«Δεν συμβαίνει εδώ, αλλά συμβαίνει τώρα»

Συγκλονίζει η καμπάνια της Διεθνούς Αμνηστίας με τίτλο «Δεν συμβαίνει εδώ, αλλά συμβαίνει τώρα». Πρόκειται για φωτογραφίες, στις οποίες αποτυπώνεται με τον πλέον ρεαλιστικό τρόπο, αυτό που συμβαίνει δίπλα μας, αλλά αδυνατούμε να δούμε. Εκείνο που νομίζουμε ότι είναι μακριά μας, στην πραγματικότητα όμως μας επηρεάζει, όσο κι αν είμαστε σίγουροι για το αντίθετο.

Δείτε μια συλλογή από τις φωτογραφίες της καμπάνιας

Πηγή: www.koutipandoras.gr

Νέο δράμα με πρόσφυγες από τη Συρία που βγήκαν στη Μεθώνη

Οι μετανάστες που την προηγούμενη εβδομάδα βγήκαν στο λιμάνι της Καλαμάτας

Περίπου 115 είναι οι πρόσφυγες από τη Συρία αλλά και το Αφγανιστάν, ανάμεσά τους και γύρω στα 25 παιδιά, που βγήκαν στη Μεθώνη, όταν το Λιμενικό Σώμα εντόπισε, χθες το βράδυ, το σκάφος στο οποίο επέβαιναν και είχε μείνει ακυβέρνητο…

Οι πρόσφυγες πριν από λίγο αποβιβάστηκαν από το σκάφος στο οποίο επέβαιναν και οδηγήθηκαν στο Πολιτιστικό Κέντρο της Μεθώνης, στο οποίο υπάρχουν οι βασικές υποδομές, μέχρι να γίνει η καταγραφή των στοιχείων τους και ό,τι άλλο ορίζει η νομοθεσία.
Όπως είπε στο «KalamataJournal» ο δημοτικός σύμβουλος του Δήμου Πύλου-Νέστορος, Διονύσης Ψαλλίδας, από τη Μεθώνη, σύμφωνα με τις μαρτυρίες των προσφύγων, οι μεταφορείς τους χθες το βράδυ εγκατέλειψαν το σκάφος, δήθεν για να πάνε να φέρουν φαγητό. Δεν επέστρεψαν ωστόσο, ενώ ακολούθως εντοπίστηκαν από το Λιμενικό της Πύλου.
Το πρωί ξεκίνησε η επιχείρηση για τη ρυμούλκηση του σκάφους με τους μετανάστες στη Μεθώνη, η οποία δεν ήταν εύκολη υπόθεση, δεδομένου ότι οι μεταφορείς φεύγοντας πήραν και τα κλειδιά μαζί τους. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι λιμενικοί αναγκάστηκαν να κόψουν την άγκυρα του σκάφους, αφού δεν υπήρχε τρόπος να τη σηκώσουν. Το σκάφος στο οποίο επέβαιναν οι μετανάστες τώρα ρυμουλκείται στο λιμάνι της Πύλου.
Ο δήμαρχος Πύλου-Νέστορος, Δημήτρης Καφαντάρης, ο οποίος βρίσκεται στη Νυρεμβέργη της Γερμανίας, σε συνάντηση αυτοδιοικητικών στο πλαίσιο της Ελληνογερμανικής συνεργασίας, σημείωσε ότι σύμφωνα με τις μαρτυρίες των προσφύγων, απέπλευσαν από λιμάνι της Τουρκίας.
Ο κ. Καφαντάρης τόνισε ότι έχει δώσει εντολή ώστε να παρασχεθούν στους μετανάστες τα αναγκαία, ενώ ο κ. Ψαλλίδας σημείωσε ότι φορείς και κάτοικοι της Μεθώνης καταβάλλουν κάθε προσπάθεια προς αυτή την κατεύθυνση.

Πηγή: www.kalamatajournal.gr

Ο Romain Gavras σε μια συζήτηση στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών (Αθήνα)

Ο Ρομέν Γαβράς αποτυπώνει στα έργα του με τρόπο ιδιαίτερα ρεαλιστικό τη σύγχυση και τη βία που επικρατεί στα σύγχρονα αστικά κέντρα, καθώς και στη σχέση του πολίτη με την εξουσία. Έβαλε τις συμμορίες του Παρισιού, την αστυνομική βία, την οργή των διαδηλωτών στα βίντεο κλιπ των Jay-Z, Kanye West και M.I.A. και αποτύπωσε το σύγχρονο ρατσισμό στην πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους Notre jour viendra (Θα έρθει η μέρα και για εμάς). Ο τολμηρός νέος σκηνοθέτης, που ξεσηκώνει θύελλες αντιδράσεων στη Γαλλία με τα έργα του, έρχεται στη Στέγη για μια συζήτηση εφ’ όλης της ύλης, στις 29 Οκτωβρίου, ώρα 19.00 (Κεντρική σκηνή).

Θα Ερθει η Μέρα και Για Μας (Notre Jour Viendra... by Flixgr

Υπόθεση της ταινίας "Θα έρθει μια μέρα και για μας":
Τι κάνεις όταν είσαι ένας κοκκινομάλλης έφηβος, που δεν έχεις κανένα πραγματικό φίλο εκτός από τον ψυχίατρό σου; Όταν όλοι σε μισούν, ιδιαίτερα η οικογένειά σου; Όταν οι συμμαθητές σου σε κοροϊδεύουν και σε κακομεταχειρίζονται; Αναζητώντας στη ζωή του απαντήσεις, ο πρωταγωνιστής ξοδεύει όλα του τα λεφτά στην αγορά ενός γρήγορου αυτοκινήτου και μιας στιλάτης γκαρνταρόμπας, παίρνει μαζί τον εξίσου μη δημοφιλή κολλητό του και ξεκινάει για τη χώρα των κοκκινομάλληδων, την Ιρλανδία. Μόνο που το ταξίδι του κινδυνεύει να εξελιχθεί σε ένα ξέσπασμα μίσους, βίας και αυτοκαταστροφής.

Ο μικρός μου αδελφός απ' το φεγγάρι (ένα βίντεο για τον αυτισμό)

Η τρυφερή «Πριγκίπισσα Χριστίνη» της διπλανής πόρτας

Από τα γυρίσματα της ταινίας «Πριγκίπισσα Χριστίνη» της Ιριδος Ζαχμανίδη: η Χριστίνη με τον συμπρωταγωνιστή της Παντελή Τσιρίδη

« Συνήθισα τον τρόπο ύπαρξής τους » αναφέρει στην αρχή του ντοκυμαντέρ «Πριγκίπισσα Χριστίνη» ο σκηνοθέτης-ηθοποιός Λευτέρης Βογιατζής αναφερόμενος στην επαφή του με τους ερασιτέχνες ηθοποιούς, τα παιδιά με το σύνδρομο Ντάουν που χρησιμοποίησε για τις ανάγκες της παράστασης «Μπέλα Βενέτσια» από το έργο τουΓιώργου Διαλεγμένου. 

Κατά κάποιον τρόπο, η φράση του Βογιατζή συνοψίζει την όλη προσπάθεια της σκηνοθέτιδας του ντοκυμαντέρ Ιριδος Ζαχμανίδη, η οποία εστιάζοντας σε ένα από τα πρόσωπα του «Μπέλα Βενέτσια», τη Χριστίνη, θέτει σοβαρά ερωτήματα που αφορούν κάθε σκεπτόμενο πολίτη: «Μπορούν τα άτομα με νοητική υστέρηση να συνεργαστούν με τους λεγόμενους φυσιολογικούς;Τι έχουν οι τελευταίοι να κερδίσουν από τη συνεύρεση αυτή;Μπορούν τα άτομα με νοητική υστέρηση να επωφεληθούν από τη μεικτήεκπαίδευση;Μπορούν να κάνουν ακόμα και τη δική τους οικογένεια;». 

«Αυτό που σίγουρα κατάλαβα από την εμπειρία μου είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι έχουν τεράστια επιθυμία να επικοινωνήσουν» μας είπε η Ζαχμανίδη που αποφάσισε να επιστρέψει στη σκηνοθεσία (την είχε εγκαταλείψει για πολλά χρόνια) όταν είδε την παράσταση του Βογιατζή. « Η επιθυμία τους δημιουργεί μεγάλη ενέργεια και η ενέργεια αυτή,όσο παράξενο και αν ακούγεται,μπορεί να γίνει μεταδοτική ». 

Στη φωνή της σκηνοθέτιδας διακρίνω ειλικρινή τρυφερότητα που προδίδει το ότι κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της «Πριγκίπισσας Χριστίνης» η σκηνοθέτις συνέπασχε με τα παιδιά που πάσχουν από το σύνδρομο Ντάουν. Με διορθώνει όταν χρησιμοποιώ τις λέξεις « άτομα με ειδικές ανάγκες » και με παραπέμπει στην ιστοσελίδα www.ameamedia.gr της Γενικής Γραμματείας Ενημέρωσης όπου υπάρχει ειδικό λεξιλόγιο των πολιτικά ορθών όρων που πρέπει να ακολουθούνται στις αναφορές στους αναπήρους. Μεγάλο μέρος του ντοκυμαντέρ που διαρκεί 66΄ εκτυλίσσεται στους χώρους του ΠΕΓΚΑΠ-ΝΥ (Παvελλήvια Εvωση Γovέωv και Κηδεμόvωv Ατόμωv-Παιδιώv με Νoητική Υστέρηση), ο πρόεδρος του οποίου Αναστάσιος Χρήσιμος είναι ο ίδιος πατέρας παιδιού με σύνδρομο Ντάουν. « Αυτά τα παιδιά δεν είναι απροσάρμοστα » αναφέρει ψύχραιμα ο τελευταίος. « Αντιθέτως,είναι πολύ προσαρμοσμένα. Εχουν πλούτο συναισθημάτων και πολλά ενδιαφέροντα». Οντως, ο φακός της Ζαχμανίδη «συλλαμβάνει» εικόνες που όχι μόνον δεν προκαλούν οίκτο αλλά δείχνουν απολύτως φυσιολογικές. Ενα αγόρι μιλάει για το πάθος του, τον Ολυμπιακό. Ενα άλλο για το αίσθημά του, περήφανο που θα παντρευτεί. « Μου κόπηκε η κλωστή!» φωνάζει με παράπονο μια κοπέλα που εργάζεται στο υφαντουργείο του ιδρύματος. Στη συνέχεια εξηγεί τις δυσκολίες της εργασίας της. 

Για την Ιριδα Ζαχμανίδη η «Πριγκίπισσα Χριστίνα» ήταν προσωπικό στοίχημα. Εχοντας σπουδάσει σκηνοθεσία και αφού εργάστηκε σε αρκετές ελληνικές και ξένες παραγωγές στην Ελλάδα, εγκατέλειψε την κινηματογραφική δημιουργία, πέρασε από την κρατική και την ιδιωτική τηλεόραση και από το 2001 ανήκει στο δυναμικό του Οργανισμού Προβολής Ελληνικού Πολιτισμού ΑΕ. 

Αποδίδει πάντως την ανοιχτή και ελεύθερη προσέγγισή της των παιδιών φερομένων ως «προβληματικών» στην ψυχανάλυση. « Η διαδικασία της ανάλυσης σου δίνει τη δυνατότητα να απομυθοποιήσεις και να απογυμνώσεις τα δικά σου τα προβλήματακαι να τα εντάξεις πλέον σε μια καθημερινότητα,να ζήσεις μαζί τους.Τότε το πρόβλημα παύει να είναι πρόβλημα,γίνεται καθημερινό,“φυσιολογικό” ». 

Πηγή: www.tovima.gr

Το ημερολόγιο μιας ταινίας: Η Ίρις Ζαχμανίδη ταξιδεύει στη "Χώρα των Λοκρών"

Mετά την πολύ επιτυχημένη πορεία της «Πριγκίπισσας Χριστίνης», το πορτρέτο ενός κοριτσιού με σύνδρομο Down, η Ίρις Ζαχμανίδη επιστρέφει με ένα νέο ντοκιμαντέρ πάνω στο θέμα της διανοητικής και ψυχικής υγείας.

Ο Γιάννης, ο Χρήστος και ο Λουκάς, τρεις διαφορετικοί χαρακτήρες, από 40 ως 60 ετών, είναι συγκάτοικοι σε προστατευόμενο διαμέρισμα στην Άμφισσα, πόλη με παρελθόν τόσο παλιό όσο και οι πρώτοι Έλληνες, οι Λοκροί. Διαγνωσμένοι με ψυχική ασθένεια, ζουν υπό την εποπτεία της Εταιρείας Κοινωνικής Ψυχιατρικής & Ψυχικής Υγείας τη δική τους προσωπική, κοινωνική και επαγγελματική ζωή μέσα στην πόλη, ως ισότιμοι πολίτες. Σε διαρκή διάδραση μεταξύ τους, με τους θεραπευτές, με τους άλλους ασθενείς, με την πόλη και τους πολίτες της Άμφισσας, με το χώμα, τις ελιές και τα πελώρια βουνά που τους περιβάλλουν, δια-δρούν και με τη δημιουργό της ταινίας: η συνάντηση των 3 με τη σκηνοθέτιδα οδηγεί στη γέννηση της ταινίας.

Η Ίρις Ζαχμανίδη στις προσωπικές της σημειώσεις...

«(…)Το 2011 με κάλεσε η Εταιρεία Κοινωνικής Ψυχιατρικής και Ψυχικής Υγείας να δείξω στην Άμφισσα το ντοκιμαντέρ μου “Πριγκίπισσα Χριστίνη”, το πορτρέτο ενός κοριτσιού με σύνδρομο Down. Την επόμενη μέρα με ξενάγησαν στις εγκαταστάσεις τους στην πόλη και με πήγαν πρώτα από το διαμέρισμα του Γιάννη, του Χρήστου και του Λουκά. Το διαπεραστικό βλέμμα που μου έριξε ο Χρήστος την ώρα των συστάσεων και η αίσθησή μου ότι αυτός ο άνθρωπος εισήλθε στα μύχια της ψυχής μου, με έκαναν αμέσως να σκεφτώ ότι εκεί, σε αυτό το διαμέρισμα, βρισκόταν το θέμα της επόμενής μου ταινίας(…)»

Ημερολόγιο Εργασίας

«Το Κάστρο της Άμφισσας είναι πολύ όμορφο από το μπαλκόνι του (μοναδικού στην πόλη) ξενοδοχείου, όπως ξεπροβάλλει ανάμεσα από ψηλά βουνά. Είναι Οκτώβριος και κάνει ζέστη.

Προβολή δουλειάς μου στο Πολιτιστικό Κέντρο, που δεσπόζει της μίας από τις δύο (ευρύχωρες) πλατείες της πόλης. “Πριγκίπισσα Χριστίνη”, θέμα το σύνδρομο Down, πολλοί οι ενδιαφερόμενοι, ουσίας η κουβέντα που ακολουθεί, και αύριο;

Επίσκεψη στο “προστατευόμενο” διαμέρισμα των Γιάννη, Χρήστου και Λουκά. Ψυχικά ασθενείς και οι τρεις. Αισθάνομαι σκαναρισμένη στο πι και φι. Στο πετσί μου το αλάνθαστο του ενστίκτου τους. Μου χτυπά καμπανάκι για θέμα ταινίας.

Η επιβλέπουσα Εταιρεία Κοινωνικής Ψυχιατρικής δίνει ok για στήριξη – υψηλός θα αποδειχθεί ο επαγγελματισμός τους. Αφοσιώνομαι. Ερευνώ. Μελετώ. Για τις ψυχώσεις, την ψυχιατρική μεταρρύθμιση, την Άμφισσα, τους Λοκρούς προπάτορες. Ανακαλύπτω κόσμο πρωτογενή, αυτόν της σχιζοφρένειας (ψυχογενής εξήγηση η αδυναμία διαχείρισης της φυσικής αποκοπής από τη μάνα). Ταυτόχρονα, ανακαλύπτω τον κόσμο μιας πόλης τόσο παλιάς όσο και οι κατά Θουκυδίδη πρώτοι Έλληνες, οι Λοκροί.

Επιστροφή παραμονές Χριστουγέννων στην Άμφισσα για ένα πρώτο casting – με ποιους ασθενείς προκύπτει χημεία, ποιοι θέλουν, ποιοι μπορούν να συμμετάσχουν στην ταινία. Βόλτα στα στέκια τους στη πόλη. Βόλτα γενικότερη. Ενδιαμέσως, διαλογισμός. Πού αρχίζει η τρέλα, πού σταματάει ο λόγος… Βόλτα και στη μουσειακή πια γειτονιά των βυρσοδεψών. Με τα λεφτά τους χτίστηκαν πανέμορφα αρχοντικά στην κάτω πόλη.

Σαββατοκύριακο Καθαρής Δευτέρας: Η Νύχτα των Στοιχειών. Το πρωτοελληνικό Καρναβάλι της πόλης, βακχικό. Οι ασθενείς μας δεν γουστάρουν, δεν συμμετέχουν. Δεν τους αρέσουν οι θόρυβοι. Τα πρώτα γυρίσματα! Στο Καρναβάλι ο φακός εντοπίζει την υποφαινόμενη, ντυμένη με προβιά και το πρόσωπο βαμμένο κάτασπρο.

Από Αθήνα, τηλέφωνα με τους πρωταγωνιστές, έχουμε γίνει φίλοι, καταλαβαινόμαστε. Διαπροσωπικές σχέσεις έχουν εγκαθιδρυθεί και με αρκετούς από τους υπόλοιπους ασθενείς, άντρες και γυναίκες. Τον Ιούλιο, νέο γύρισμα. Μουσικοθεατρική (δραματοθεραπευτική) παράσταση από ασθενείς και θεραπευτές, στο Δημαρχείο Ιτέας. Με τραγούδια από τον ελληνικό κινηματογράφο. Θρίαμβος!

Επιστροφή Άμφισσα τον Οκτώβριο για τα βασικά γυρίσματα. Στο σπίτι των 3, στο χωράφι της δουλειάς τους, στους ελαιώνες, στα καφενεία και στα μαγαζιά της πόλης. Έχω γίνει Αμφισσαία.

Στην Άμφισσα, το “δικαίωμα να έχει κανείς φωνές” τιμάται απόλυτα».

H ταινία προβλήθηκε στο 19o Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας - Νύχτες Πρεμιέρας τον Σεπτέμβριο

Πηγή: www.athensvoice.gr

Με αναπηρικό αμαξίδιο στη Νάπολη...

Χωρίς λόγια...

Όταν η αναπηρία “εισβάλει” στην τέχνη…

Το τραγούδι είναι remix του Sex machine του αείμνηστου Αμερικάνου τραγουδιστή James Brown, στην Γερμανική ταινία Wo ist fred με τον Til Schweiger.

Ανακοίνωση της Ανοιχτής Πόλης για τη Διεθνή Ημέρα κατά της Φτώχειας και του Κοινωνικού Αποκλεισμού

Αθήνα, πόλη εξαθλιωμένων και άστεγων

Με αφορμή τη σημερινή Ημέρα κατά της Φτώχειας και του Κοινωνικού Αποκλεισμού, ο δήμος Αθηναίων δημοσιοποίησε έρευνα για τους άστεγους και σιτιζόμενους στο ΚΥΑΔΑ. Σ’ αυτή τη μελέτη, επί της ουσίας ο δήμος παραδέχεται ότι δεν κάνει αρκετά, καθώς οι εξαθλιωμένοι και οι άστεγοι είναι πολύ περισσότεροι από αυτούς που μόνοι τους απευθύνονται στο δήμο, ενώ την ίδια στιγμή η κοινωνική καταστροφή από τα μνημόνια συνεχίζεται.   

Είναι χαρακτηριστικό ότι, τη στιγμή που ο αριθμός των φτωχών και των αστέγων αυξάνεται διαρκώς, ο προϋπολογισμός του ΚΥΑΔΑ για το 2014 παραμένει σταθερός κάτω από τα 4 εκ ευρώ, ενώ ο απολογισμός του 2012 έδειξε πραγματικές δαπάνες κοντά στα 2 εκ. ευρώ. Άλλωστε, στη δημοσιευμένη μελέτη, ομολογείται ότι αυτή έγινε «για να κερδίζει την εμπιστοσύνη των χορηγών». Ταυτόχρονα, τα δημοτικά ιατρεία είναι πρακτικά εγκαταλελειμμένα, καθώς τα έξοδα για υγειονομικό υλικό το 2012 ήταν μόλις 4.000 ευρώ (!!!), ενώ μόνο ύστερα από δικές μας πιέσεις μπήκαν στο σύστημα συνταγογράφησης.   

Για την Ανοιχτή Πόλη η κοινωνική αλληλεγγύη για την αντιμετώπιση της φτώχειας είναι απόλυτη προτεραιότητα. Γι’ αυτό και τα τελευταία χρόνια έχει ιδρύσει ή στηρίξει και συμμετάσχει σε λαϊκές δομές αλληλεγγύης σε όλες τις δημοτικές κοινότητες της Αθήνας, οι οποίες βοηθούν χιλιάδες ανθρώπους. Επίσης, έχει πρωταγωνιστήσει στην ίδρυση του Πολυχώρου Κοινωνικής Αλληλεγγύης και Πολιτισμού, καθώς και του Κοινωνικού Ιατρείου - Φαρμακείου Αθήνας, το οποίο βοηθά περίπου 700 άτομα το μήνα. Εμείς λοιπόν ρωτάμε: είναι δυνατόν μια δημοτική παράταξη με μηδαμινούς πόρους να έχει φέρει αποτελέσματα συγκρίσιμα με αυτά του δήμου;     

Τα παραπάνω είναι ενδεικτικά της πολιτικής του δήμου στο θέμα της κοινωνικής αλληλεγγύης. Πρόκειται για μια πολιτική επικοινωνιακού τύπου, η οποία στηρίζεται περισσότερο σε πλούσιους χορηγούς ή σε απλούς εθελοντές, παρά σε δημοτικές δομές και πόρους. Είναι πλέον επιτακτική ανάγκη για μια ουσιαστική πολιτική αλλαγή στο δήμο της Αθήνας, που όχι μόνο θα βάλει μπροστά την προστασία των δημοτών από την εξαθλίωση, αλλά και θα πολεμά ταυτόχρονα τη μνημονιακή πολιτική που τη δημιούργησε. 

via http://left.gr/

anti-humanism