, ξοδέψει όλες τις οικονομίες τους για το μακρύ ταξίδι τους, το οποίο τους οδήγησε στην Ευρώπη, με τους περισσότερους ανθρώπους να πληρώνουν λαθρεμπόρους να περάσουν τα σύνορα. Μπορούν να βρεθούν σε μεγάλη ένδεια στην Αθήνα, η οποία έχει μόλις 1.000 θέσεις υποδοχής για πάνω από 9.000 αιτούντες άσυλο το 2011 και μόνο. Με καμία ελπίδα να φύγουν από την Ελλάδα νόμιμα και με ασφάλεια, χωρίς την ελπίδα της ζωής με αξιοπρέπεια στην Ελλάδα, χωρίς ελπίδα επιστροφής στις χώρες τους και σε ένα ευμετάβλητο περιβάλλον γεμάτο από κοινωνικές εντάσεις και με την ξενοφοβία σε άνοδο, μαζεύονται όπου μπορούν και περιμένουν ελπίζοντας να βρούνε έναν τρόπο να φύγουν. 

Το 'Πόσο Μακριά Ακόμα;' (How Much Further?) είναι μια "ταινία δρόμου" τοποθετημένη στην Αθήνα. Από κρυμμένα διαμερίσματα, κατοικίες κοινοτήτων των προσφύγων και δημόσια πάρκα, οι πρόσφυγες μας λένε τις ιστορίες τους για το πώς ζουν και παρουσιάζουν τις λύσεις τους. Εκπρόσωποι από αρμόδια θεσμικά όργανα, πολιτικοί και εκπρόσωποι οργανισμών προσθέτουν σχόλια και τις λύσεις τους για την κρίση. 

Διάρκεια 40 λεπτά. 
___________

Filmed in Athens between October 2011 and February 2012, in the midst of social, political and economic turmoil, the documentary raises the voices of those who have fled Afghanistan, Somalia or Sudan hoping to find refuge in Europe.

After months or even years on the road, they arrive in Greece, a country whose population is facing the full brunt of the economic crisis and where the asylum and reception systems are completely dysfunctional. Most people see no option but to take to the road again in the hope of reaching a country that can receive them and consider their claim for asylum. But, once they have entered Greece, it is extremely difficult if not impossible to leave the country given the European policies that legally bind them to Greece.

This documentary is the fruit of the cooperation between ECRE, the Greek Forum of Refugees and the film maker Matthias Wiessler, and supported by the European Programme for Integration and Migration (EPIM).

How much further? premiered simultaneously in Brussels and Athens on World Refugee Day 2012 (20 June)

http://www.ecre.org/component/content/article/67-films/288-how-much-further.html

Εκπαιδευτική τηλεόραση: Ρατσισμός, ξενοφοβία - Στη ζυμαροχώρα

Με ευχάριστο και συμβολικό τρόπο τα παιδιά ευαισθητοποιούνται στις έννοιες του ρατσισμού και της ξενοφοβίας και μαθαίνουν ότι το διαφορετικό δεν απειλεί, αλλά εμπλουτίζει τη ζωή μας.

Μια ταινία animation από την Εκπαιδευτική Τηλεόραση. Δείτε τη εδώ!

Ένας κόσμος που χωράει πολλούς κόσμους: προσωπικές μαρτυρίες μεταναστών

Μια πολύ συγκινητική καταγραφή από προσωπικές μαρτυρίες μεταναστών –μαθητών του σχολείου για τους μετανάστες (που λειτουργεί από την ομάδα δασκάλων «Τα πίσω θρανία») οι οποίοι ζουν και εργάζονται στην Αθήνα τα τελευταία χρόνια. Εμπειρίες, φόβοι, ανησυχίες, συναισθήματα, βιώματα, σκέψεις για την Ελλάδα.

Για να ανοίξετε ή να κατεβάσετε το pdf πατήστε εδώ

«Ποια είναι η χώρα μου;»

Φωτό: Ιάκωβος Χατζησταύρου

Ο Νίκος Οντουμπιτάν γεννήθηκε στο Μαιευτήριο «Αλεξάνδρα». Ένα από τα εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά μεταναστών που γεννήθηκαν στην Ελλάδα και έγιναν ξένοι με το ζόρι...

«Γεννήθηκα τον Απρίλιο του 1981. Εδώ στην Αθήνα. Στο Μαιευτήριο «Αλεξάνδρα»... Οι γονείς μου ήρθαν στην Ελλάδα με σπουδαστική βίζα. Ο μπαμπάς μου σπούδασε Νομικά, η μητέρα μου Οικονομικά. Αν και πήραν πτυχίο, έκαναν δουλειές άσχετες. Ήρθαν από το Λάγκος, την πρωτεύουσα της Νιγηρίας. Δεν έχω πάει ποτέ. Οι εικόνες που έχω είναι από φωτογραφίες των γονέων και το Διαδίκτυο. Μεγάλωσα στην Πλ. Αμερικής. Τότε ήμασταν μόνο δύο οικογένειες Αφρικανών σε όλη τη γειτονιά. Μέναμε στο ισόγειο. Ήταν δύσκολα χρόνια. Θυμάμαι ότι οι γονείς μου ήταν επιφυλακτικοί. Δύσκολα με άφηναν να βγω έξω. Σαν να ήθελαν να με προστατέψουν από κάτι. Κάθε τόσο μου έλεγαν: «Νίκο πρόσεχε, δεν είσαι σαν τα άλλα τα παιδιά. Εσύ είσαι ξένος και αν γίνει καμιά στραβή, εσένα θα κοιτάξουν στραβά». Τεσσάρων χρονών πήγα στο νηπιαγωγείο. Πέρασα καλά γιατί ήμασταν μαζί με τον ξάδελφό μου τον Μανώλη. Είχαμε μια κοινή φίλη, τη Μαργαρίτα. Πολύ όμορφη. Ελληνίδα από μητέρα Ρωσίδα. Ήμασταν οι «ξένοι» του νηπιαγωγείου...

●●●

ΜΕΧΡΙ έξι χρονών, με τους γονείς μου μιλούσα αγγλικά και γιορουμπά (η γλώσσα της φυλής των γονιών μου). Όταν μπήκα στο δημοτικό σκεφτόμουν πρώτα στα αγγλικά ή στα γιορουμπά και μετά εκφραζόμουν στα ελληνικά. Περνούσα με άνεση από τη μια γλώσσα στην άλλη. Σαν να έμενα σε ένα σπίτι και να περνούσα από το ένα δωμάτιο στο άλλο. Με τους γονείς μου άρχισα να μιλάω συνέχεια ελληνικά κοντά στην εφηβεία. Αγγλικά μιλάγαμε όταν κάναμε κάποια θεωρητική συζήτηση. Γιορουμπά όταν συζητούσαμε τα οικογενειακά ή όταν τσακωνόμασταν. Ελληνικά όταν ήμασταν ευδιάθετοι και χαλαροί. Είμαι τρίγλωσσος λοιπόν. Όχι, τετράγλωσσος. Αργότερα έμαθα και γαλλικά. Αποτελώ, βέβαια, εξαίρεση. Τα περισσότερα παιδιά Νιγηριανών μεταναστών που ξέρω, δεν γνωρίζουν γιορουμπά, επειδή δεν τα χρησιμοποιούν. Έχω κουλτούρα και νοοτροπία ελληνική. Την ίδια στιγμή έχω κρατήσει στοιχεία από την κουλτούρα των γονιών μου. Αυτό με βοηθάει, δεν ξέρω πώς να το εξηγώ, με φέρνει σε μια ισορροπία, συναισθηματικά και πνευματικά.

●●●

ΠΗΓΑ στο 65ο Δημοτικό Αθηνών. Στην Πλ. Αμερικής. Εκεί έχασα το κέφι μου. Αρχίζω και καταλαβαίνω ότι «μεγάλε είσαι διαφορετικός». Ήμουν το μόνο παιδί «ξένο» και μαύρο του σχολείου. Τι σημαίνει να νιώθεις διαφορετικός; Με μια φράση σημαίνει να είσαι πάντα στην τσίτα. Γιατί κάποιος θα πει κάτι για το χρώμα ή την καταγωγή σου. Θυμάμαι τον εαυτό μου στο δημοτικό μονίμως στην τσίτα. Ο θυμός ήταν το όπλο μου. Να με φοβάται οποιοσδήποτε προσπαθεί να με προσβάλει ή να με μειώσει. Το δημοτικό ήταν το πιο σκληρό κομμάτι της ζωής μου. Είχα μόνο δυο καλούς δασκάλους. Αν έμαθα κάτι, το οφείλω σε αυτούς. Θυμάμαι και μια κακή δασκάλα. Μας ρώτησε μια μέρα τι θέλουμε να γίνουμε όταν μεγαλώσουμε. Όταν ήρθε η σειρά μου είπα ότι θέλω να γίνω δικηγόρος. Τα παιδιά συνήθως θέλουν να μοιάσουν στον μπαμπά τους. Γέλασε κυνικά και σχολίασε «σιγά μη γίνεις και δικηγόρος». Έχουν περάσει είκοσι χρόνια και το θυμάμαι σαν χθες.

●●●

ΣΤΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ απελευθερώθηκα. Πήγα στο 41ο Γυμνάσιο Αθηνών, στην Πλ. Αμερικής. Εκεί έκανα τις πρώτες πραγματικές παρέες. Άρχισα να «ξεχνάω» πως είμαι διαφορετικός. Όχι γιατί δεν υπήρχαν αυτοί που μου το θύμιζαν. Απλά κατάλαβα ότι κάποιος σε θέλει «διαφορετικό» επειδή θέλει να νιώσει ανώτερος. Είναι ένα παιχνίδι εξουσίας. Τότε εσύ ο «διαφορετικός» πρέπει να τον κοιτάξεις στα μάτια, χωρίς φόβο. Γιατί αύριο θα είσαι πάλι εκεί. Και πρέπει να μην είσαι με χαμηλό το κεφάλι. Πολλές φορές με βοηθούσε και η σωματική μου διάπλαση, ώστε αυτοί που δεν έπαιρναν από λόγια, να με φοβούνται αλλιώς. Ήμουν σκληρός σε όσους ήταν σκληροί μαζί μου. Και έβλεπα ότι έτσι αποκτούσα σεβασμό. Και όταν αποκτάς σεβασμό, αποκτάς και αυτοπεποίθηση... Στο λύκειο βελτιώθηκα θεαματικά στα μαθήματα. Χωρίς να πάω φροντιστήριο φυσικά. Δεν είχα αυτή τη δυνατότητα. Οι γονείς μου έδιναν πολύ μεγάλη σημασία στο σχολείο. Ήθελαν οπωσδήποτε να πάω στο πανεπιστήμιο...

●●●

ΜΕΤΑ το λύκειο ήρθε το χαστούκι το μεγάλο. Έδωσα Πανελλήνιες, πέρασα στο ΤΕΙ Αθήνας, Μηχανολογία Ιατρικών Οργάνων. Πέρασα στους πρώτους στη σχολή. Το πρώτο χαστούκι ήρθε όταν άκουγα τους συμμαθητές μου στο λύκειο να λένε: «Εμένα μου ήρθε το χαρτί, εσένα;». Τι είναι αυτό το χαρτί που πάει σε όλους και δεν έρχεται σε μένα, αναρωτιόμουν. Τότε πήγα στον δήμο και τους είπα: «Υπάρχει ένα χαρτί που πάει σε όλους και δεν έρχεται σε μένα». Μου εξήγησαν ότι ήταν το χαρτί για τη στρατιωτική θητεία. Ο υπάλληλος πρόσθεσε: «Εσύ μην περιμένεις χαρτί. Εσείς δεν γράφεστε στα δημοτολόγια». Εμείς, ποιοι είμαστε εμείς, αναρωτήθηκα. Το απώθησα όμως. Δεν ήθελα να το συνειδητοποιήσω και να το δεχτώ.

●●●

ΜΙΑ ΜΕΡΑ με σταμάτησαν στον δρόμο. Μου ζήτησαν τα χαρτιά. Δεν είχα. Όλοι οι φίλοι μου είχαν να δείξουν τις ταυτότητές τους. Εγώ τίποτα. Πήγα σπίτι αναστατωμένος. «Εγώ τι έχω να δείξω όταν μου ζητούν χαρτιά;» ρώτησα τους γονείς. Δεν ήξεραν τι να μου απαντήσουν. Το μόνο που μπορούσα να έχω επάνω μου ήταν η ληξιαρχική πράξη γέννησης, από το Μαιευτήριο «Αλεξάνδρα». Ήταν η ταυτότητά μου. Δεν μπορούσα να βγάλω καν νιγηριανό διαβατήριο. Έπρεπε να έχω τουλάχιστον πιστοποιητικό γέννησης. Δεν είχα. Δεν υπήρχε καν πρεσβεία της Νιγηρίας εδώ. Έγινα άπατρις...

●●●

ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΗΚΑ για μήνες. Τελικά κατάφερα να κάνω αίτηση για άδεια παραμονής στο Αλλοδαπών. Όταν πήγα εκεί, οι αστυνομικοί με έβλεπαν σαν να ήμουν εξωγήινος. Πώς είναι δυνατόν και δεν έχεις ελληνική ταυτότητα, μου έλεγαν! Έκανα αίτηση για άδεια παραμονής για ανθρωπιστικούς λόγους. Δεν προβλεπόταν τίποτα άλλο για την περίπτωσή μου. Μου έδωσαν έναν αριθμό πρωτοκόλλου. Χωρίς φωτογραφία, χωρίς όνομα. Αυτό ήμουν για το κράτος. Μέχρι που με σταμάτησαν μια μέρα για εξακρίβωση στοιχείων. Όταν τους έδειξα αυτό το χαρτί με πήγαν στο τμήμα. Στο Ακροπόλεως. Μου είπαν να περιμένω μέχρι να έρθει σήμα από τη Γενική Ασφάλεια. Πέρασε ολόκληρη μέρα και σήμα δεν ήρθε. Ο επόμενος διοικητής είπε να με κλείσουν μέσα. Έπαθα σοκ. Με έκλεισαν στο κελί με άλλους κρατούμενους. Κλεφτρόνια, τσαντάκηδες, τοξικομανείς. Ήμουν 19 χρονών. Ένιωθα φοβισμένος και ταπεινωμένος.

●●●

ΤΟ ΑΣΤΕΙΟ της υπόθεσης ήταν ότι υπήρχε ο καλός και ο κακός διοικητής. Όταν ερχόταν ο καλός με έβγαζαν από το κελί και καθόμουν σε ένα γραφείο. Όταν ερχόταν ο κακός με ξανάβαζαν στο κελί. Μέχρι που έπειτα από τρεις μέρες, ο καλός αποφάσισε να πάμε μαζί στη Γενική Ασφάλεια, να βρούμε τον φάκελό μου. Με έβαλαν σε ένα αυτοκίνητο, με συνοδεία, σαν υπόδικος. Θυμάμαι ότι κατεβήκαμε σε ένα υπόγειο και μετά βρεθήκαμε μπροστά σε ένα γραφείο γεμάτο συρτάρια και φακέλους. Έκαναν μόνο πέντε λεπτά να βρουν τον φάκελο! Με άφησαν ελεύθερο. Δεν ξεχνάω ότι ο καλός διοικητής μού ζήτησε συγγνώμη...

●●●

ΑΥΤΟ ΠΟΥ έγινε, μου άφησε μια τεράστια απογοήτευση. Μου έμεινε κυρίως ο φόβος της αδικίας. Ότι μπορεί να βρεθεί κάποιος πίσω από τα κάγκελα χωρίς να καταλάβει το πώς και το γιατί. Στην ηλικία που κάνεις τα πιο ωραία όνειρα εγώ πάλευα για χαρτιά. Έτρεχα να λύσω το πρόβλημα της άδειας παραμονής για να μη βρεθώ ξανά στο κελί. Πόσες ατελείωτες ώρες, μέρες, εβδομάδες έχω χάσει σε ουρές, δήμους, περιφέρειες. Τελικά την πήρα την κανονική άδεια. Έληξε δέκα μέρες μετά αφού την πήρα! Ξανά ουρές, μέρες χαμένες, ζωή χαμένη. Τι μου έχει μείνει; Η απορία. Γιατί το κάνουν αυτό;

Όλα αυτά μου έκοψαν τα φτερά. Είχα μια κάθετη πτώση στα μαθήματα. Ειδικά από τότε που ήθελα να πάω για Εrasmus. Με δέχτηκαν στο Ντάντι της Σκωτίας και δεν μπορούσα να πάω. Δεν είχα χαρτιά. Από τότε άρχισε αυτό που θα έλεγα «αποξένωση». Έγινα ξένος με το ζόρι. Έπρεπε να ψάξω να βρω τι είμαι. Αυτό συνεχίστηκε και συνεχίζεται ακόμα... Παρ΄ όλα αυτά δεν μασάω και συνεχίζω. Το μέλλον πώς το βλέπω; Σκληρή δουλειά και Κeep walking που λέει και η διαφήμιση... Πώς ένιωσα όταν άκουσα για το καινούργιο νομοσχέδιο; Ότι δεν μπορώ να φέρω πίσω όσα έχασα, αλλά από εδώ και πέρα το μέλλον είναι στα χέρια μου. Ότι μπορώ να προσφέρω στον εαυτό μου. Και στη χώρα μου. Ποια είναι η χώρα μου; Η Ελλάδα φυσικά...»

Πηγή 

Mapping Racism in Athens - χαρτογραφώντας το ρατσισμό στην Αθήνα

Ένα νέο πρόγραμμα χαρτογράφησης ρατσιστικής βίας στην Αθήνα κυκλοφόρησε πρόσφατα. Ο στόχος αυτού του χάρτη είναι να παρέχει ενημερωμένες πληροφορίες σχετικά με ρατσιστικές επιθέσεις που λαμβάνουν χώρα στην Αθήνα και σε άλλες ελληνικές πόλεις.

Στη δημιουργία ενός ψηφιακού χάρτη που αποτυπώνει τις επιθέσεις εναντίον μεταναστών στην περιοχή της Αθήνας προχώρησε η ομάδα «The City at a time of Crisis». Ο χάρτης έχει δεδομένα από τον Μάιο του 2011 μέχρι σήμερα, ενώ προτείνεται στους χρήστες η αποστολή σχετικών πληροφοριών υπό το καθεστώς της ανωνυμίας – αν και βέβαια ζητείται e-mail για λόγους επικοινωνίας.

Όπως υποστηρίζει η ομάδα, βρίσκεται στη δημιουργία ενός αξιόπιστου δικτύου επαφών/πηγών και πριν αποτυπώσει στο χάρτη οποιοδήποτε περιστατικό, το επεξεργάζεται με διασταύρωση πληροφοριών και επιβεβαίωση.

Πρόκειται για μια πολιτική ομάδα η οποία κάνει έρευνα στον αντίκτυπο που έχει η κρίση στις αστικές περιοχές της Αθήνας, συμπεριλαμβανομένης και της αύξησης της ρατσιστικής βίας στην ιστό της πόλης. Στην ιστοσελίδα της ομάδας αναφέρεται ότι δεν υπάρχει σύνδεση με κάποιο πολιτικό κόμμα. Για περισσότερες πληροφορίες μπείτε στην ιστοσελίδα της ομάδας καθώς και την υποσελίδα του χάρτη.

Για πιο άμεση επικοινωνία υπάρχει σελίδα ενημέρωσης και στο facebook

Η παροχή πληροφοριών και η ανανέωση του χάρτη είναι ανοιχτή σε όποιον θελήσει να συμμετέχει.
___________

The aim of this map is to provide up-to-date information about racist attacks taking place in Athens and other Greek cities. Being constantly updated, it will become an ongoing reference point where the quantity and scale of attacks, their location and severity can be grasped at a glance.

The map will highlight and prioritise first-hand reports, yet it will nevertheless include information submitted by individuals, witnesses, mainstream or independent media –– as long as it meets a minimal verification level. Given the complexity of the legal status and story of each migrant individual identities will remain hidden unless they have already been publicised elsewhere or the person explicitly wishes to publish their identity. This of course also counts for anyone else that might risk police persecution or fascist violence.

The aspiration is for the map to become a tool for anti-racist and anti-fascist organising locally and for raising international awareness and pressure.

This video, by the crisis-scape.net team, records how migrants in Greece have been subject to more attacks, and arrests, since the financial crisis began:

Impossible Biographies from Ross Domoney on Vimeo.

Oι μετανάστες σε ψηφιακά σύνορα: Τρισδιάστατο παιχνίδι για τη διαδρομή σε μια νέα ζωή

Ένα άρθρο για το Banoptikon, το πολύ ενδιαφέρον "παιχνίδι" με θέμα τη μετανάστευση που παρουσιάστηκε τον Ιούλιο στην Καλαμάτα στο πλαίσιο του "Lives of others" και του Festival Μηδέν (σχετικές αναρτήσεις εδώ και εδώ).

(της Χριστινας Σανουδου, αναδημοσίευση από την Καθημερινή)

Σκηνή πρώτη: Ενας μετανάστης επιχειρεί να διασχίσει κρυφά τη λεπτή γραμμή που χωρίζει την Ασία από την Ευρώπη, σε μία ψηφιακή αναπαράσταση της συνοριακής ζώνης στον Εβρο. Ερειπωμένα κτίσματα με ναζιστικά συνθήματα -στα ελληνικά- γραμμένα στους τοίχους, συρματοπλέγματα και σκουπίδια συνθέτουν το θλιβερό σκηνικό στην πύλη της «Γης της Επαγγελίας». Αντισυμβατικό και τρομακτικά πραγματικό, το Banopticon, το νέο τρισδιάστατο videogame της ομάδας Personal Cinema, δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί «ψυχαγωγικό», ωστόσο η περιήγηση στο σκοτεινό σύμπαν του είναι απρόσμενα ελκυστική. Για τον ήρωα του παιχνιδιού το πέρασμα των συνόρων δεν σηματοδοτεί το τέλος μιας δύσκολης διαδρομής, αλλά την έναρξη ενός νέου κύκλου περιπετειών, που θα τον οδηγήσουν είτε στον θάνατο είτε στη γνώση.

Banopticon, από το ban (απαγόρευση) και το περίφημο Πανοπτικό του Τζέρεμι Μπένθαμ, το παιχνίδι δημιουργήθηκε στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού προγράμματος MIG@NET, το οποίο διερευνά τη συμβολή των μεταναστών στην παραγωγή και τον μετασχηματισμό των διεθνών ψηφιακών δικτύων, αλλά και το πώς οι νέες τεχνολογίες των δικτύων χρησιμοποιούνται για τον έλεγχο της μετανάστευσης. Μια δοκιμαστική έκδοση του παρουσιάστηκε πριν από δύο εβδομάδες στην Αθήνα, στο πλαίσιο ενός διεθνούς επιστημονικού συνεδρίου για το ΜIG@NET, το οποίο διοργανώθηκε από το Εργαστήριο Σπουδών Φύλου του Παντείου Πανεπιστημίου. Η πλήρης εκδοχή του αναμένεται να είναι έτοιμη -και ελεύθερα διαθέσιμη στο Ιντερνετ- τον Μάρτιο, όταν ολοκληρώνεται και η πρώτη φάση του τριετούς ερευνητικού προγράμματος. Ωστόσο, όπως επισημαίνει ο Ηλίας Μαρμαράς, media artist και ιδρυτικό μέλος των Personal Cinema, το Banopticon θα συνεχίσει να αναβαθμίζεται και να εξελίσσεται, με βάση τόσο την κοινωνικοπολιτική επικαιρότητα όσο και τα σχόλια των παικτών.

Η ευαισθητοποίηση των «νόμιμων» κατοίκων της Ευρώπης σχετικά με τα εμπόδια που αντιμετωπίζουν οι μετανάστες και οι αιτούντες άσυλο στην προσπάθειά τους να διασχίσουν, να εγκατασταθούν ή να ενσωματωθούν στην Ευρώπη, είναι μόνο ένας από τους στόχους του παιχνιδιού. Εξίσου ψηλά στις προτεραιότητες των δημιουργών του είναι να προσφέρουν μία προσβάσιμη πηγή πληροφοριών στους ίδιους τους μετανάστες, οι οποίοι «έχουν εμπειρική, όχι συνολική γνώση για το ζήτημα της μετανάστευσης», εξηγεί ο Ηλίας Μαρμαράς. Ετσι, εκτός από προσωπικές μαρτυρίες, το Banopticon περιλαμβάνει στοιχεία σχετικά με τη νομοθεσία και τις μεθόδους ελέγχου της μεταναστευτικής κίνησης, καθώς και τα συμπεράσματα ερευνών που εστιάζουν σε επιμέρους θέματα, όπως ο καθορισμός των συνόρων, οι διαπολιτισμικές συγκρούσεις και η συνύπαρξη, οι φυλετικές και ταξικές ιεραρχίες κ.ά. Χαρακτηριστικό παράδειγμα εφαρμογής των ψηφιακών τεχνολογιών στη διαχείριση της μετανάστευσης αποτελεί η υποχρεωτική λήψη δακτυλικών αποτυπωμάτων από όλους όσοι εισέρχονται παράνομα σε ευρωπαϊκό έδαφος και η αποστολή τους σε μία κεντρική βάση δεδομένων. Μέσω του συστήματος EURODAC, όπως είναι η ονομασία του, «τα ευρωπαϊκά σύνορα ενσωματώνονται στα ακροδάχτυλα του μετανάστη», αναφέρει ο κ. Μαρμαράς.

Παρά το θεωρητικό του υπόβαθρο, το videogame διατηρεί τη διάσταση του παιχνιδιού, χωρίς να βομβαρδίζει τους παίκτες με κείμενα και αναλύσεις. Οι πληροφορίες προσφέρονται σε συνοπτική και εύληπτη μορφή ως οδηγίες για τη διεκπεραίωση μικρών «αποστολών» ή προβαλλόμενες σε γιγαντοοθόνες εντός του ψηφιακού σύμπαντος, ενώ όσοι επιθυμούν να εμβαθύνουν στο θέμα θα παραπέμπονται σε σχετικούς διαδικτυακούς τόπους.

Ευρωπαϊκό πρόγραμμα με επτά ΑΕΙ

Στις περισσότερες «ζώνες» του παιχνιδιού ο «πρωταγωνιστής» είναι ένας μετανάστης χωρίς νόμιμη άδεια εισόδου στην Ευρώπη, όμως σε ορισμένες περιπτώσεις απαιτείται η υιοθέτηση διαφορετικών ταυτοτήτων: Προκειμένου να κυκλοφορεί με σχετική ασφάλεια στο «γκέτο» της πόλης, που θυμίζει σε μεγάλο βαθμό τη σύγχρονη Αθήνα, χωρίς να κινδυνεύει να συλληφθεί ή να πέσει θύμα ρατσιστικής επίθεσης, ο παίκτης υποδύεται μία ερευνήτρια. Η εναλλαγή ρόλων εμπεριέχει και μία έμμεση αναφορά στις πολλαπλές ταυτότητες, που μπορεί να χρησιμοποιεί ένας χρήστης του Διαδικτύου για να διατηρήσει την ανωνυμία του ή ένας μετανάστης στην προσπάθειά του να επιβιώσει μέσα σε ένα εχθρικό περιβάλλον, αναφέρει ο Ηλίας Μαρμαράς.

Η Ηγουμενίτσα

Οι «ζώνες» του παιχνιδιού περιλαμβάνουν, επίσης, ένα λιμάνι που παραπέμπει στην Ηγουμενίτσα -τα τοπία του παιχνιδιού δεν αποτελούν ακριβείς αναπαραστάσεις πραγματικών περιοχών, ωστόσο είναι βασισμένα σε υπαρκτές τοποθεσίες-, ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης μεταναστών, στο πρότυπο της Παγανής, μία Δυτικοευρωπαϊκή πόλη, ένα σχολείο όπου φοιτούν παιδιά μεταναστών κ.ά.

Αντί για μία γραμμική διαδρομή με αφετηρία και τέλος, ο παίκτης κινείται κυκλικά από ζώνη σε ζώνη και μπορεί να παραμείνει για όσο χρόνο θέλει στην καθεμιά. Φυσικά, ο παράγοντας του τυχαίου -ένα δυστύχημα, μία ατυχής συνάντηση- δεν μπορεί να εξαλειφθεί, ακριβώς όπως και στην πραγματική ζωή.

Τον συντονισμό ολόκληρου του MIG@NEΤ, στο οποίο συμμετέχουν ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα επτά κρατών-μελών της Ε.Ε., έχει αναλάβει το Πάντειο Πανεπιστήμιο. Εχοντας συλλάβει την ιδέα ενός εκπαιδευτικού παιχνιδιού για τη μετανάστευση, οι υπεύθυνοι του προγράμματος προσέγγισαν τους Personal Cinema, οι οποίοι δραστηριοποιούνται εδώ και 15 χρόνια στον χώρο της new media art - Τέχνης με τη χρήση νέων μέσων και τεχνολογιών- και ειδικεύονται σε εγχειρήματα όπως το Banopticon. H ομάδα, η σύσταση της οποίας τροποποιείται για κάθε πρότζεκτ με εξαίρεση έναν σταθερό πυρήνα ατόμων, έχει ήδη υλοποιήσει τα βιντεοπαιχνίδια «The Making of Balkan Wars: The Game» με θέμα την «κατασκευή» της ιστορίας και της αντιπαλότητας μεταξύ των Βαλκανικών χωρών, «Resist online» για την πρόληψη των ναρκωτικών μεταξύ των εφήβων κ.ά.

Η εργασιακή ομάδα του Banopticon αποτελείται από τους Γιάννη Σκουλιδά, Ηλία Μαρμαρά, Ξένια Κολιοφώτη και Δάφνη Δραγώνα, Δημήτρη Φωτίου και Αλέξανδρο Σαλαπάτα. Περισσότερες πληροφορίες για τους Personal Cinema και τις δράσεις του στο www.personalcinema.org.

Ένα ανθρώπινο παζλ από... 0 έως 100 ετών!

Μονάδα μέτρησης του χρόνου ο άνθρωπος, με έναν εκπρόσωπο για κάθε έτος. Ή πώς από το άναρθρο κλαψούρισμα ενός μωρού φτάνουμε στη γιαγιά που λέει περήφανα το «100».


'100' (from 0 to 100 years in 150 seconds) from Filmersblog on Vimeo.

Ο εμπνευστής του project 100 (From 0 to 100 years in 150 seconds), Jeroen Wolf, γνωστός και ως Filmersblog, βγήκε στους δρόμους του Άμστερνταμ και άρχισε να συνθέτει το ανθρώπινο παζλ από 0 έως 100. Τα βρήκε, λέει, σκούρα στο 99, γιατί κανείς δεν ήθελε μάλλον να παραδεχτεί αυτή την ηλικία -πώς να το κάνουμε, το 100 ακούγεται πιο ηρωικό. Μπορεί να το δει κανείς και σαν ένα ταχύρρυθμο μάθημα ζωής.

Μας αρέσει που εμφανίζονται στο βίντεο άνθρωποι τόσο διαφορετικοί, ένα όμορφο παζλ χωρίς διακρίσεις!

(πηγή: www.doctv.gr)

Λευκή γυναίκα εθεάθη με Έλληνα! Ρατσιστικά στερεότυπα για τους Έλληνες μετανάστες

Έρευνα για το πως φέρονταν οι ντόπιοι στην Αμερική στους πρώτους Έλληνες μετανάστες.

(αναδημοσίευση από το www.thessalonikiartsandculture.gr) 

Διάχυτη στη συντηρητική κοινωνία των ΗΠΑ ήταν η άποψη ότι οι Έλληνες είναι ανάξιοι των προγόνων τους. Φτωχοί συγγενείς της δοξασμένης κληρονομιάς. Ανατολίτες, όχι ευρωπαίοι, άξεστοι και αδύναμοι να σηκώσουν το βάρος του κλέους του αρχαίου πολιτισμού.

Αν πάρουμε, όμως, τα πράγματα απ’ την αρχή θα δούμε ότι οι άνθρωποι που πήραν τον δρόμο της ξενιτιάς άφηναν πίσω μια πατρίδα που η γη της είχε «ζήσει» την εξευτελιστική ήττα από τους Τούρκους (1897), τον Εθνικό Διχασμό, τους δύο Βαλκανικούς Πολέμους, τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, την αποτυχία της εκστρατείας κατάληψης της Άγκυρας (με συνέπεια τη Μικρασσιατική Καταστροφή) και δύο Χρεοκοπίες (1893 & 1932)

Την πείνα της περιόδου και την ανάγκη για εργασία εκμεταλλεύτηκαν οι «ευαγγελιστές» της Γης της Επαγγελίας. Άνθρωποι περιέγραφαν με λαμπρούς και γεμάτους μέλι χαρακτηρισμούς τη ζωή στις ΗΠΑ και τον Καναδά (όπως οι δουλέμποροι δείχνουν βίντεο με πισίνες στους «δικούς μας» μετανάστες). «Στο ψωμί τους βάζουν βούτυρο!» έλεγαν στο ξυπόλητο 15χρονο και η οικογένεια αποχωρίζονταν τους άντρες της. Τα ναύλα είτε τα πλήρωναν κανονικά, είτε τα χρωστούσαν στον μεταφορέα με υποθήκη περιουσία τους (σπίτια ή κτήματα). Αν δεν είχαν περιουσία, τότε υπέγραφαν «σύμβαση εκμετάλλευσης» γινόμενοι πια δούλοι υπό ενοικίαση ή πώληση.

Στο ταξίδι τους  κοιμόντουσαν στο κατάστρωμα, είτε στο κουφάρι του πλοίου. Συνωστισμένοι, άπλυτοι επί 30 σχεδόν μέρες ταξίδευαν στη θάλασσα που πολλοί από αυτούς πρώτη φορά έβλεπαν (με αποτέλεσμα πολλούς εμέτους και αρρώστιες).

Φθάνοντας στον κόλπο που στέκει το «νεανικό» τότε Άγαλμα της Ελευθερίας, κοίταζαν και χαιρετούσαν ενεοί τους πελώριους ουρανοξύστες. Η Α’ και Β’ Θέση αποβιβάζονταν για έλεγχο χαρτιών ενώ η Θέση Deck έμπαινε σε πλοιάριο για το… Έλλις Άιλαντ.

Το Έλλις Άιλαντ ήταν το νησί στο οποίο στεγαζόταν οι εγκαταστάσεις υποδοχής των μεταναστών. Ιατρικός έλεγχος. Έλεγχος πολιτικών φρονημάτων. Οι άρρωστοι επέστρεφαν «με το ίδιο εισιτήριο», ενώ το ίδιο γινόταν και σε εκείνους για τους οποίους αντιλαμβάνονταν ότι ήταν θύματα δουλεμπόρου. Οδυρμοί, αυτοκτονίες αλλά και δάκρυα χαράς στα μάτια των Ελλήνων, Ιταλών, Πολωνών κ.ο.κ. μεταναστών.

«Λευκή Γυναίκα εθεάθη με Έλληνα!»

Σοκαριστικός ο τίτλος του άρθρου εφημερίδας της εποχής, όπως μας μεταφέρει ο Έλληνας ομογενής από το Ντιτρόιτ κος Dan Georgakas. Προκαλεί η άποψη ότι στα τέλη του 19ου και στα πρώτα χρόνια του 20ου αιώνα, οι Έλληνες δεν κατατάσσονταν στους «λευκούς»! Θεωρούνταν, όπως προκύπτει απ’ τα δημοσιεύματα και τις μαρτυρίες της περιόδου, Ανατολίτες και μη Ευρωπαίοι. Αυτό μη σας λυπεί διότι την ίδια αντιμετώπιση επιφύλασσαν οι Αμερικάνοι για όλους τους νοτιοευρωπαίους.

Σε πολλές περιοχές επιβάλλονταν οι «κανόνες» που εφήρμοζαν στους αφροαμερικάνους ή αλλιώς τους «νέγρους», όπως επιτιμητικά τους αποκαλούσαν. Στους κινηματογράφους η πλατεία ανήκε στους λευκούς, ενώ ο «γυναικωνίτης» (το πατάρι) στους νέγρους και στους μη λευκούς (Έλληνες, Ιταλούς κ.ο.κ.).

Μα πώς γίνεται; Το δέρμα μας δεν το έβλεπαν; Ο χαρακτηρισμός «λευκός» δεν απευθυνόταν στο δέρμα και το χρώμα του, αλλά στην κοινωνική τάξη- αντίληψη. Οι βορειοευρωπαίοι, για παράδειγμα, θεωρούνταν λευκοί. Το αστείο είναι φορείς της εν λόγω προκατάληψης ήταν οι εξαμερικανισμένοι Ιρλανδοί που είχαν προηγηθεί ως μεταναστευτικό κύμα και είχαν αφομοιωθεί απ’ την Βορειοαμερικανική κοινωνία των ευγενών προτεσταντών.

Οι Ιρλανδοί οι οποίοι υπέστησαν την ίδια διάκριση θεωρούμενοι απ’ τους ντόπιους ως «μη λευκοί»! Είναι ακριβώς, όπως στο ρεπορτάζ που ένας Σύριος μιλά για ληστεία που του έκαναν στο μαγαζί του στο κέντρο της Αθήνας και ζητά εδώ και τώρα να φύγουν οι Μπαγκλαντεσιανοί και οι Πακιστανοί!;! Όπως μια φίλη Ρωσίδα που έχει απαυδήσει με τους Αλβανούς κ.ο.κ..

Την απέχθεια αυτή την σημάδεψε το μένος της Κου-Κλουξ-Κλαν (ΚΚΚ), της περίφημης ρατσιστικής οργάνωσης, που έδειξε ιδιαίτερη συμπάθεια πέραν από τους ανθρώπους μαύρου δέρματος και… στους Έλληνες. Πυροβολισμοί, εμπρησμοί και άλλες κορυφώσεις έγραψε η ιστορία αυτής της «σχέσης».

Ο τρόπος διαβίωσης των Ελλήνων ήταν όπως σχεδόν βλέπουμε σήμερα τους μετανάστες στη χώρα μας. Αλλά ακριβώς, όπως και σήμερα, οι μετανάστες θεωρούνταν πηγή μόλυνσης. Κίνδυνος για τη δημόσια υγεία. Εκεί μας κόλλησαν το «filthy Greeks», δηλαδή «βρωμοέλληνες». Η επαίσχυντη συμπεριφορά θωρούνταν σε μαρκίζες εστιατορίων, όταν οι Έλληνες έκαναν τα πρώτα βήματα στην εστίαση, αναγράφοντας «All American. No rats. No Greeks» Μετάφραση; «Αμιγές Αμερικάνικο. Όχι ποντίκια. Όχι Έλληνες». Ακριβώς σαν το πιο πρόσφατο «Απαγορεύονται οι Έλληνες και τα σκυλιά!» που λέγεται για τη Γερμανία και το δικό της ρατσισμό.

Σε αυτά προσθέστε και μια έλλειψη διάθεσης από τους Έλληνες να μάθουν Αγγλικά και να ενταχθούν στην κοινωνία «υποδοχής», πράγμα που στηλιτεύονταν από τους Αμερικάνους. Μαζεύονταν μαζί στα καφενεία τους και μιλούσαν πολιτικά μεταξύ τους πίνοντας και τζογάροντας. Πράγματα ασυνήθιστα για τον συντηρητικό Βορειοαμερικάνο.

Στα εργασιακά; Όπως λέει ο καθηγητής κος D. Georgakas, όταν πρωτοσυστάθηκαν εργατικά συνδικάτα στους μύλους της Ουάσινγκτον, οι Έλληνες αποκλείστηκαν απ’ τις κεντρικές οργανώσεις ως μη λευκοί. Έτσι, για να υπερασπιστούν τα συμφέροντά τους σχημάτισαν εργατικό συνδικάτο με τους Τούρκους και τους Αλβανούς μετανάστες.

Οι πόλεμοι του πρώτου μισού του αιώνα σφυρηλάτησαν «σκληρές» καρδιές στους Έλληνες δίνοντας μέσα από το πρίσμα των εχθροπραξιών και απ’ τα στατιστικά που αναφέραμε παραπάνω, την εντύπωση ενός έθνους μιλιταριστών και αμοραλιστών. Όπως οι σύγχρονοι Έλληνες θεωρούν φυλές που έρχονται από περιοχές που οι Αμερικανοί φρόντισαν να εκδημοκρατίσουν, όπως το Αφγανιστάν.

Επιστρέφοντας στην εργασιακή συμπεριφορά και οργάνωση οι Έλληνες έδειξαν ένα μεικτό πρόσωπο. Από τη μία πρωτοστάτησαν ή συμμετείχαν σε συνδικάτα και αγώνες, όπως αναπτύσσονται στο βιβλίο  ενός άλλου Dan Georgakas (και εδώ), Έλληνα αναρχικού αυτήν τη φορά.

Από την άλλη, όμως, χρησιμοποιήθηκαν ως απεργοσπάστες όπου η εργοδοσία εύρισκε ανθρώπους που θα ρίσκαραν ώστε να κερδίσουν τα ως προς το ζην. Χαρακτηριστικό ήταν το πογκρόμ που υπέστη η Ελληνική κοινότητα της Νότιας Ομάχα (South Omaha- 1909), πληθυσμού γύρω στους 2.000. Δεν ήταν τα μόνα κρούσματα διωγμών που συνέβησαν εις βάρος των ομοεθνών μας τη δύσκολη εκείνη εποχή. Νιου Χαμσάιρ- 1906, Σικάγο 1907, Γουάιτ Πάιν-1908 κ.α.. Μάλιστα σε ένα συμβάν στην Ουάσινγκτον, Αμερικάνοι έβαλαν Έλληνες σε πλοιάριο και τους είπαν να μην επιστρέψουν γιατί θα πυροβοληθούν.

Τα φθηνά χέρια των Ελλήνων τους έφερναν στις δουλειές και ελέω Μεγάλης Ύφεσης (1929) οι Αμερικάνοι «στενεύονταν» στο καρεκλάκι του σοφρά της ανεργίας. Αλλά κατηγορούσαν τους Έλληνες ότι τους έπαιρναν τις δουλειές στις οποίες την ίδια ώρα οι Αμερικάνοι δεν ήθελαν να εργάζονται θεωρώντας τες κατώτερες και ευτελείς. Όπως δηλαδή, τώρα κατηγορούμε τους μετανάστες για το ότι δεν βρίσκεις δουλειά σε οικοδομή, αλλά ο φραπέ πήγαινε σύννεφο.

Βέβαια, για την εικόνα του μιλιταριστή απεργοσπάστη ευθύνη κυρίαρχη έχουν και τα ΜΜΕ που αναπαρήγαγαν το στερεότυπο την ίδια ώρα που (το «μεικτό» πρόσωπο των Ελλήνων) συμμετείχαν σε διαμαρτυρίες εναντίων εργοδοτών που χρησιμοποιούσαν απεργοσπάστες . Καθίσταται σαφές ότι κάθε γενίκευση είναι εξ ορισμού λανθασμένη.

Επιστρέφοντας στην South Omaha, η χρήση Ελλήνων ως απεργοσπάστες σε κινητοποίηση των κατοίκων της περιοχής εξόργισε τον κόσμο. Σε μια ένταση που δημιουργήθηκε συνέπεια αντίδρασης των εργαζομένων, ένας αστυνόμος (Εντ Λόουρι) δολοφονείται από Έλληνα απεργοσπάστη (Γιάννης Μουσουρίδης). Τότε ξεσπά λυντσάρισμα σε όποιον Έλληνα κινούνταν στην πόλη και εμπρησμοί των ιδιοκτησιών (κατοικιών και καταστημάτων) των ομοεθνών μας. Λεπτομέρειες μας παρέχει ο Ελληνοαμερικανός καθηγητής John G. Bitzes εδώ για το πως προστατεύτηκαν οι συμμετέχοντες, για την καλή τύχη του Ι. Μουσουρίδη και την… κακή του Νικόλα Τζιμίκα που δολοφονήθηκε μάλλον ως οφθαλμός αντί του οφθαλμού του αστυνόμου.

Τα γεγονότα της South Omaha αναπαρήγαγαν τα μέσα της εποχής με τρόπο που ερέθιζε το ρατσιστικό ένστικτο, τον φόβο και το μίσος (σας θυμίζει τίποτα;) κατά των Ελλήνων. Αποτέλεσμα ήταν πολύ σύντομα να έχουμε προβλήματα πογκρόμ σε άλλες πόλεις των ΗΠΑ, όπως το Κάνσας Σίτυ (Κάνσας) και το Ντέιτον (Οχάιο).

Τι έλεγε ο Τύπος της εποχής; (παράθεση από τον Ιό):

ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΙ. Ξεφυλλίζοντας τις ομογενειακές εφημερίδες της εποχής, διαπιστώνει κανείς ότι τα ρατσιστικά στερεότυπα σε βάρος των ελλήνων μεταναστών αφθονούσαν στις στήλες του αμερικανικού τύπου, με θεματολογία που παρουσιάζει εκπληκτικές αναλογίες με όσα γράφονται κι ακούγονται σήμερα στην Ελλάδα για τους Αλβανούς συμπολίτες μας.

Πρώτο και κύριο χαρακτηριστικό που αποδίδεται στους Ελληνες, έτσι γενικά, είναι η υψηλή εγκληματικότητα. Καθρέφτης της σχετικής αρθρογραφίας μπορεί να θεωρηθεί η τακτική στήλη "Ελληνες εν Αμερική" του "Ελληνικού Αστέρος" του Σικάγου, που περιείχε ως επί το πλείστον αναδημοσιεύσεις από τον τοπικό τύπο διάφορων περιοχών: σε σύνολο 149 ειδήσεων που δημοσιεύθηκαν στις 12 πρώτες εβδομάδες του 1909, οι 78 (ποσοστό 52,3%) αφορούσαν πραγματικά εγκληματικά περιστατικά με δράστες Ελληνες μετανάστες ενώ άλλες 16 (10,7 %) ασχολούνταν με παρεμφερείς κατηγορίες που -λανθασμένα ή `φουσκωμένα'- τους απευθύνθηκαν. Ακολουθεί επιλογή από χαρακτηριστικά δημοσιεύματα της εν λόγω στήλης.

ΤΣΑΝΤΑΚΗΔΕΣ. "Η εν Φιλαδελφεία της Πενσυλβανίας συνάδελφος `Ημερολόγιον' γράφει ότι συνελήφθη ο Ελλην Βουζάνης, κατηγορούμενος ότι κατέριψε χαμαί μίαν Αμερικανίδα με τον σκοπόν να της αφαιρέσει τα διαμαντικά και τα πολύτιμα αυτής ενώτια" (15/1/1909).

ΒΙΑΣΤΕΣ ΑΝΗΛΙΚΩΝ. "Επίθεσις Ελληνος κατά μικράς αμερικανίδος. Εν Πουέβλω της πολιτείας Κολοράδου κατά την εκεί συνάδελφον `Chieftain' συνελήφθη ο Ελλην Ιωάννης Σωτηρίου, διότι νύκτα τινά μεθυσμένος ών κατεδίωξε μικράν τίνα Αμερικανίδα. Εις τας φωνάς της παιδίσκης προσέτρεξαν κλητήρες, οίτινες συνέλαβον τον μεθυσμένον ομογενή, όν οδήγησαν εις το κρατητήριον, όπου την επομένην κατεδικάσθη εις πρόστιμον 100.000 δολλαρίων και τα έξοδα παρ' όλας τας διαμαρτυρίας του ότι ουδέν κακόν διεννοείτο και ότι η μικρά Αμερικανίς ωμοίαζε τα μέγιστα προς την εν τη γενετείρα διαμένουσαν αδελφήν του" (5/2/1909).

ΔΟΥΛΕΜΠΟΡΟΙ ΑΝΗΛΙΚΩΝ. "Κατά την εν Μέμφιδι της πολιτείας Τεννεσή συνάδελφον `Scimiter' συνελήφθησαν οι Ελληνες Ηλίας και Νικόλαος Καλαμούζος, κατηγορούμενοι επί παραβάσει του περί μεταναστεύσεως νόμου δια της εισαγωγής ενταύθα Ελληνοπαίδων ανηλίκων, ούς ετοποθέτουν ως υπαλλήλους εις στιλβωτήρια υποδημάτων, λεγόντες και διαβεβαιούντες ενόρκως προ των μεταναστευτικών αρχών ότι οι εισαγόμενοι Ελληνόπαιδες ήσαν συγγενείς των" (19/2/1909).

ΒΡΩΜΙΑΡΗΔΕΣ. "Την φρικώδη κατάστασιν των Ελλήνων αναγιγνώσκομεν εν τη Δέμβερ του Κολοράδου συναδέλφω `Νέα'. Κατά την συνάδελφον ταύτην, ήτις δημοσιεύει εν πλάτει την έκθεσιν του εκεί αστυϊάτρου, 800 Ελληνεςζώσιν υπό τους χειρίστους της υγιεινής και ανθρωπότητος κανόνας. Η αστυνομία εύρε περί τους 25 Ελληνας κοιμωμένους και διαιτωμένους εις έν στενότατον δωμάτιον. Αμέσως η αστυνομία εξεδίωξε τούτους εκείθεν και απελύμανε καταλλήλως το δωμάτιον τούτο, εξ ού ηπειλείτο η υγεία και του περιοίκου πληθυσμού. Ενεκα τούτου η συνάδελφος επιτίθεται δριμύτατα κατά των Ελλήνων, λέγει δ' ότι εκ της ελεεινής τούτων υγιεινής καταστάσεως απειλείται η υγεία όλης της πόλεως" (5/3/1909).

ΑΠΕΡΓΟΣΠΑΣΤΕΣ. "Δεν είνε ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία φορά, καθ' ήν συμβαίνει ομογενείς να εργάζωνται ως ανταπεργοί. Τούτο είνε κάκιστον, διότι όχι μόνον μισητοί μεταξύ των άλλων ανθρώπων γενόμεθα, αλλά ενεργούμεν και καθ' ημών αυτών, ενώ εκ του άλλου άι διάφοροι Αμερικανικαί εταιρείαι μας μεταχειρίζονται ως όργανα, η δε ζωή μας διατρέχει τον έσχατον των κινδύνων" (29/1/1909).

ΣΩΜΑΤΕΜΠΟΡΟΙ. "Ετερον κρούσμα σωματεμπορίας μας έρχεται από την πόλιν Κάνσας της πολιτείας Μιζούρι, κατά την εκεί συνάδελφον `Αστήρ'. Ενεκα τούτων οι επί της μεταναστεύσεως επόπται ήρξαντο σταυροφορίαν κατά των Ελλήνων, ενώ άι Αμερικανικαί εφημερίδες πλάσσουσι διαφόρους φανταστικάς ιστορίας, αίτινες γράφονται επί το τραγικώτερον προς εξερέθισιν των Αμερικανών κατά των Ελλήνων. Το βέβαιον είναι ότι τοιαύτα κρούσματα συμβαίνουσιν, αλλ' είναι όντως πολύ άδικον να μέμφεται ολόκληρος ο Ελληνικός πληθυσμός δια την παρανομίαν δύο ή τριών Ελλήνων ιδιοκτητών στιλβωτηρίων" (1/1/1909).

Φεστιβάλ Τορόντο- Καναδάς

Θέλετε σουβλάκι και πίτες ωραία ψημένες από Καναδούς; Καλωσορίσατε στο Τορόντο του Καναδά. Εδώ κάθε χρόνο και προς τιμήν των Ελλήνων που εκδιώχθηκαν βάναυσα από την πόλη, με εμπρησμούς και απείρου… μίσους σκηνές, πραγματοποιείται κάτι σαν φεστιβάλ με παραδοσιακές Ελληνικές λιχουδιές, όχι τόσο για τον εξευγενισμό των Καναδών αλλά κυρίως ως αντιρατσιστική πρωτοβουλία συμφιλίωσης και ανθρωπισμού.

Τότε, γύρω απ’ το 1918 (λίγο νωρίτερα για την ακρίβεια) ο Εθνικός Διχασμός επηρέασε την εικόνα των Ελλήνων στο εξωτερικό (;!;). Η μη συμμετοχή της Ελλάδας στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο είχε εκληφθεί από τους Καναδούς, εν προκειμένω, ως υπεκφυγή. Την ώρα που Καναδοί στρατιώτες άφηναν τις οικογένειές τους για να πολεμήσουν στο πλευρό της Αντάντ.

Η επιστροφή των στρατιωτών βρήκε τους Έλληνες να έχουν κυριαρχήσει στο εμπόριο και να έχουν διεισδύσει στα οικονομικά του Τορόντο με καταστήματα, εστιατόρια κ.λπ.. Αυτό δεν άρεσε στους βετεράνους που με τα χούγια του πολέμου στο σώμα τους αναζητούσαν ελπίδα στη χώρα τους. Το ποτήρι έσταξε τον Αύγουστο του 1918 όταν βετεράνοι και απλοί πολίτες (γύρω στους 20.000) επιτέθηκαν σε ό,τι υπήρχε ελληνικό και δεν άφησαν εστιατόριο για εστιατόριο. Σχεδόν τέσσερεις μέρες οδομαχίες έλαβαν μέρος με τελικό αποτέλεσμα σωματικές βλάβες Ελλήνων (μεταξύ αυτών γυναίκες και παιδιά) και ανυπολόγιστες υλικές ζημιές.

Αυτά τα γεγονότα είναι, λοιπόν, η αφορμή που το Τορόντο κάθε χρόνο μυρίζει γύρο. Αυτόν τον βίαιο Αύγουστο (Violent August).

Συμπεράσματα:

Σε αυτήν τη μακροσκελή αναφορά προσπαθήσαμε να δώσουμε ένα περίγραμμα τόσο των συμπεριφορών των Ελλήνων μεταναστών όσο και των διακρίσεων τις οποίες υπέστησαν στις αρχές κυρίως του προηγούμενου αιώνα μας.

Ειλικρινής επιθυμία μας ήταν να αντιληφθούμε ότι την εγκληματικότητα δεν πρέπει να την εντοπίζουμε στα Έθνη αλλά στα άτομα. Σε κάθε χρονική στιγμή, όπως είδατε, την εγκληματικότητα την «παράγουν» άλλα κοινωνικά χαρακτηριστικά. Όπως εύστοχα αναφέρει η Έκθεση Wickersham (Τόμος 13, σελ. 69), η συγκέντρωση πολλών αντρών, νέων και χαμηλής καλλιέργειας σε γκετοποιημένες συνθήκες είναι κάποιοι από τους λόγους.

Το αντίδοτο στην αύξηση των πιθανοτήτων παραβατικότητας φέρνει η ισορροπία στη σύνθεση αντρών-γυναικών, η μόρφωση, η εκμάθηση της γλώσσας υποδοχής και άλλες ενέργειες που ωθούν σταδιακά σε αφομοίωση των «ξένων» στη νέα τους πατρίδα.

Η ισορροπία αυτήεπέρχεται σταδιακά μετά την Μικρασιατική Καταστροφή όταν άρχισαν περισσότερες Ελληνίδες να περνούν τον Ατλαντικό. Χαρακτηριστική είναι η μείωση της εγκληματικότητας των παιδιών των μεταναστών. Ακόμη πιο μικρή (πάντα σε σχέση με εκείνη των ντόπιων) εκείνη των παιδιών των παιδιών των πρωτο-μετανταστών. Η αφομοίωση εξομαλύνει σχέσεις και συμπεριφορές. Σε σημείο μάλιστα που πολλοί από τους τωρινούς ομογενείς Έλληνες των ΗΠΑ να δυσανασχετούν με την αύξηση της μετανάστευσης στη χώρα του Θείου Σαμ.

Η διάκριση μεταξύ Βορρά-Νότου για τους κατοίκους της Ευρώπης δεν συναντιόταν μόνο στις ΗΠΑ, αλλά και σε άλλες Αγγλοσαξονικές χώρες. Η Αυστραλία, λόγου χάρη, έστειλε απεσταλμένο στην Ευρώπη για να ανακοινώσει τη μείωση των μεταναστών που θα δέχεται από Ελλάδα (και άλλες χώρες του Νότου) και την προτίμηση προς χώρες όπως η Γερμανία (και άλλες χώρες του Βορρά). Στις εφημερίδες της Εθνικής Βιβλιοθήκης θα βρείτε τα σχετικά δημοσιεύματα.

Η αντίληψη του κόσμου για τον «Έλληνα» άλλαξε όταν ειπώθηκε το ΟΧΙ από τον Ελληνικό Λαό ο οποίος χίμηξε στον άνισο αγώνα κατά της Ιταλικής και μετά της Γερμανικής πολεμικής μηχανής. Στον αγώνα της αξιοπρέπειας (και όχι του ρεαλισμού). Τότε και μόνον τότε το να αποκαλείσαι Έλληνας αποτέλεσε στοιχείο αυτοσεβασμού

Απαραίτητη φαίνεται, επίσης, να είναι η ύπαρξη μεταναστευτικής πολιτικής (τί είπα τώρα;). Πολιτική που θα κινείται μακριά από τη "χρήση" των μεταναστών για λόγους εντυπωσιασμού και ψηφοθηρίας από πατριδοκάπηλους και Κάλαχαν.

"Χρήση" που επιδεινώνει τη ροπή προς το έγκλημα μιας και ο μηδενισμός οδηγεί σε συμπλέγματα που κάποια φορά μπορεί να εκδηλωθούν παραβατικά. Αλλά μια Πολιτική σύμφωνη με τη Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και αποφασιστική (με την καλή την έννοια).

Το συμπέρασμα, λοιπόν, από αυτό το κείμενο είναι ότι το «άθλημα» της καλλιέργειας και της αξιοπρέπειας είναι αυτό που δίνει αυθυπαρξία στη γη τούτη και καμιά εθνοτική ταμπέλα. Δεν είσαι «ψηλός» επειδή είσαι Έλληνας ή Λιθουανός, αλλά επειδή στέκεσαι στη γη ως προσωπικότητα. Δύσκολο αλλά αληθές.

Η έρευνα έγινε από το www.TVXS.gr, αποστολή: Γιώργος Θαλασσινός, παράθεση iospress.gr

Λεονάρδο Παδούρα: «O κόσμος δεν είναι ακόμα έτοιμος να δεχθεί τη διαφορετικότητα»

Μια πολύ ενδιαφέρουσα σειρά άρθρων και συνεντεύξεων σχετικά με το ρατσισμό θα βρείτε στη σελίδα "Άρθρα υποστηρικτών" του 1againstracism.gr  (στο ελληνικό site του UN Refugee Agency). Αναδημοσιεύουμε μια πρόσφατη συνέντευξη του Λεονάρδο Παδούρα: 

Λεονάρδο Παδούρα: «O κόσμος δεν είναι ακόμα έτοιμος να δεχθεί τη διαφορετικότητα»

Συγγραφέας διηγημάτων, αστυνομικών μυθιστορημάτων και σεναρίων, δημοσιογράφος, μεταφραστής και πολιτικός αναλυτής. Ο Λεονάρδο Παδούρα, ένας από τους σημαντικότερους ανθρώπους των γραμμάτων στη σύγχρονη Κούβα βρέθηκε πρόσφατα στην Αθήνα, για το 5ο Φεστιβάλ Ιβηροαμερικανικής Λογοτεχνίας. Κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του μίλησε στο 1againstracism.gr για την αντιμετώπιση της μισαλλοδοξίας, εξηγώντας πώς, στο επόμενο μυθιστόρημά του, η πλοκή εκτυλίσσεται σε συνθήκες ύψιστης ανοχής απέναντι στο διαφορετικό!

Από πού πηγάζει ο ρατσισμός και γιατί τον βλέπουμε να ενισχύεται κατά καιρούς σε διάφορες κοινωνίες;

Πιστεύω πως ο κόσμος δεν είναι ακόμα έτοιμος να δεχθεί τη διαφορετικότητα. Και δεν αναφέρομαι μόνο στο επίπεδο της φυλής, αλλά και στο επίπεδο των πολιτισμών, των θρησκευτικών προτιμήσεων ή των πολιτιστικών επιλογών. Ενώ, αντίθετα, θα έπρεπε να δεχτούμε ότι, παρ’ όλες τις διαφορές μας, έχουμε την ίδια ανθρώπινη υπόσταση, ανεξάρτητα από το χρώμα του δέρματός μας, τη θρησκεία ή την κουλτούρας μας.

Τα τελευταία χρόνια έχουμε δει εκδηλώσεις ρατσισμού, οι οποίες συχνά έχουν οικονομικά αίτια, και ιδιαίτερα αυτή την εποχή, με τη μεγάλη οικονομική κρίση στην Ευρώπη. Αυτό που παρατηρούμε είναι ότι, πάντοτε, για τα κακώς κείμενα της κοινωνίας κατηγορείται ο νεοφερμένος ή ο διαφορετικός. Για παράδειγμα, στην Ισπανία πάνε κάποια χρόνια που τους Νοτιαμερικανούς τους αποκαλούσαν υποτιμητικά «Sudacas»(1), επειδή ήταν άνθρωποι που έψαχναν στην Ισπανία μια καλύτερη πορεία, την οποία δεν μπορούσαν να έχουν στις πατρίδες τους. Τώρα όμως, πολλοί Ισπανοί καταλήγουν στη Λατινική Αμερική εξαιτίας της κρίσης, στις χώρες των «Sudacas», ψάχνοντας ευκαιρίες για εργασία και ζωή. Αυτό σημαίνει ότι η διαλεκτική των κοινωνιών συχνά μπορεί να μας εκπλήξει, κι εκείνοι που θεωρούν ότι είναι ανώτεροι, κάποια στιγμή να καταλάβουν πως τελικά δεν είναι τόσο ανώτεροι. Πιστεύω πως, εάν η ανθρωπότητα έβλεπε τον καθένα από μας σαν μία ξεχωριστή οντότητα, και τις κοινωνίες σαν ένα κόσμο αλληλοσυνδεδεμένο, θα ήμασταν πιο γενναιόδωροι με τους άλλους. Αυτός θα ήταν, δηλαδή, ένας τρόπος να γίνει ο κόσμος καλύτερος απ’ ό,τι σήμερα.

Σε πρακτικό επίπεδο, τι μπορούμε να κάνουμε για να καταπολεμήσουμε το ρατσισμό;

Η καταπολέμηση του ρατσισμού σχετίζεται άμεσα με την εκπαίδευση, με τη δυνατότητα όλων των ανθρώπων να απολαμβάνουν το δικαιώμα στην παιδεία, κι έτσι να έχουν μεγάλυτερες πιθανότητες προσωπικής και κοινωνικής εξέλιξης σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου κι αν βρίσκονται. Πιστεύω πως κανείς δεν φεύγει από την χώρα του απλώς επειδή προτίμησε να ζήσει σε μια άλλη χώρα, χωρίς κάποια βαθύτερη αιτία. Οι άνθρωποι μετακινούνται λόγω ανάγκης, σε πολλές περιπτώσεις οικονομικής, αλλά και άλλου είδους – θρησκευτικής ανάγκης για παράδειγμα, κάτι το οποίο μου φαίνεται πραγματικά τρομερό. Η εκπαίδευση, που δίνει τη δυνατότητα ένταξης αυτών των ανθρώπων στις κοινωνίες όπου φτάνουν και αποτελούν φυλετική μειονότητα θα ήταν ένας πολύ αποτελεσματικός τρόπος καταπομέλησης του ρατσισμού.

Εγώ για παράδειγμα, πριν από μερικά χρόνια, βλέποντας το μουντιάλ, συνειδητοποίησα προς μεγάλη μου χαρά ότι η πλειοψηφία των Γάλλων παικτών ήταν αφρικανικής καταγωγής με γαλλική υπηκοότητα. Και μου έδωσε μεγάλη χαρά να βλέπω ότι χάριζαν τη νίκη στην Γαλλία οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι οι οποίοι κανονικά είναι θύματα ρατσισμού στην χώρα στην οποία φτάνουν. Παρ’ όλα αυτά, τη συγκεκριμένη στιγμή εν μέσω μιας συκεκριμένης κατάστασης, χειροκροτούνταν και θεωρούνταν ήρωες.

Ποιος είναι ο ρόλος των συγγραφέων, όπως εσείς, στην καταπολέμηση του ρατσισμού;

Ο συγγραφέας και γενικά ο καλλιτέχνης, έχει τη δυνατότητα ευρείας απήχησης και το γεγονός αυτό θα πρέπει να το εκμεταλλεύεται συνεχώς. Στη δική μου περίπτωση, όταν γράφω για Κουβανούς, αναφέρομαι στο χρώμα του δέρματός τους μόνο εάν αυτό είναι απολύτως απαραίτητο για τη δραματουργική εξέλιξη της ιστορίας. Για ’μένα, είμαστε όλοι Κουβανοί, ανεξάρτητα από το χρώμα του δέρματός μας. Και σου μιλάω για μία χώρα που κατάφερε να εξαφανίσει από τους νομούς της τις φυλετικές διακρίσεις, αλλά δεν μπόρεσε να ξεπεράσει τον ρατσισμό.

Στην Κούβα, ανεξάρτητα από τους νόμους που υπάρχουν εδώ και 50 χρόνια κι απαγορεύουν τις φυλετικές διακρίσεις ακόμα παρατηρούνται εκδηλώσεις ρατσισμού. Στην κοινωνία, οι μαύροι συχνά έχουν λιγότερες ευκαιρίες από τους λευκούς, για λόγους ιστορικούς, που κατά βάση σχετίζονται με τις οικονομικές ευκαιρίες που είχαν οι μαύροι κατά τη διάρκεια των περασμένων δεκαετιών, ακόμα και αιώνων. Ο συγγραφέας, όμως, πρέπει να επιμένει, παρόλη αυτή την τρομερή πραγματικότητα που λέγεται ρατσισμός, όχι μόνο με όσα γράφει, αλλά και με την γενικότερη στάση του.

Στο τελευταίο μου μυθιστόρημα, που θα δημοσιευθεί στην Ισπανία το Σεπτέμβριο, ασχολούμαι με την ιστορία δύο ανθρώπων εβραϊκής καταγωγής, ενός Εβραίου Σεφαραδίτη στο Άμστερνταμ του 17ου αιώνα, της εποχής του Ρέμπραντ, κι ενός Εβραίου που μόλις γεννιέται φτάνει στην Κούβα, λίγο πριν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Επέλεξα να καλύψω αυτές τις δύο στιγμές, γιατί το Άμστερνταμ και η Κούβα υπήρξαν δύο κοινωνίες στις οποίες οι Εβραίοι έτυχαν μεγάλης ελευθερίας και ανοχής, στις οποίες είχαν επίσης την δυνατότητα να ενταχθούν και να εξελιχθούν. Και πιστεύω πως αυτό που συνέβει στο Άμστερνταμ του 17ου αιώνα ή στην Κούβα του ‘40 και του ‘50 είναι κατά κάποιο τρόπο ένα παράδειγμα της δυνατότητας συμβίωσης σε συνθήκες ύψιστης ανοχής.

(1). Σύντμηση του «sudamericano», που σημαίνει Νοτιο-αμερικανός.

"Το ημερολόγιο ενός μετανάστη"

Η φίλη μας η Σιμπέλ Αμέτ έγραφε για ένα διάστημα τακτικά στο free press "Στην Μπρίζα", μια δωρεάν πολιτιστική εφημερίδα που κυκλοφορούσε στην Καλαμάτα και σε όλη την Πελοπόννησο σε εβδομαδιαία βάση. Η στήλη της μας λείπει πολύ. Εντελώς ανθρώπινα, με χιούμορ και απλότητα περιγράφει εμπειρίες στην Ελλάδα, αναμνήσεις από την πατρίδα της τη Ρουμανία και προβληματισμούς που την απασχολούν. Είχε δημιουργήσει επίσης ένα blog, όπου μπορείτε να βρείτε αρκετά από τα άρθα της συγκεντρωμένα. Εμείς εδώ θα αναδημοσιεύσουμε ένα από τα πρώτα της κείμενα κι ελπίζουμε να σας κεντρίσουμε το ενδιαφέρον να αναζητήσετε και τα υπόλοιπα στο προσωπικό της blog ή στο αρχείο της Μπρίζας!

Σάββατο, 18 Απριλίου 2009

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

 Κάποιοι φίλοι με ρώτησαν γιατί έχω σαν τίτλο της στήλης «Το ημερολόγιο ενός μετανάστη» και στη συνέχεια μου είπαν «εσύ, βρε Σιμπέλ, έχεις ενταχθεί στην τοπική κοινωνία, μιλάς την γλώσσα, γράφεις ελληνικά και τέλος πάντων είσαι πλέον μια από μας!» Χαίρομαι που έχω τέτοιους φίλους, που πλέον δεν με βλέπουν σαν «ξένη», αλλά από την άλλη υπάρχουν κάποιες «ύποπτες» φωνές που δεν μ’ αφήνουν σε ησυχία και μου θυμίζουν συνεχώς ότι είμαι κι εγώ απλά μια μετανάστρια.

 Πώς το λέει εκείνο το Ηπειρωτικό της Ξενιτιάς; «Ξένος κι εδώ, ξένος κι εκεί, κι όπου κι αν πάω ξένος…»

 Επινα καφέ με κάποιους φίλους τις προάλλες και ενώ ξεφύλλιζα μια από τις τοπικές εφημερίδες πέφτω πάνω σε κάποιες δηλώσεις ενός δημοτικού συμβούλου που με έκαναν έξω φρενών (όχι τίποτα άλλο, αλλά μετά τον καφέ είχα ραντεβού με την οδοντίατρο μου και τέτοιες στιγμές προσπαθώ με κάθε δυνατό τρόπο να αποφύγω την οποιαδήποτε σύγχυση).

 Απ’ ό,τι φαίνεται, λοιπόν, αγαπητό μου ημερολόγιο, οι μετανάστες παντός καιρού και τύπου «αλλάξαμε, και ειδικότερα όταν ήρθαμε δεν τολμούσαμε να κοιτάξουμε τους ντόπιους στα μάτια….». Λέει και άλλα στη συνέχεια, κάτι για «ύποπτες φωνές που δικαιολογούν τα πάντα», δεν πολυκατάλαβα να σας πω την αλήθεια, αλλά μάλλον δεν έφταιγαν τα ελληνικά μου εφόσον ούτε Ελληνες φίλοι μου δεν βγάζανε άκρη…

 Ετσι και αλλιώς δεν μας πειράζει και πολύ, γιατί το πρώτο κομμάτι της δήλωσης μού κίνησε το ενδιαφέρον και για αυτό θα απαντήσω στη συνέχεια.

 Λοιπόν, κυρίες και κύριοι, έχω να σας ανακοινώσω με μεγάλη περηφάνια ότι εγώ τόλμησα και κοίταξα τους ντόπιους στα μάτια από την πρώτη στιγμή! Κοίταξα στα μάτια την κυρία που κάποτε με ρώτησε «αν η Μαύρη Θάλασσα είναι όντως μαύρη», «αν έχουμε ηλεκτρικό ρεύμα» ή αν έχουμε πατάτες (?!!!) στη χώρα από την οποία κατάγομαι, την Ρουμανία. Επίσης, κοίταξα στα μάτια και τον αστυνόμο που, κατά τη διάρκεια της συνέντευξης που έπρεπε να δώσω για την έκδοση της άδειας παραμονής μου, με ρώτησε με «ύποπτο» ύφος: «Τον άνδρα σου από καμία Ρουμάνα φίλη σου τον γνώρισες;» και του απάντησα ευγενικά ότι δεν κατάλαβα ποιος είναι ο σκοπός της ερώτησης και αν έχει καμιά σημασία για το αποτέλεσμα της συνέντευξης, ευχαρίστως να του απαντήσω (για τους περιέργους αναγνώστες, ήταν Ελληνίδα). Επειτα, αυτός έπαψε να με κοιτάζει στα μάτια.

 Κατά τη διάρκεια της παραμονής μου στην Ελλάδα, είχα άπειρες συζητήσεις για θέματα όπως ο ρατσισμός, η ξενοφοβία, ο φόβος για τον άγνωστο, για το ότι δεν υπάρχει Ελληνας που να μην έχει συγγενή και φίλο που μετανάστευσε στο εξωτερικό και όμως είναι παράλογο πως οι Ελληνες (όχι όλοι, ευτυχώς) αντιμετωπίζουν τους ξένους στην Ελλάδα ρατσιστικά.

 Για κάποιους ανθρώπους η μετανάστευση είναι πλέον θέμα επιλογής, για πολλούς όμως δεν είναι. 

Οπότε, αγαπητό μου ημερολόγιο, κλείνω για σήμερα με μια παράκληση στους αναγνώστες: ας κάνουμε μια προσπάθεια όλοι μαζί και ας κοιταζόμαστε όλοι στα μάτια, ανεξαρτήτως χώρας καταγωγής, θρησκείας, πολιτικών απόψεων…