Εκθεση ζωγραφικής: Είδαν τον κόσμο πέρα από τα κάγκελα της φυλακής

Παρόλο που η έκθεση στην οποία αναφέρεται το άρθρο έχει παρέλθει, έχει πολύ ενδιαφέρον, έστω και εκ των υστέρων, να ρίξει κανείς μια ματιά σε αυτό το άρθρο. Μια ιδέα για το πώς η τέχνη μπορεί να δώσει διέξοδο, αναδεικνύοντας τη λειτουργία της και τη δημιουργική της χρήση ως εκφραστικό εργαλείο και ως εργαλείο επανένταξης και κοινωνικοποίησης, όχι μόνο για τα φυλακισμένα παιδιά, αλλά για όλες τις ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες.

αναδημοσίευση από www.tanea.gr

 Για τους μαθητές στο σχολείο των Φυλακών Αυλώνα η τέχνη είναι κάτι παραπάνω από μια ενασχόληση που μειώνει τις ημέρες της ποινής τους. Τα έργα τους που εκτίθενται στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης τούς δίνουν την αίσθηση – έστω, την ψευδαίσθηση – της ελευθερίας.
Μια παρέα εφήβων είχε επιδοθεί σε επικίνδυνες φιγούρες με τα σκέιτ στον προαύλιο χώρο του Ωδείου Αθηνών. Λίγα μέτρα πιο πέρα, στην αίθουσα του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, εγκαινιαζόταν μια έκθεση με έργα συνομηλίκων τους. Ομως αυτά τα παιδιά δεν μπορούσαν να είναι εκεί...

Τα παιδιά του σχολείου των φυλακών Αυλώνα έριξαν με αυτόν τον τρόπο γέφυρες στον έξω κόσμο, δηλώνοντας την αγωνία τους και τα όνειρά τους.  

Ο Αρμάντ από την Αλβανία είναι μαθητής της Α' Λυκείου και οι επιδόσεις του στα Μαθηματικά είναι υψηλές. «Μου αρέσουν πολύ αλλά δεν ξέρω τι θα κάνω ακόμη. Αλλωστε, έχω χρόνο να αποφασίσω» εξήγησε στα «ΝΕΑ».

Ο χρόνος είναι εχθρός και φίλος για αυτόν και τους συμμαθητές του. Ο Αρμάντ είναι ένας από τους 30 μαθητές του σχολείου των φυλακών Αυλώνα που συμμετείχαν στη δημιουργία των έργων που φιλοξενούνται στο ΕΜΣΤ. Παραδέχεται ότι άρχισε να παρακολουθεί τα μαθήματα στο σχολείο για να μειώσει την ποινή του. Γρήγορα όμως κατάλαβε ότι οι ευκαιρίες που του δίνονται μέσα στο σχολείο είναι πολλές. «Αποκτάς μια καθημερινότητα που σε βγάζει έστω και για λίγο από το πρόγραμμα της φυλακής. Σε κάνει να νομίζεις ότι μπορείς να ζεις έστω και για λίγο φυσιολογικά». Οταν κλήθηκαν να δηλώσουν συμμετοχή στην κατασκευή δύο έργων ζωγραφικής, ο Αρμάντ δεν δίστασε καθόλου γιατί θα είχε και τη χαρά της έκφρασης. «Αυτό το χρειαζόμαστε περισσότερο από όλα. Ζωγραφίσαμε τα όνειρα, τους φόβους και τις αγωνίες μας».

Στα δύο έργα μεγάλων διαστάσεων (5Χ1,85 μέτρα και 2,50Χ0,96) που φιλοτέχνησαν τον Μάρτιο και τον Απρίλιο οι 30 μαθητές του Γυμνασίου - Λυκείου των φυλακών Αυλώνα κυριαρχούν οι προβληματισμοί τους για το μετά. Και απεικονίζονται με τον δρόμο που ξεκινάει από την έξοδο των φυλακών και μια ταμπέλα με το ερώτημα που τους βασανίζει: «Και τώρα τι κάνουμε;».

Για αυτά τα παιδιά, έστω και πρόσκαιρα, οι ώρες που μπορούσαν να δουλέψουν τους πίνακές τους ήταν μια διέξοδος δημιουργική για να εκφράσουν πράγματα τα οποία δεν θα μπορούσαν να βγάλουν αν ήταν κλεισμένα μέσα σε ένα κελί. Παιδιά που δεν είχαν έρθει σε επαφή με την τέχνη, την υιοθέτησαν άμεσα μέσα από τη διαδικασία. Ανακάλυψαν τους κανόνες αλλά και τη δυσκολία του να είσαι ανήλικος κρατούμενος.

Ο Αγγελος είναι 22 ετών και βρίσκεται στις φυλακές Αυλώνα περιμένοντας τη δίκη του σε πέντε μήνες. Συνελήφθη για ναρκωτικά, όμως ανεξάρτητα από το ποια θα είναι η έκβαση της δίκης έχει αρχίσει να χτίζει τον κόσμο στον οποίο θα ήθελε να ζήσει. Αλλά το σπουδαιότερο, όπως λέει ο ίδιος, είναι ότι θέλει να χτίσει έναν καλύτερο εαυτό για να προχωρήσει. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο ξεκίνησε να πηγαίνει στην Α' Λυκείου - έχει πολύ καλούς βαθμούς στα Αρχαία. Θέλει να περάσει στη Νομική και θα κάνει τα πάντα ώστε να το πετύχει. «Η φυλακή για τους περισσότερους είναι ίσως το τελευταίο σκαλοπάτι. Εγώ εδώ βρήκα μια ευκαιρία να σκεφτώ ξανά τη ζωή μου, τι θέλω και να παλέψω για να το πραγματοποιήσω». Ακόμη και στην περίπτωση που η απόφαση θα είναι καταδικαστική, εκείνος βρίσκει τη φωτεινή πλευρά της: «Θα μπορέσω να συνεχίσω το σχολείο, να δώσω Πανελλαδικές για να πετύχω στη σχολή που θέλω. Ο χρόνος δεν θα πάει χαμένος».

Την εικαστική προσπάθεια των μαθητών των φυλακών Αυλώνα αποτύπωσε σε βίντεο, το οποίο προβάλλεται στην αίθουσα της έκθεσης, ο σκηνοθέτης Μενέλαος Καραμαγγιώλης. «Με την πρώτη ματιά φαίνεται ο τρόπος που προσπαθούν οι κρατούμενοι να διαχειριστούν τη φυλακή μέσα από διάφορες δραστηριότητες. Το ότι επιλέγουν να εκφραστούν μέσα από την εκπαίδευση και την τέχνη είναι εντυπωσιακό», λέει.

Στην αρχή, ο Μενέλαος Καραμαγγιώλης σκέφτηκε ότι αυτή η ενασχόληση τούς δίνει μεροκάματα, άρα ημέρες ελευθερίας (για κάθε κρατούμενο που πάει σχολείο ή δουλεύει οι ημέρες μετριούνται διπλές). «Το ότι υπάρχει ένα σχολείο για αυτά τα παιδιά μέσα στη φυλακή δείχνει ότι γίνεται σωστός σωφρονισμός. Τους δίνει τη δυνατότητα να διαχειριστούν την τιμωρία και κυρίως να επιστρέψουν στην κοινωνία. Μέσα από τις δραστηριότητες που τα ίδια επιλέγουν φαίνεται η διάθεσή τους να αλλάξουν τα πάντα. Αν και το πρόγραμμα της φυλακής είναι αυστηρό σε ό,τι αφορά τις ώρες του φαγητού ή του προαυλισμού, υπήρχαν παιδιά που δεν πήγαιναν για φαγητό την προγραμματισμένη ώρα προκειμένου να συνεχίσουν το έργο τους». Τα παιδιά δηλώνουν στο βίντεο ότι αυτή η δραστηριότητα τους δίνει την ψευδαίσθηση της ελευθερίας, την προοπτική της επανόρθωσης και τη δυνατότητα να σκεφτούν ότι αφού τελειώσει η τιμωρία θα μπορέσουν να γυρίσουν στην κοινωνία».

Τρόπος ζωής
Μια γέφυρα προς τον έξω κόσμο είναι τα έργα των παιδιών. Η ερμηνεία της διευθύντριας του ΕΜΣΤ Αννας Καφέτση βρίσκεται ίσως πιο κοντά στην αλήθεια: «Η τέχνη είναι ένας υπέροχος τρόπος όχι μόνο για να εκφραστείς αλλά και για να αντιλαμβάνεσαι την ίδια τη ζωή σε οποιαδήποτε φάση και αν βρίσκεται κανείς. Είναι μια διαφορετική πραγματικότητα απέναντι στην ίδια την πραγματικότητα. Είναι τρόπος ζωής».

Το βίντεο με την εικαστική προσπάθεια των παιδιών αποτύπωσε με τον κινηματογραφικό του φακό ο σκηνοθέτης Μενέλαος Καραμαγγιώλης

OHE: 1 στους 8 ανθρώπους πεινάει

Εξαιρετικά στενόχωρα είναι τα στοιχεία που φέρνει στο φως της δημοσιότητας έκθεση του Οργανισμού Τροφίμων και Γεωργίας του ΟΗΕ για την επισιτιστική ανασφάλεια που παρουσιάστηκε σήμερα στη Ρώμη.

Τα στοιχεία αυτά αναφέρουν χαρακτηριστικά πως τo 12% του πληθυσμού της Γης, που αναλογεί σε 842 εκατομμύρια ανθρώπους, δηλαδή 1 στους 8 ανθρώπους στον πλανήτη υποφέρει από χρόνιο υποσιτισμό όπως αναφέρει Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών .

Παρ’όλο που τα ποσοστά έχουν μειωθεί σε σχέση με προηγούμενο υπολογισμό σύμφωνα με τον οποίο 868 εκατομμύρια άτομα, ο Οργανισμός ήταν ξεκάθαρος πως ορισμένες περιοχές δεν θα καταφέρουν να μειώσουν στο μισό τον αριθμό αυτό έως το 2015.

Όπως αναφέρει η έκθεση, «οι χώρες που έχουν ζήσει συγκρούσεις στη διάρκεια των τελευταίων δύο δεκαετιών θεωρείται πιθανό ότι έχουν αντιμετωπίσει προβλήματα στη μείωση της πείνας».

Σύμφωνα με την έκθεση η Αφρική παραμένει η περιοχή με τη μεγαλύτερη παρουσία υποσιτισμού ενώ οι περισσότεροι άνθρωποι που πάσχουν από χρόνιο υποσιτισμό ζουν στη νότια Ασία.

Πηγή

Στα γυρίσματα του «Xenia» του Πάνου Χ. Κούτρα

(αναδημοσίευση, κείμενο της Λήδας Γαλανού, Flixgr)

Τέσσερα χρόνια μετά τη «Στρέλλα», ο Πάνος Χ. Κούτρας αναζητά στη νέα του ταινία την ταυτότητα δύο παιδιών και μιας ολόκληρης χώρας. Το Flix βρέθηκε στα γυρίσματα και μίλησε μαζί του και με τους νεαρούς πρωταγωνιστές του για το μεγάλο ταξίδι του «Xenia». 

«Ναι, πιστεύω ότι οι Ελληνες - και πάντα το πίστευα - ήταν ανέκαθεν πάρα πολύ ρατσιστές. Πιστεύω ότι ο άνθρωπος είναι ρατσιστής. Νομίζω ότι ο άνθρωπος γεννιέται ρατσιστής και απλά η πορεία του είναι να εκπολιτιστεί, να γίνει άνθρωπος και να μην είναι ρατσιστής.»

Mιλώντας με τον Πάνο Χ. Κούτρα για μια ταινία που αφηγείται την ιστορία δύο αδελφών Αλβανών δεύτερης γενιάς που κινδυνεύουν με απέλαση και σε μια προσπάθεια να παραμείνουν στη χώρα, αναζητούν τον Ελληνα πατέρα τους που δεν έχουν γνωρίσει ποτέ, μοιάζει αναπόφευκτο να μιλήσεις για τον ρατσισμό, την ξενοφοβία, μια Ελλάδα ανέκαθεν σε κρίση και όλα όσα τον οδήγησαν να συνεχίσει την ιδιοσυγκρασιακή του φιλμογραφία με ένα εφηβικό road movie για δύο παιδιά που είναι «ξένοι στη χώρα τους».

Το Flix συνάντησε το συνεργείο της ταινίας στην Κοζάνη, λίγο πριν την ολοκλήρωση των γυρισμάτων και εκεί. Με φόντο το εκγαταλελειμμένο Xenia της πόλης μίλησε με τον Πάνο Χ. Κούτρα, τους δύο νεαρούς πρωτοεμφανιζόμενους αλβανικής καταγωγής πρωταγωνιστές του και την Γαλλίδα διευθύντρια φωτογραφίας Ελέν Λουβάρ, οι οποίοι μας ξεναγούν στο βίντεο σε ένα κόσμο φτιαγμένο από μεγάλα όνειρα, χαμένες ταυτότητες και... ιαπωνικό μάνγκα.

Δείτε εδώ το βίντεο:

Xenia // 
Σκηνοθεσία: Πάνος Χ. Κούτρας / Σενάριο: Πάνος Χ. Κούτρας, Παναγιώτης Ευαγγελίδης / Παραγωγοί: Ελένη Κοσσυφίδου, Αλεξάνδρα Μπουσίου, Πάνος Χ. Κούτρας /Συμπαραγωγοί: Μαρί - Πιερ Μασιά, Ζιλιέτ Λεπούτρ, Μπενουά Ρολάντ / Διεύθυνση Φωτογραφίας: Ελέν Λουβάρ / Σκηνικά: Πηνελόπη Βαλτή / Κοστούμια: Βασίλης Μπαρμπαρίγος /Μακιγιάζ: Μπενεντίκτ Τρουβέ / Hair Stylist: Χρόνης Τζήμος /Ηχος: Φαμπρίς Οσίνσκι / Μοντάζ: Γιώργος Λαμπρινός /Πρωταγωνιστούν: Κώστας Νικούλι, Νίκος Γκέλια, Ρομάνα Λόμπατς, Αγγελος Παπαδημητρίου, Γιάννης Στάνκογλου, Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου

«Life»: το πρώτο κόμικ για τυφλούς

More info in english: http://www.hallo.pm/life/

Το σχεδίασε ένας Δανός φοιτητής, ο Φίλιπ Μέγιερ, χρησιμοποιώντας τη μέθοδο Μπράιγ. Είναι το πρώτο κόμικ για τυφλούς

Τα κόμικς από τη φύση τους βασίζονται στην οπτική αφήγηση, όπου οι εικόνες συνήθως αλληλεπιδρούν με το κείμενο στις λεζάντες. Ο Φίλιπ Μέγιερ είναι ο άνθρωπος, ο οποίος πριν από λίγες μέρες τελειοποίησε το πρώτο κόμικ για τυφλούς ανθρώπους. Χρησιμοποίησε το σύστημα γραφής και ανάγνωσης για τυφλούς Μπράιγ, που ανακάλυψε το 1824 ο τυφλός Λουδοβίκος Μπράιγ, ένα 15χρονο παιδί από τη Γαλλία, που διεκδικούσε πρόσβαση στη γραπτή επικοινωνία και γνώση.

Το πείραμα έγινε πραγματικότητα
«Είναι απίθανο να δημιουργηθεί κάτι τέτοιο». Ήταν η απάντηση που άκουγε ο νεαρός δημιουργός, όταν πρωτοξεκίνησε το πρότζεκτ του. Κι όμως, εκείνος επέμενε, παρά την απαισιοδοξία των ανθρώπων για να κάνει την ιδέα του πράξη. Μια πρωτότυπη ιδέα που γεννήθηκε κατά τη διάρκεια ενός μαθήματος στο πανεπιστήμιο του Μάλμε στη Σουηδία. Ο Μέγιερ σπούδασε διαδραστικό design στη Γερμανία. Οι ανεκτίμητες πληροφορίες του ΝΟΤΑ, ενός Ινστιτούτου για Τυφλούς Ανθρώπους, με έδρα την πατρίδα του, τη Δανία, αλλά και οι συμβολές των ανθρώπων χωρίς όραση που συνάντησε εκεί, με επικεφαλής τον Μάικλ Ντρεντ, έπαιξαν καταλυτικό ρόλο ώστε να γυρίσει πίσω στη Δανία και να ολοκληρώσει εκεί το πείραμά του.
Ο τίτλος του βιβλίου είναι «Life» και φανερώνει αμέσως το οικείο θέμα του κόμικ, το οποίο περιγράφει την ιστορία ενός κύκλου… «Ζωής». Δύο χαρακτήρες συναντιούνται, ερωτεύονται και κάνουν οικογένεια. Το παιδί μεγαλώνει, φεύγει από κοντά τους και εκείνοι γερνούν και πεθαίνουν. Δεν υπάρχουν λέξεις, ούτε χρώματα, και κάθε χαρακτήρας αναπαρίσταται από έναν απλό, χειροπιαστό κύκλο. Χρησιμοποιώντας ένα σύστημα που παρήγαγε γεωμετρικά σχήματα και έναν εκτυπωτή για γραφή Μπράιγ, αναπαράστησε τον κάθε ήρωα με έναν απλό κύκλο. Οι τρεις κύκλοι της ιστορίας διαφέρουν στο ύψος, στο μέγεθος αλλά και στην υφή, ώστε να γίνονται εύκολα αντιληπτοί από όλους. Ο ένας κύκλος εξασθενεί, ενώ ο άλλος γεμίζει στο κέντρο. Κι αυτό γιατί ο στόχος του ήταν διττός: τo κόμικ του ήθελε να διαβάζεται και να κατανοείται όχι μόνο από τους ανθρώπους χωρίς όραση αλλά και από όσους βλέπουν κανονικά.

Το κόμικ έχει ουδέτερο φύλο
Λίγο πριν από το τελευταίο στάδιο, ο Μέγιερ έδωσε σε μερικούς τυφλούς αναγνώστες να διαβάσουν την ιστορία του. Πολλοί από αυτούς τα κατάφεραν, ενώ άλλοι δεν μπόρεσαν να συνδυάσουν τον τίτλο με το θέμα. Έτσι, ο Μέγιερ, ύστερα από μερικές βελτιώσεις, αποφάσισε ότι η ιστορία του θα είναι ανοιχτή σε οποιαδήποτε ερμηνεία. «Μπορεί να είναι ακόμα και ένα λεσβιακό ζευγάρι που υιοθέτησε ένα παιδί», έχει πει ο ίδιος. Πάντως, η γραφική απόδοση του μυθιστορήματος δημοσιεύτηκε και σε ψηφιακή μορφή, στην επίσημη ιστοσελίδα του Μέγιερ. Αν κάνεις διπλό κλικ πάνω στους κύκλους - ήρωες, μπορείς να αλλάξεις το χρώμα τους, επηρεάζοντας τα γονίδια. Για παράδειγμα, αν «ζωγραφίσεις» τον έναν γονιό κίτρινο και τον άλλον μπλε, τότε το παιδί γίνεται πράσινο.
Το success story του δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια ευφυέστατη πράξη αγάπης ενός ανθρώπου που το αντικείμενο των σπουδών του απέχει από τη δημιουργία ενός τέτοιου κόμικ. Γιατί αν ο Μέγιερ απέδειξε πως ένας φοιτητής μπορεί να φτιάξει μία απλή ιστορία με κύκλους, τότε κι άλλοι κομίστες στο μέλλον θα πρέπει να ακολουθήσουν το παράδειγμά του και να αποδώσουν τις ιστορίες των γνωστών υπερ-ηρώων με το σύστημα Μπράιγ.

Κάτι ακόμα...

Ήταν θέμα τέχνης. Ο Φίλιπ Μέγιερ δημιούργησε το κόμικ επειδή, όπως λέει, το μεγαλύτερο μέρος του υλικού που βρίσκεται σε Μπράιγ γραφή στοχεύει στην πληροφορία και όχι στην τέχνη.
Όταν ο τυφλός συνεργάτης του, Μάικλ Ντρεντ, διάβασε για πρώτη φορά το κόμικ του, έφτιαξε αμέσως μια ιστορία αγάπης. «Ήταν από τις καλύτερες στιγμές της ζωής μου», εξομολογείται ο Μέγιερ.
Η όλη διαδικασία κράτησε εφτά εβδομάδες. «Είναι πραγματικά πολύ δύσκολο να αναπαραστήσεις ένα κόμικ. Δεν ήθελα να μεταφέρω απλώς τυπικά κόμικς σε ανάγλυφες εικόνες, γιατί αυτό δεν θα ήταν επαρκές. Οι τυφλοί άνθρωποι αντιλαμβάνονται τον κόσμο διαφορετικά».
Γι’ αυτόν ήταν απλώς ένα πείραμα, που πιθανώς δεν θα συνεχίσει με τη δημιουργία παρόμοιων. Ελπίζει, όμως, το «Life» να αποτελέσει έμπνευση για άλλους δημιουργούς.
Μέχρι στιγμής, για τους ανθρώπους χωρίς όραση δημιουργούνται ηχητικές εκδοχές των κόμικς. Οι συντάκτες του «Daredevil», Μάρκος Μάρτιν και Πάολο Ριβέρα, ενός τυφλού υπερ-ήρωα της Marvel, είχαν δημιουργήσει μία τέτοια εκδοχή.

Πηγή: topontiki.gr

Κίνηση Καλλιτεχνών με Αναπηρία - Movement of artists' with disabilities

Οι Καλλιτέχνες με αναπηρία έχουν δημιουργήσει ένα ζωντανό πολιτισμό τεχνών που ενσωματώνει την ατομική και συλλογική εμπειρία της αναπηρίας και συμβάλλει στο καλλιτεχνικό τοπίο της χώρας μας. Παράλληλα και μέσα από την τέχνη προωθείται ο αγώνας για τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα των ανθρώπων με αναπηρία.

Ενημέρωση, νέα και ενδιαφέρουσες πληροφορίες θα βρείτε στη σελίδα της κίνησης στο facebook.

2ο Αντιρατσιστικό - Αντιφασιστικό Φεστιβάλ Καλαμάτας

Το 2ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Καλαμάτας θα πραγματοποιηθεί στις 12-13 Οκτωβρίου, στο Πάρκο του Λιμενικού, με την υποστήριξη πολλών φορέων της πόλης.

Το Σάββατο 12/10 

Πρίν τις συναυλίες, θα γίνει συζήτηση με θέμα:
“Αλήθειες και ψέμματα για μετανάστες και πρόσφυγες” (στην Ελλάδα του μνημονίου και της νεοναζιστικής τρομοκρατίας, από τη Μανωλάδα στο φιάσκο του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου).

Ομιλητές:
Ιράτς Ναχμπάκ (απο το Στέκι Μεταναστών Αθήνας),
Θανάσης Καμπαγιάννης (από την κεερφα)
Θανάσης Κούρκουλας (από την κίνηση απελάστε το ρατσισμό) και
Δημήτρης Χριστόπουλος (πανεπιστημιακός)

Ακολουθεί συναυλία με τους:
Σπύρος Γραμμένος,
Aprovaristas,
Saltimpagoi The Band,
Rita Mosss &
Υπεραστικοί γκρουπ

Την Κυριακή 13/10 

Κουβέντα με θέμα: “Η φονική Χ.Α., όπλο του συστήματος, ενάντια στο λαό και στα δημοκρατικά δικαιώματα” (οι ευθύνες της εξουσίας και η διέξοδος)
Θα μιλήσουν οι:
-Άρης Χατζηστεφάνου (δημοσιογράφος, Infowar Xstefanou)
-Νάσος Μπάρτζος (γενικό συμβούλιο ΠΟΕΣΥ, Ertopen)
-Σταύρος Κωνσταντακόπουλος (πανεπιστημιακός) και
-Νίκος Γιαννόπουλος (Δίκτυο για τα Κοινωνικά και Πολιτικά Δικαιώματα,http://diktio.org/).

Ακολουθεί συναυλία με τους:
Mc Yinka / juke box,
Πάνος Χαραλαμπόπουλος (Λυμένοι Ζυγοί) και
theKARAMAZOVproject

Πληροφορίες και ενημέρωση: http://antiratsistikokalamatas.wordpress.com/

Κίνηση Ενάντια στο Ρατσισμό: "Δεν εφησυχάζουμε, δεν σταματάμε" - Αντιφασιστική Συνάντηση στις 5 και 6 Οκτωβρίου (Αθήνα)

Με πρωταγωνιστές θύματα ρατσιστικής βίας πραγματοποιήθηκε σήμερα η συνέντευξη Τύπου που οργανώθηκε στην ΕΣΗΕΑ από την Κίνηση Ενωμένοι Ενάντια στο Ρατσισμό και τη Φασιστική Απειλή (ΚΕΕΡΦΑ) μετά τις συλλήψεις βουλευτών και μελών της Χρυσής Αυγής.

«Δεν εφησυχάζουμε, δεν σταματάμε» δήλωσε ο συντονιστής ΚΕΕΡΦΑ, Π. Κωνσταντίνου, αναφερόμενος στη διεθνή Αντιφασιστική Συνάντηση, στις 5 και 6 Οκτωβρίου, στο Γήπεδο Μπάσκετ Ρούφ, όπου κλήθηκαν να συμμετάσχουν άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών, συνδικαλιστές, εκπρόσωποι μεταναστών κ.α. Ο κ. Κωνσταντίνου έκανε λόγο για «ευθύνες της κυβέρνησης και του υπουργού Προστασίας του Πολίτη». Σημείωσε πως «το κέντρο του εγκλήματος έχει όνομα και επίθετο, λέγεται "Άγιος Παντελεήμονας"» και πρόσθεσε πως «υπάρχουν όλα τα απαραίτητα στοιχεία για τον εντοπισμό των δραστών των ρατσιστικών επιθέσεων».

Ο επικεφαλής της Πακιστανικής Κοινότητας Ελλάδος, Τζαβέντ Ασλάμ, επικρότησε τις συλλήψεις των μελών της Χρυσής Αυγής, προσθέτοντας πως «θα έπρεπε να έχουν γίνει εδώ και δύο χρόνια» και αναφέρθηκε σε σειρά ρατσιστικών επιθέσεων, όπως η δολοφονία του Σαχζάτ Λουκμάν στα Πετράλωνα, οι επιθέσεις στη Νίκαια, τη Μεταμόρφωση και οι απαγωγές Πακιστανών. Επιπλέον, μίλησε για «σωρεία καταγγελιών για αστυνομικές αυθαιρεσίες που καταδεικνύουν τις σχέσεις της Χρυσής Αυγής με την αστυνομία».

Ο πακιστανικής καταγωγής, Ουαλίντ Ταλμπ, που εργαζόταν σε φούρνο στη Σαλαμίνα, κατήγγειλε ότι δέχθηκε επίθεση από τέσσερα άτομα, τα οποία -όπως είπε- τον χτυπούσαν επί 30 ώρες και βρέθηκε αλυσοδεμένος, όταν ζήτησε τα δεδουλευμένα από το αφεντικό του.

«Έχουμε στη διάθεσή μας βίντεο και φωτογραφίες από τουλάχιστον 30 επιθέσεις» είπε ο Μοχάμεντ Αχμούτ, της Πακιστανικής Κοινότητας, ενώ το μέλος της ΠΟΣΠΕΡΤ, Ειρήνη Φωτέλλη, δήλωσε πως «ο μόνος που μπορεί να δώσει απάντηση στον φασισμό είναι το εργατικό κίνημα».

«Όλη μου τη ζωή θα την περάσω με τον ίδιο φόβο» δήλωσε ο πακιστανικής καταγωγής Ραφακάτ Αλί, που περιέγραψε επίθεση, που δέχτηκε το 2011 στην οδό Αχαρνών από 30 άτομα δείχνοντας στο σώμα του σημάδια από ξυλοδαρμό.

«Μέχρι πριν από μια εβδομάδα η Χρυσή Αυγή δεν εθεωρείτο συμμορία, παρόλο που υπήρχαν όλα τα στοιχεία για τη νομική αναγνώριση αυτού του γεγονότος» υποστήριξε ο δικηγόρος Δημήτρης Ζώτος και αναφέρθηκε σε «πολυάριθμες εκκρεμότητες στις υποθέσεις των ρατσιστικών εγκλημάτων» για τις οποίες σε «καμία περίπτωση δεν ασκήθηκε δίωξη, παρόλο που υπήρχαν οι δικαστικές αποφάσεις». Ανέφερε, δε, ως ενδεικτική περίπτωση τη δολοφονία του Σαχζάτ Λουκμάν, στις 17 Ιανουαρίου του 2013, στα Πετράλωνα, που -όπως είπε- «αποσιωπήθηκε» και η έρευνα «πάγωσε», παρά το ότι βρέθηκαν μεγάλες ποσότητες έντυπου υλικού της Χρυσής Αυγής στα σπίτια ενός δράστη.

«Η δίκη των μελών της Χρυσής Αυγής δεν θα αφήσουμε να γίνει χωρίς παράσταση πολιτικής αγωγής από αντιφασιστικές οργανώσεις» είπε ο κ. Ζώτος, ενώ ο δικηγόρος Θανάσης Καμπαγιάνης παρουσίασε τη διακήρυξη-κάλεσμα επωνύμων για τη διεθνή αντιφασιστική συνάντηση στην Αθήνα.

Ανοικτό κάλεσμα σε νομικούς να παραστούν ως συνήγοροι πολιτικής αγωγής στη δίκη των μελών της Χρυσής Αυγής απηύθυνε, από την πλευρά του, ο δικηγόρος Κώστας Παπαδάκης.


Ομιλητές: 
-Πέτρος Κωνσταντίνου, συντονιστής ΚΕΕΡΦΑ για τη διεθνή Αντιφασιστική Συνάντηση 5,6 Οκτώβρη, τη πρόταση για Πανευρωπαϊκή αντιφασιστική κινητοποίηση, τις ευθύνες Δένδια, την συνεργασία με τη Χρυσή Αυγή για τις διώξεις αντιφασιστών, τη τρίτη δίωξη του από τη συνεργασία νεοναζί της Χρυσής –Δένδια και πρόθυμων της δικαιοσύνης . Επίσης θα υπάρξει τοποθέτηση για το νέο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο.

-Τζαβέντ Ασλάμ, επικεφαλής Πακιστανικής Κοινότητας Ελλάδος για τη δολοφονία Σαχζάτ Λουκμάν στα Πετράλωνα, τις ρατσιστικές επιθέσεις στη Νίκαια, τη Μεταμόρφωση ,για τις απαγωγές των Πακιστανών, την υπόθεση Μοχάμεντ Καμράν στο ΑΤ Νίκαιας κλπ 

-Ουαλίντ, Αιγύπτιοι ψαράδες από Πέραμα. Ποιοι και γιατί του αφαίρεσαν την άδεια παραμονής μετά τη ρατσιστική επίθεση;

-Εκπρόσωπος των Σενεγαλέζων της Πλατείας Αμερικής για τις επιθέσεις της Χρυσής Αυγής και τη συγκάλυψη από την ΕΛΑΣ

-Αλέξης Κακαφίκας, κίνηση «ΟΧΙ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ» στη Μελβούρνη της Αυστραλίας και αντιπρόσωπος στη διεθνή συνάντηση κατά του φασισμού και του ρατσισμού, 6 Οκτώβρη 2013 στην Αθήνα 

-Θανάσης Καμπαγιάνης, δικηγόρος, παρουσίαση της διακήρυξης-κάλεσμα επωνύμων για τη διεθνή αντιφασιστική συνάντηση στην Αθήνα, 6 Οκτώβρη

-Εκπρόσωπος της ΠΟΣΠΕΡΤ Παρεμβαίνουν οι δικηγόροι Δημήτρης Ζώτος, Ευγενία Κουνιάκη για τις αμέτρητες εκκρεμότητες στις υποθέσεις των ρατσιστικών εγκλημάτων των νεοναζί

Δείτε επίσης σχετικά: http://tvxs.gr/news/ellada/neonazistika-egklimata-xoris-timoria

Μια μη-κερδοσκοπική σχολή εκπαίδευσης σκύλων-οδηγών στην Ελλάδα

Η Ιωάννα Μαρία Γκέρτσου, η οποία αντιμετωπίζει προβλήματα όρασης, απέκτησε τη Λάρα, ένα λαμπραντόρ, όταν ήταν ακόμη κουτάβι 3 μηνών, το 2003. Όταν η Λάρα έκλεισε τα 2 της χρόνια την έστειλε στο εξωτερικό για να εκπαιδευτεί ως σκύλος – οδηγός τυφλών. Ήταν τα μάτια της μέχρι που η Λάρα υπέστη ρήξη χιαστών στα 6 της και αποσύρθηκε. Πλέον, ζει ως κατοικίδιο μαζί με την κ. Γκέρτσου, η οποία το 2008, μαζί με κάποιους φίλους, ίδρυσαν τη Σχολή Σκύλων – Οδηγών «Λάρα» (laraguidedogs.gr), η οποία στηρίζεται εξ ολοκλήρου σε ιδιωτικές χορηγίες και προσφέρει δωρεάν σε άτομα με προβλήματα όρασης σκύλους – οδηγούς.

Η σχολή διαθέτει τέσσερις σκύλους – οδηγούς. Τη Μέη, η οποία έχει γίνει οδηγός της κ. Γκέρτσου, τον Μάριο, που έχει δοθεί σε μια κοπέλα στη Θεσσαλονίκη, τη Σίσσυ, που «οδηγεί» μια άλλη κοπέλα στον Βόλο, και την Κρίσταλ, η οποία βρίσκεται στο στάδιο της εκπαίδευσης. Η εκπαίδευση ενός σκύλου – οδηγού είναι μια ακριβή διαδικασία. Διαρκεί περίπου δύο χρόνια και μαζί με τη συνεκπαίδευση σκύλου – τυφλού, που θα κρατήσει άλλους τρεις μήνες, κοστίζει γύρω στις 30.000 ευρώ. Αυτά στο εξωτερικό, γιατί στην Ελλάδα δεν υπάρχουν εκπαιδευτές. «Αν υπήρχαν, το κόστος θα έπεφτε στο μισό. Η σχολή μας εκπαιδεύει αυτή τη στιγμή τον πρώτο Έλληνα εκπαιδευτή σκύλων – οδηγών. Φανταστείτε πόσο πίσω είμαστε» μας λέει η κ. Γκέρτσου. Για την ακρίβεια, ο άνθρωπος αυτός, με χορηγία μιας μεγάλης εταιρείας ζωοτροφών, εκπαιδεύεται στην Ιταλία, σε μια σχολή που υπάρχει από το 1929.

Η εκπαίδευση της Κρίσταλ αναμένεται να ολοκληρωθεί το Νοέμβριο και από τις 50 αιτήσεις που έχουν υποβληθεί στη σχολή, έχουν προκριθεί οι δύο. «Ο σκύλος – οδηγός δεν είναι για όλους τους τυφλούς. Είναι μια μεγάλη ευθύνη. Πρώτα απ’ όλα ο έχων το πρόβλημα όρασης θα πρέπει να είναι αυτόνομος, να έχει εμπειρία κίνησης στο δρόμο μόνος, με λευκό μπαστούνι. Επίσης, θα πρέπει να έχει “κατακτήσει” την αναπηρία του, να την έχει αποδεχθεί. Κάποιοι δεν μπορούν να κινηθούν ούτε μέσα στο σπίτι τους, πώς θα ήταν δυνατόν να έχουν και την ευθύνη ενός σκύλου».

Όπως λέει η κ. Γκέρτσου, ο σκύλος μπορεί να αλλάξει ριζικά τη ζωή ενός τυφλού. Μπροστά σε μια σκάλα για παράδειγμα, αν δίπλα υπάρχει ράμπα, ο σκύλος θα επιλέξει τη ράμπα. Επίσης, μπορεί να αντιληφθεί ψηλά εμπόδια που ο τυφλός δεν μπορεί να εντοπίσει με το μπαστούνι, όπως ένα χαμηλό μπαλκόνι ή μια τέντα. «Ο σκύλος δένει με τον άνθρωπο, του δίνει ένα ζευγάρι μάτια. Γι’ αυτό και όταν θα πρέπει να αποσυρθεί, είτε επειδή γέρασε, και οι σκύλοι – οδηγοί δεν μπορούν να δουλέψουν μετά τα 10 τους χρόνια γιατί είναι πραγματικά μια σκληρή δουλειά, είτε επειδή έπαθε κάποια ασθένεια, το σοκ για τους ανθρώπους με τους οποίους ζούσαν μαζί είναι μεγάλο. Είναι σαν να έβλεπαν και να ξανατυφλώθηκαν».
Έτσι, όταν ένας σκύλος αποσύρεται, η σχολή πραγματοποιεί συμβούλιο προκειμένου να αποφασίσει για το μέλλον του. Μπορεί να εξακολουθήσει να μένει με τον άνθρωπο που «οδηγούσε» αλλά ως κατοικίδιο πλέον, μπορεί να επιστρέψει στην ανάδοχη οικογένεια που το μεγάλωσε ή μπορεί να εξακολουθήσει να εργάζεται, αλλά πολύ πιο ήπια, ως pet therapy.

«Αυτό που θέλουμε», λέει η κ. Γκέρτσου, «είναι να γίνουμε ένας δυνατός και σταθερός ιδιωτικός φορέας, όπως οι σχολές του εξωτερικού. Να έχουμε τρεις εκπαιδευτές σκύλων, ένα εκπαιδευτή για μπαστούνι, μία γραμματέα, και να μπορούμε να τους πληρώνουμε, γιατί ό,τι γίνεται μέχρι σήμερα γίνεται εθελοντικά. Και περιμένουμε μόνο από την ευαισθητοποίηση του ιδιωτικού φορέα, μέσα από χορηγίες, γιατί το κράτος μας είναι δυσλειτουργικό, δεν μπορούμε να περιμένουμε πολλά. Άλλωστε, γενικότερα στην πατρίδα μας δεν έχουμε μάθει να δίνουμε πολλά για τους ανθρώπους με αναπηρία».

Η Λάρα απολαμβάνει τη συνταξιοδότησή της

Ο Μάριος

Η Κρίσταλ

Πηγή: www.athensvoice.gr

Στέγη στο Σύλλογο Κωφών στην Καλαμάτα

Το Δήμαρχο Καλαμάτας επισκέφθηκαν σήμερα η Πρόεδρος του Συλλόγου Κωφών Μεσσηνίας Σωτηρία Λάγιου και η γενική γραμματέας Παυλίνα Αθανασοπούλου, για να του θέσουν το θέμα παροχής χώρου από το Δήμο, στον οποίο θα στεγασθούν τα γραφεία του Συλλόγου. Ο Δήμαρχος έδωσε σχετική εντολή για την εξεύρεση γραφειακού χώρου σε κεντρικό κτήριο του Δήμου, προκειμένου να εξυπηρετηθεί προσωρινά ο Σύλλογος Κωφών, που αριθμεί 48 μέλη.

Μακροπρόθεσμα, ο Σύλλογος αυτός θα στεγασθεί στο Κέντρο Πρόνοιας του Δήμου Καλαμάτας, που θα αποτελέσει έδρα όλων των προνοιακών δομών. Αυτό το Κέντρο θα εδρεύει στο κτήριο της πρώην Καρδιολογικής Κλινικής, στο σύμπλεγμα του παλιού Νοσοκομείου Καλαμάτας, το οποίο μετασκευάζεται σε νέο Δημαρχείο.

Τρέχουμε ή περπατάμε για το Σύλλογο Συνδρόμου Down Ελλάδας (στη Θεσσαλονίκη)

Ένα ρεπορτάζ για το Σύλλογο Συνδρόμου Down, που στις 19 Οκτωβρίου ετοιμάζεται να συμμετάσχει με τη συμβολική διαδρομή του ενός χιλιομέτρου στον 8ο Μαραθώνιο Μέγας Αλέξανδρος στη Θεσσαλονίκη. Ραντεβού στις 08:30 το πρωί, στο stand του DOWN, στην πλατεία Αριστοτέλους. Με τη συμμετοχή των 5 ευρώ θα φορέσετε το μπλουζάκι με τα σύμβολα της DOWN running team και θα γίνετε ένα με την ομάδα των παιδιών, των γονιών, των εθελοντών και των φίλων του συλλόγου. Οι δηλώσεις συμμετοχής γίνονται μέχρι τις 2 Οκτωβρίου.

Περισσότερες πληροφορίες για το Σύλλογο και για την εγγραφή εδώ: http://down.gr

Για να δείτε το βίντεο πατήστε εδώ

Η περιγραφή της εκπομπής:
"Κάπου εκεί σε μια γειτονιά της κάτω Τούμπας στη Θεσσαλονίκη, υπάρχουν κάποιοι ξεχωριστοί άνθρωποι. Τους συναντήσαμε σ ένα υπόγειο στην οδό Καρανιβάλου 31. Μας υποδέχθηκαν με αγάπη. Άλλωστε αυτό θέλουν να κάνουν. Να σ αγκαλιάζουν, να σου ψιθυρίζουν στο αυτί, να σε κοιτούν στα μάτια. Περάσαμε μία μέρα μαζί με τα άτομα του συλλόγου συνδρόμου Down Ελλάδας και μας μίλησαν για τα μαθήματα, τις δραστηριότητες τους, αλλά και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν. Ο σύλλογος συνδρόμου Down Ελλάδας ιδρύθηκε το 1990 και σήμερα έχει 350 μέλη. Τα έσοδά του προέρχονται από τις ετήσιες συνδρομές των μελών και κυρίως δωρεές, οι οποίες μειώνονται λόγω της κρίσης. Σημαντική πρωτοβουλία του συλλόγου είναι να συμμετάσχει στο 2ο διεθνή νυχτερινό ημιμαραθώνιο ο οποίος θα διεξαχθεί στις 19 Οκτωβρίου στο φωτισμένο κέντρο της πόλης. Μέρος των εσόδων θα διατεθεί για τις αυξημένες ανάγκες του συλλόγου. Μαζί με τα παιδιά του συλλόγου συζητήσαμε και μάθαμε πολλά. Μας έδειξαν πώς να τρυπάμε τις ελιές που θα αποθηκευτούν σε βαζάκια και θα πωληθούν στο επόμενο παζάρι. Οι δάσκαλοι βρίσκονται κοντά στα άτομα με σύνδρομο down. Η στήριξή τους είναι πολύτιμη και μαζί χτίζουν την προσωπικότητά τους μέσα από τη σωστή επικοινωνία και τις δημιουργικές δραστηριότητες. Η γυμναστική αυξάνει την κοινωνικότητα των παιδιών και αναπτύσσει τις δεξιότητές τους από πολύ μικρή ηλικία. Κάθε μέρα είναι κι ένα βήμα. Μικρό ή μεγάλο δεν έχει σημασία. Αρκεί η ιδιαιτερότητα να μη γίνει σύμμαχος της προκατάληψης και του κοινωνικού αποκλεισμού."