22/09/2013

Μια βραβευμένη φωτογραφία της Δάφνης Ρόκου που αποτίει φόρο τιμής σε μια πτυχή της ελληνικής μετανάστευσης (και όχι μόνο!)

Τα γαλλικά ξενοδοχεία έχουν θεσπίσει ένα πολύ ιδιαίτερο βραβείο φωτογραφίας. Λέγεται PHPA και οι συμμετέχοντες φωτογράφοι περνάνε μια νύχτα σε ένα ξενοδοχείο, φωτογραφίζουν και φτιάχνουν μια ιστορία.

Η βραβευμένη φωτογραφία της Δάφνης Ρόκου

Η φωτογράφος Δάφνη Ρόκου πήρε το βραβείο PHPA 2013 και το βραβείο Virginie Clément, στο Παρίσι, για την μοναδική φωτογραφία και την μοναδική ιστορία της. «Το 1945, στο τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και λίγο πριν από τον εμφύλιο πόλεμο που ξέσπασε στην Ελλάδα, ένα θρυλικό πλοίο, το Mataroa, είχε ναυλωθεί από το Γαλλικό Ινστιτούτο στην Αθήνα για να βοηθήσει κάποιους πολιτικά ενεργούς νέους διανοούμενους να φύγουν για σπουδές στο Παρίσι . Μετά από μια βασανιστική διαδρομή, οι μαθητές στεγάστηκαν σε ξενοδοχεία στην αριστερή όχθη του Παρισιού. Στέγαση μεταναστών στα ξενοδοχεία του Παρισιού γίνεται ακόμη και σήμερα.Ενώ συνήθιζαν τότε να έρχονται από την Ελλάδα ή τη Νότια Αμερική, σήμερα είναι πλέον πιο πιθανό να είναι από την Αφρική ή την Ασία. Η ένωση HPRG ( Hotels Parisiens Rive Gauche) των γαλλικών ξενοδοχείων, μπορεί να είναι σήμερα συνώνυμο της πολυτέλειας, αλλά κάποτε ήταν και σπίτι σε μετανάστες μαθητές, ενδεχομένως, και τους μαθητές του πλοίου Mataroa. Στην κριτική επιτροπή άρεσε η φωτογραφία της Δάφνης Ρόκου, διότι λέει όχι μόνο την ιστορία της και την ιστορία του λαού της, αλλά αναφέρεται και σε ένα κεφάλαιο της ιστορίας του Παρισιού, μεταξύ των οποίων είναι και τα ξενοδοχεία. Η φωτογράφος αποτίει φόρο τιμής στην φιλόξενη Γαλλία, η οποία υποδέχεται τους διωκόμενους», γράφει το σκεπτικό της βράβευσης.


Στην εφημερίδα La Croix, μίλησε η Νέλλη Ανδρικοπούλου, 91 ετών σήμερα, επιβάτις του ιστορικού πλοίου Mataroa. «Υπήρχε μόνο μια λύση τότε: Να φύγουμε. Το ταξίδι διοργανώθηκε από το Γαλλικό Ινστιτούτο στην Αθήνα τον Δεκέμβριο του 1945. Αλλά είχε προγραμματιστεί πολύ πριν από τον Οκτάβ Μερλιέ. Αυτός είναι, κατά τη γνώμη μου, ένας από τους μεγαλύτερους ευεργέτες της Ελλάδα κατά τον τελευταίο αιώνα".

Η διαδρομή του ιστορικού πλοίου 


"Ο Οκτάβ Μερλιέ και ο Ροζέ Μιλιέξ, τότε προέβλεψαν ότι η κατάσταση για τους φοιτητές, θα επιδεινωθεί τους προσεχείς μήνες. Η αυταρχική δεξιά ενισχύεται κατά τη διάρκεια του έτους 1945, η καταστολή αυξάνεται. Οι δύο άνδρες τότε αναζήτησαν μια λύση. Να χρηματοδοτήσουν το ταξίδι των νεαρών Ελλήνων στη Γαλλία προκειμένου να συνεχίσουν τις σπουδές τους. Κάθε χρόνο, η γαλλική κυβέρνηση έδινε δέκα υποτροφίες σε Έλληνες φοιτητές. Ηταν λίγες. Ο Μερλιέ αποφάσισε να κάνει ό, τι είναι δυνατόν για να δώσει περισσότερες. « Κανόνισε να υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός βραβείων. Χώρισε το ποσό ή την επιδότηση για μερικούς μήνες αντί ενός έτους. Συνέλεξε επίσης τα βραβεία που δεν είχαν διανεμηθεί και τα προηγούμενα χρόνια λόγω του πολέμου», θυμάται η Νέλλη Ανδρικοπούλου.

H Νέλλη Ανδρικοπούλου το 1945

Ο Μερλιέ καταφέρνει να πάρει 154 υποτροφίες , και τις μοιράζει μέσω ενός διαγωνισμού . Το ταξίδι με το πλοίο Mataroa ήταν μια μικρή Οδύσσεια. Ταξίδεψαν σε μια θάλασσα από νάρκες και έφτασαν στη Γαλλία στις 22 Δεκεμβρίου του 1945 . Το πλοίο φιλοξενεί έναν εντυπωσιακό αριθμό φοιτητών που θα γίνουν επιφανείς επιστήμονες στο μεταπολεμικό Παρίσι. O Κορνήλιος Καστοριάδης, ο Κώστας Αξελός, ο Κώστας Παπαϊωάννου, η Μιμίκα Κρανάκη. Οι αρχιτέκτονες Αριστομένης Προβελέγγιος, Γιώργος Κανδύλης, Τάκης Ζενέτος, Ιάνης Ξενάκης (μετέπειτα και συνθέτης, που με αναπηρία από τα Δεκεμβριανά, δεν ταξίδεψε με το πλοίο αλλά έφτασε στη Γαλλία λίγο αργότερα).
Ανάμεσα στους υποτρόφους και οι γλύπτες Μέμος Μακρής, Κώστας Κουλεντιανός, ο ζωγράφος Κωνσταντίνος Βυζάντιος, οι λογοτέχνες Έλλη Αλεξίου, Μάτση Χατζηλαζάρου, Ανδρέας Κέδρος, ο μαέστρος Δημήτρης Χωραφάς, οι κινηματογραφιστές Μάνος Ζαχαρίας, Άδωνις Κύρου (που είχε ήδη φυγαδευτεί, τραυματίας και αυτός).

Η Δάφνη Ρόκου αποτύπωσε στη φωτογραφία της μια νύχτα των μεταναστών φοιτητών σε ένα δωμάτιο παρισινού ξενοδοχείου.

Πηγή: www.lifo.gr

«Σας πήρα γιατί σας αγαπούσα»

Μια διαφορετική ιστορία υιοθεσίας... Η κ. Κατερίνα, μητέρα τριών αγοριών, μιλάει για την ευτυχία της υιοθεσίας.

---μια παλιότερη -αλλά πάντα επίκαιρη- συνέντευξη στο Σταύρο Θεοδωράκη (εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ)



Την κυνηγούσα εδώ και μήνες. Η ιστορία της είχε φτάσει στα αυτιά μου σας θρύλος. «Στο Παγκράτι κυκλοφορεί μια γυναίκα με τρία μαυράκια». Έτσι ακριβώς μου είπαν και δεν έχω καμία ντροπή να σας το γράψω. Άλλωστε όταν είσαι αποφασισμένος να γράψεις κάτι πολύ σημαντικό, το μόνο που δεν θέλεις είναι να βάλεις φίλτρο στην γλώσσα σου. Θα σας τα γράψω λοιπόν έτσι ακριβώς όπως έγιναν. 

 Από την ημέρα που μου είπαν για τη «γυναίκα με τα μαυράκια», πρόσεχα περισσότερο όταν κυκλοφορούσα στα στενά της πόλης. Πίστευα ότι θα έστριβα και θα έπεφτα πάνω της. Θα είχε βγει βόλτα με τα παιδιά της. Παιδιά της; Και που ήξερα ότι είναι παιδιά της; Ρωτούσα λοιπόν και κάθε δέκα μέρες μάθαινα και ένα νέο στοιχείο. «Είναι γιατρός, παιδίατρος» με πληροφόρησε κάποια στιγμή μια φίλη. Η φαντασία μου έκανε βόλτες σε κινηματογραφικά σενάρια. «Μια ελληνίδα γιατρός που είχε πάει στην Αφρική και έκανε τρία παιδιά που …». Μπα. Ήμουν σίγουρος ότι τα πράγματα ήταν αλλιώς. «Την βρήκα αλλά δεν θέλει να μιλήσει» μου είπε ένα πρωί μια συνεργάτης μου. «Δεν συμπαθεί την τηλεόραση και δεν θέλει να βγάλει τη ζωή της στα παράθυρα». Χαμογέλασα ενώ όλοι δίπλα μου νόμιζαν ότι θα θύμωνα και τέλειωσε εκεί το θέμα. Για τους άλλους, όχι για μένα. 

Τι έχουμε εδώ λοιπόν; Έναν κανονικό άνθρωπο που δεν θέλει να ξυπνήσει το πρωί και να δει τα τηλεοπτικά βαν των εξωτερικών μεταδόσεων στο πεζοδρόμιο της. Στο πρώτο τηλέφωνο μας ήταν κοφτή αλλά ευγενική. Είχε προσέξει όλες τις δουλειές μου, που την αφορούσαν. Είχε δει την εξομολόγηση του Τατσόπουλου για την υιοθεσία του, είχε διαβάσει τη συνέντευξη με την Καλογεροπούλου για τον δικό της υιοθετημένο άρχοντα. Και εκεί που έχουμε αρχίσει να τα λέμε, μου έκλεισε το τηλέφωνο βιαστικά, προσθέτοντας ένα ασθενικό «θα τα ξαναπούμε». Στο επόμενο τηλεφώνημα τα πράγματα ξεκαθάρισαν. Θα μιλούσε στα Νέα, άλλωστε ήταν η εφημερίδα που διάβαζε ο πολυαγαπημένος της πατέρας, αλλά υπό μια προϋπόθεση. Να μην «μαρτυρούσα» τίποτε που θα βοηθούσε τα κανάλια να φθάσουν έξω από την πόρτα της και το σχολείο των παιδιών της.

 Σας αρέσει που είσθε παιδίατρος;
 - Ναι, περνάω πολύ ωραία. Νομίζω, ότι κάθε μέρα κάνω ταξίδια…

 Έχει μετανάστες στην περιοχή που δουλεύετε;
 - Έχει πολλούς, έχω αρχίσει να μαθαίνω κινεζικά.

 Για να συνεννοείσθε με τους Κινέζους;
 - Ναι, έχει πολλούς. Και αρκετούς Αφρικανούς, κυρίως από τη Νιγηρία, το Κονγκό, τη Γκάνα. Και πολιτικούς προσφυγές από το Αφγανιστάν και το Ιράκ.

 Για πείτε μου πότε ήταν η πρώτη φορά που σκεφθήκατε να υιοθετήσετε ένα παιδί;
 - Νομίζω ότι η ιστορία ξεκινάει από τότε που ήμουν πολύ μικρή. Όλα τα παιδιά παίζανε με καινούργιες κούκλες, εγώ έπαιρνα τις κούκλες που ήταν πεταμένες στο δρόμο. Και μου έχει μείνει αυτό το χόμπι, ακόμα και τώρα πολλές φορές γίνομαι ρακοσυλλέκτης.

 Και τις έχετε ακόμη όλες αυτές τις κούκλες; 
 - Ναι. Έχω και μια παλιά κούκλα του 18ου αιώνα, που την βρήκα σπασμένη, την έφτιαξα και είμαι πολύ περήφανη για αυτήν. Κάποια στιγμή λοιπόν διάβασα ότι η Ελίζαμπεθ Τέιλορ υιοθέτησε ένα παιδί με τη συναίνεση της φυσικής του μητέρας. Ήμουν τότε 7 ετών.

 Πείτε μου για την ημέρα που συναντήσατε το πρώτο σας παιδί. 
 - Το ΄92 που έκανε ειδικότητα στο «Παίδων», φέρνουν ένα μωρό 3 – 4 μηνών, μέσα στη μύξα, με μεγάλη αναπνευστική δυσχέρεια. Στο φάκελο έγραφε ότι ήταν προς υιοθεσία. Αυτό το μωρό είναι σήμερα ο μεγάλος μου γιος, ο Δαμιανός. Από τότε είμαστε αχώριστοι.

 Μια στιγμή, θέλω να μου τα διηγηθείτε πιο αναλυτικά.
 - Οι ιδέες μου δεν μου επέτρεπαν να δεχτώ, ότι υπάρχουν παιδιά κλεισμένα σε ιδρύματα… Πηγαίνω στην κοινωνική λειτουργό και χωρίς δεύτερη κουβέντα το ζητάω. Η πρώτη απάντησή της είχε ως εξής: «έχετε συνειδητοποιήσει τι σημαίνει για ένα μαύρο παιδί να μεγαλώνει σε μια κοινωνία λευκών;». «Και είναι καλύτερα να μεγαλώνουν σε ιδρύματα;», της απαντάω.

 Εσείς δεν κάνατε ποτέ αυτή την σκέψη για τα παιδιά σας; 
 - Εγώ, όταν τον είδα να παίζει στην παράσταση «η γυνή να φοβείται τον άντρα» – είχε ένα μικρό ρόλο που έκανε όμως τη διαφορά – είπα «δόξα τω Θεώ, που το παιδί αυτό είναι διαφορετικό από τα άλλα»! 

Δεν αισθανθήκατε την ανάγκη να ζήσετε την εμπειρία μιας γέννας;
- Όχι. Δεν θέλω να υποτιμήσω τους βιολογικούς γονείς, ούτε μπαίνω στη διαδικασία να τους ανταγωνιστώ, «να πω, ότι ο θετός γονιός είναι πιο καλός από το φυσικό». Στραβόξυλα, υπάρχουν και στις δύο μεριές.

 Επιτρέψτε μου όμως να επιμείνω, πώς ξεκινάει αυτή η εξοικείωση με το διαφορετικό; 
 - Ήμουν κάποτε με τον πατέρα μου στο Ζάππειο και είδαμε έναν μαύρο, καλοντυμένο, πρέπει να ήταν σπουδαστής. Και μου λέει ο πατέρας μου «τον βλέπεις αυτόν, αν τον τρυπήσεις και τρυπηθείς και εσύ θα βγει το ίδιο χρώμα, το ίδιο είσθε λοιπόν». Μετά όταν στην κατασκήνωση διάβασα την «Καλύβα του Μπάρμπα Θωμά», δεν μπορούσα να καταλάβω, ότι βασανίζουν ανθρώπους εξαιτίας του χρώματός τους.

 Φαίνεσθε πολύ υπερήφανη για τον πατέρα σας. Ήταν αντάρτης; 
 - Ναι. Στα βουνά. Ήταν πολύ γενναίος άνθρωπος ο πατέρας μου. Και πότε αποφασίζετε να υιοθετήσετε και δεύτερο παιδί; - Ήθελα να κάνω και ένα δεύτερο παιδί για να έχει ο μεγάλος αδελφάκι. Κάνω λοιπόν, την αίτηση και το 1999 έρχεται και ο Δανιήλ.

Και μετά ο Ιάσων. 
- Ο Ιάσωνας ήταν ένα παιδί αγνώστων στοιχείων. «Πιθανώς έχει προβλήματα κινητικότητας», μου είχαν πει. Εγώ το ήθελα αυτό το παιδί. Η κοινωνική λειτουργός στην αρχή με απέτρεψε. Μετά από λίγο διάστημα, μου τηλεφωνεί και μου λέει «αυτό το παιδί δεν πάει και τόσο καλά, σε ενδιαφέρει ακόμη;».

 Έχει όντως κινητικά προβλήματα; Γιατί εγώ τον είδα να χοροπηδάει. 
 - Όταν τον υιοθέτησα ήταν 18 μηνών και η ανάπτυξη του ήταν 10μηνών, δεν περπατούσε, μόλις που είχε αρχίσει να μπουσουλάει. Κάναμε κάποιες φυσιοθεραπείες, μετά τον ανέλαβαν τα 2 μεγαλύτερα παιδία και ένα απόγευμα μου τηλεφωνεί ο Δαμιανός και μου λέει: «Μαμά, ο Ιάσωνας περπατάει!». 

Και πότε τα παιδιά μαθαίνουν την αλήθεια; 
- Με το που έρχονται στο σπίτι. Τους έλεγα ότι είμαι υπερήφανη. «Σας πήρα γιατί σας αγαπούσα». Τους έλεγα και ένα παραμύθι.

Τι έλεγε το παραμύθι σας; 
- Κάποια μέρα ένα αρνάκι έμεινε μόνο του μέσα σε ένα μαντρί και μια προβατίνα το ανέλαβε, το πρόσεχε και το θήλαζε. Μια μέρα ήρθε ο λύκος η προβατίνα όμως, μπήκε στη μέση χτύπησε με τα κέρατά της το λύκο, τον έδιωξε και έσωσε το προβατάκι.

Τα παιδιά αντιμετώπισαν ρατσιστικές συμπεριφορές;
- Κάποια στιγμή ο μεγάλος, όταν ήταν ακόμη στο δημοτικό ήρθε και με ρώτησε: «Η τάδε συμμαθήτρια μου, είπε να σηκωθώ να πάω στην Αφρική… Τι να κάνω στην Αφρική;».

 Τα παιδιά είναι πολλές φορές σκληρά.
 - Τα παιδιά είναι σκληρά, αλλά στις παραδόσεις του Πολίτη, στο συλλογικό ασυνείδητο των Ελλήνων ο μαύρος, ο αράπης, δεν είναι κακός. Μπορεί να είναι ο διαφορετικός, ο δυνατός, ο φύλακας των θησαυρών και ο προστάτης των πηγαδιών, αλλά δεν είναι ο κακός. Τέλος πάντων. Τελείωσαν αυτά. Τώρα ο διευθυντής μου είπε, ότι ο Δαμιανός είναι κεφάλαιο για το σχολείο.

 Οι φίλοι, οι συνάδελφοι, ξαφνιάστηκαν με τις επιλογές σας; 
 - Δεν θυμάμαι κάτι άσχημο. Θυμάμαι μια θεραπεύτρια, όταν έβλεπε την φωτογραφία του Δανιήλ στο γραφείο μου έλεγε «Όταν βλέπω αυτό το χαμόγελο και αυτά τα μάγουλα, νομίζω, ότι βλέπω εσάς». Οι άνθρωποι λοιπόν δεν είναι μόνο το χρώμα τους, είναι και τα μάγουλα τους και το χαμόγελο τους. Εγώ έχω πιο πολλά κοινά πράγματα με μια Αφρικανή κοπέλα παρά με μια λεπτοκαμωμένη ξανθιά. 

Με τις υπηρεσίες του κράτους αντιμετωπίσατε ποτέ προβλήματα;
- Δεν θα το έλεγα. Παιδεύτηκα, βέβαια πολύ με τη συνήθη γραφειοκρατία. Στα 2 τελευταία παιδία κουράστηκα περισσότερο, γιατί έπρεπε να αποδείξω 10 φορές παραπάνω από έναν υποψήφιο γονέα, ότι είμαι καλή και όχι ότι μου κάνουν χάρη. Και όλα αυτά για παιδία που ουσιαστικά ήταν στα αζήτητα.

Ο Δαμιανός
Πηγαίνει στην Α’ λυκείου, παίζει βόλεϊ και κόντρα μπάσο, συμμετέχει στη θεατρική ομάδα του σχολείου. Είναι ο άνθρωπος που προσπαθεί να φέρει ισορροπία στις κρίσεις. Στην κατασκήνωση, ήταν ένα πατρικό πρότυπο, προσπαθούσε να παρεμβαίνει σε καυγάδες κατευναστικά, να βοηθάει τους αδύναμους.

 Ο Δανιήλ
 Του αρέσει το ποδόσφαιρο, ζωγραφίζει, έχει οικογενειακές αρχές. Η δασκάλα μας λέει ότι περιμένει τα Χριστούγεννα, για να καθίσουν όλοι γύρω από το γιορτινό τραπέζι! Θέλει να φαντάζεται ότι κυριαρχεί η αγάπη. Είναι κοινωνικός και κάνει εύκολα φίλους. Του αρέσουν οι οικογενειακές παραδόσεις, είναι περήφανος που οι παππούδες του πολέμησαν στον πόλεμο του 40.

Ο Ιάσωνας 
Το πειραχτήρι, ξεπέρασε όλες τις δυσκολίες. Ήταν 2 ετών όταν έμαθε να περπατάει και τώρα παίζει ποδόσφαιρο και θέλει όλη η οικογένεια να είναι παρούσα στους αγώνες του. Αν και θυμώνει που δεν είναι τόσο μαύρος όσο αυτοί! Πρόσφατα λοιπόν σε έναν αγώνα, ένας αντίπαλος του φώναξε – υβριστικά υποτίθεται – «μαύρο». Ο αγώνας διακόπηκε, ο πιτσιρίκος κλήθηκε για συστάσεις και ο Ιάσων έτρεξε στην οικογένειά του. «Μαμά – μαμά με είπε μαύρο!», φώναζε πανευτυχής.

 «Οι άνθρωποι τα πετάνε όλα στα σκουπίδια» 
 «Μόνο μη γίνουμε σίριαλ»

 Ο χώρος είναι ακατάστατος. Ο Ιάσωνας, ο αντάρτης έχει σκορπίσει παντού τα παιγνίδια του. Και τώρα χοροπηδάει πάνω στο διπλό κρεβάτι των γονιών τους. Οι τοίχοι είναι ντυμένοι με βιβλιοθήκες. Πρώτη φορά είδα τόσα βιβλία σε ένα υπνοδωμάτιο. Ο κύριος Χάρης γιατρός και αυτός, βλέπει στο σαλόνι τον αγώνα της Εθνικής. Πετάγετε σαν ελατήριο για να με χαιρετίσει, εγώ του κλέβω λίγους ηλιόσπορους και του ζητώ την άδεια να φωτογραφίσω τα παιδιά. «Κάντε ότι θέλετε σας έχουμε εμπιστοσύνη αλλά δεν θέλουμε να αλλάξει η ζωή μας». «Αυτό της άρεσε να κάνει αυτό έκανε» λέει και πηγαίνει προς το μέρος της γυναίκας τους. Την αγκαλιάζει διστακτικά από τους ώμους και συμπληρώνει «μην γίνουμε σήριαλ».

Οι γωνιές του σπιτιού είναι γεμάτες κούκλες. «Είναι το μόνο που κάνει η Κατερίνα». «Δεν είμαι καλή νοικοκυρά», «ομολογεί» η ίδια. «Δεν μπορείς να τα κάνεις όλα» της λέω για να μην αισθάνεται άσχημα. Και δεν ξέρετε πόσα ακόμη κάνει προσθέτει ο σύζυγος. «Μόνη της, με ένα βοηθό πήγε και εμβολίασε εκατοντάδες τσιγγάνους στους καταυλισμούς. Και όταν δούλευε στα παιδάκια που είχαν μεταδοτικές ασθένειες έμπαινε στους θαλάμους χωρίς προστατευτική μάσκα». «Καλύτερα να πάθαινα εγώ κάτι παρά να τρόμαζα το παιδάκια», δικαιολογείται η Κατερίνα. «

Μην ξεχάσετε την υπόσχεση σας», μου είπε ενώ με ακολουθούσε στην εξώπορτα. «Δεν θέλω να μιλήσω στα κανάλια. Θέλω να το γράψετε καθαρά, να το διαβάσουν και να μην μας ενοχλήσουν». Το γαύγισμα του Φλοξ όσο πάει μεγάλωνε. Διαισθανόταν ότι ο «ξένος» έφευγε από στιγμή σε στιγμή και όπου νάναι θα τον έλυναν. «Δεν ξέρω πως βγήκε άγριο, αυτό το σκυλί, και δεν συμπαθεί τους επισκέπτες», μου είπε στενοχωρημένη δήθεν αλλά μάλλον υπερήφανη που υπάρχει και ένας άγριος σε αυτό το σπίτι. Το γατάκι στα πόδια της έκανε αστεία την σκηνή. Ένας μεγάλος αγριεμένος σκύλος και ένας «Μπελάς» στο μήκος μιας παλάμης, κάτω από την ίδια στέγη. «Τα μάζεψα και τα δύο από τα σκουπίδια», πρόσθεσε λες και κατάλαβε τις σκέψεις μου. Σαν να μου έλεγε «μπορεί να είναι σκύλος και γάτα αλλά δεν τρώγονται γιατί έρχονται και ο δύο από το ίδιο μέρος». «Το γατάκι το βρήκα με τα παιδιά εδώ, δίπλα στους κάδους της γειτονιάς και το σκυλί το είχαν πετάξει μαζί με κάτι σακούλες έξω από την δουλειά μου». Μιλάει χωρίς να χρωματίζει την φωνή της. Ούτε λύπη, ούτε χαρά. Μόνο πραγματικότητα.

«Οι άνθρωποι πετάνε και ζώα στα σκουπίδια», μου είπε αντί για καληνύχτα.

Πηγή: www.yiothesia.gr

"Πώς έχασα ένα φίλο και κέρδισα ένα... φασίστα"!

Γροθιά στο στομάχι είναι το απόσπασμα από το ημερολόγιο ενός μαθητή από το Αντιφασιστικό Μέτωπο Ηλιούπολης, στο οποίο δείχνει ξεκάθαρα τις «επιπτώσεις» που έχει η σιωπή μας και η ανοχή μας στα φασιστικά φαινόμενα και πρακτικές.  
Είναι συγκλονιστικό. Διαβάστε το...

«Προχτές το βράδυ ένας μετανάστης λήστεψε μια γιαγιά, πέντε γειτονιές παρακάτω. Την άλλη μέρα στο σχολείο, ο συμμαθητής μου ο φασίστας χτύπησε έναν άλλο συμμαθητή μου, που οι γονείς του είναι μετανάστες. 
Ο ίδιος γεννήθηκε εδώ, μιλά ελληνικά και δεν ξέρει καμιά άλλη πατρίδα πέρα από την Ελλάδα.
Στην Ελλάδα υπάρχουν πολλές κατηγορίες ανθρώπων: Πλούσιοι, μεσαίοι, φτωχοί.
Πολλοί πλούσιοι κλέβουν, εξαπατούν, φοροδιαφεύγουν, βάζουν τους φτωχότερους να δουλεύουν για λογαριασμό τους για λίγα ευρώ. Πολλοί φτωχοί, Έλληνες και ξένοι δουλεύουν απ’το πρωί μέχρι το βράδυ για ένα κομμάτι ψωμί.
Κάποιοι απ” αυτούς κλέβουν, σκοτώνουν για να ληστέψουν και πουλούν ναρκωτικά.
Εγώ δε γουστάρω τους εγκληματίες, όπως δεν γουστάρω και τους πλούσιους που βγάζουν τα λεφτά τους στην Ελβετία, για να μην φορολογηθούν. Οι φασίστες τα βάζουν μόνο με τους μετανάστες γιατί λέει είναι ξένοι και φταίνε αυτοί. Εγώ λέω ότι τα βάζουν μαζί τους γιατί είναι ο εύκολος στόχος και δεν μπορούν να τα βάλουν με τους ισχυρούς. Άλλωστε ξέρω καλά ότι να χτυπάς το συμμαθητή σου, δεν δείχνει δύναμη, αλλά αδυναμία. Η καημένη η γιαγιά δεν κέρδισε καμιά παρηγοριά από αυτή τη πράξη εκδίκησης και ο συμμαθητής μου μας κοιτάει πια όλους με καχυποψία.
Κι έτσι, έχασα έναν Έλληνα φίλο και κέρδισα έναν φασίστα.
Οι φασίστες όλο μιλάνε για την ένδοξη ελληνική φυλή και τον ελληνικό πολιτισμό.
Οι ίδιοι όμως δεν ξέρουν καλά την ιστορία μας και δεν γνωρίζουν τίποτα απ” τα έργα των αρχαίων Ελλήνων. Η καλύτερη απόδειξη ότι αγαπάς τη χώρα σου είναι να την υπερασπίζεσαι όχι με μεγάλα λόγια, αλλά με πράξεις. Έχω διαβάσει πως στον τελευταίο πόλεμο που έζησε η χώρα μας, κάποιοι χωρίς χρήματα, οπλισμό και βοήθεια από κανέναν στήσανε αντάρτικο στρατό εναντίον των κατακτητών Γερμανών.
Κάποιοι άλλοι, οι λεγόμενοι ταγματασφαλίτες, μπήκανε στην υπηρεσία των Χιτλερικών, πήρανε όπλα και λεφτά, φόρεσαν κουκούλες, ρουφιανέψαν και πολέμησαν τους Έλληνες. Οι φασίστες σήμερα θεωρούν τους ταγματασφαλίτες «πατριώτες» και κάνουν εκδηλώσεις στη μνήμη τους.
Τις προάλλες στο σχολείο συνέβη κάτι άλλο. Η Ελένη η συμμαθήτριά μου, είναι φωνακλού και τα «χώνει», η μάνα της είναι αριστερή.

Ο φασίστας συμμαθητής μου την χτύπησε, εγώ όμως δεν αντέδρασα. Είναι που η Ελένη καμιά φορά γίνεται εκνευριστική και μέσα μου σκέφτηκα… «Καλά της έκανε!». Μετά το ξανασκέφτηκα, αλλά ήταν αργά πια, αργά και αισθάνομαι ότι έχω πέσει στα μάτια της.

Κι έτσι, έχασα μια φίλη και κέρδισα έναν φασίστα.

Στο γήπεδο οι φασίστες φωνάζανε «πίθηκο» τον καλύτερο παίκτη της ίδιας μας της ομάδας, γιατί είναι από την Αφρική. Ο καλύτερος μας παίκτης πικράθηκε και ζήτησε μεταγραφή.

Κι έτσι, έχασα τον παικταρά μας και κέρδισα έναν φασίστα.

Οι φασίστες προωθούν το μίσος και την απανθρωπιά. Μισούν και χτυπούν τους ξένους, τις γυναίκες, τους ομοφυλόφιλους, τους μορφωμένους, τους δημοκράτες, τους ελεύθερους ανθρώπους. Μισούν ό,τι τους ξεπερνά και ό,τι δεν καταλαβαίνουν.
Όποτε όμως βρεθούν απέναντι σε αντιφασίστες, το βάζουν στα πόδια. Τον τελευταίο καιρό με τόσους φασίστες που μ” έχουν κερδίσει, έχω αρχίσει να προσέχω τι λέω και να διστάζω να πάρω θέση.

Κι έτσι, πριν χάσω το θάρρος μου για πάντα με αντάλλαγμα το φόβο του φασίστα, ΣΟΥ ΦΩΝΑΖΩ:
«ΕΞΩ ΟΙ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΑΠ’ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ,
ΕΞΩ ΟΙ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΑΠ’ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΜΑΣ!».
Κι έτσι, ξανακέρδισα τον εαυτό μου, χάνοντας μόνο έναν φασίστα!»

Πηγή: http://livester.gr

14/09/2013

Βίντεο εφήβων με τραυματικές εμπειρίες από την Kids Company, Λονδίνο

Η Kids Company ιδρύθηκε από την Camila Batmanghelidjh το 1996. Εργάζεται με παιδιά και νεαρά άτομα παρέχοντας τους βοήθεια για να ξεπεράσουν τραυματικές εμπειρίες, έντονα βιώματα και δύσκολες καταστάσεις. Το θεραπευτικό μοντέλο που ακολουθείται συμπληρώνεται από εκπαιδευτικές δραστηριότητες και μαθησιακή στήριξη. Το πρόγραμμα βοηθά τα παιδιά να ανακαλύψουν ταλέντα και ενδιαφέροντα ώστε να αναπτύξουν δεξιότητες για το μέλλον.
Στο πλαίσιο του project "Οι ζωές των άλλων" και σε συνεργασία με το Festival Μηδέν, η Kids Company μας παρουσίασε μια σειρά από έργα παιδιών, σε επιμέλεια της Ράνιας Μπέλλου, η οποία είναι εικαστικός και εκπαιδεύτρια του κέντρου.

-Untitled 2013 by Luntu Masiza music by Collier Taylor


-Interlude by Sebastian Simpson-Bandidin


-Drop a Ryme by Ak Rekz and Urban Academy Productions


-I Love my life by JohnLennonBus 


-Fantasy by Canvas and Curtis Acheampong

-Fiends by Canvas and Curtis Acheampong

Η ενότητα "Come as you are" θα ταξιδέψει στην Τενερίφη! - "Come as you are" will travel to Tenerife!

Η ενότητα "Come as you are" προέκυψε από την ανοικτή πρόσκληση του project "Οι ζωές των άλλων" σε συνεργασία με το Festival Μηδέν, με την οποία καλούσαμε καλλιτέχνες απ' όλο τον κόσμο να μας στείλουν βίντεο με θέμα τη διαφορετικότητα. Την ενότητα επιμελήθηκε η Manuela Gascon, εθελόντρια στο Κέντρο Νέων Καλαμάτας μέσω ενός προγράμματος κινητικότητας νέων EVS. Τα έργα που επιλέχθηκαν εστιάζουν στη συνύπαρξη και τη διαφορετικότητα ή καλύτερα στην αποδοχή του "άλλου". Η ενότητα προβλήθηκε στο πλαίσιο του Festival Μηδέν στις 6 Ιουλίου 2013.

Η Manuela Gascon γράφει σχετικά με τη θεματική της:

"Ένας πλανήτης, 7.129.317.147 κάτοικοι το 2013.
Πέρα από ένα πολιτιστικό υπόβαθρο, μια χώρα ή μια πίστη, ο καθένας έχει το δικό του προσωπικό παρελθόν, παρόν και μέλλον, και δημιουργεί τη δική του εμπειρία μέρα με τη μέρα. Αυτό είναι που κάνει τον καθένα από μας τόσο βαθιά διαφορετικό από τους άλλους. Η ταυτότητα μας εν μέρει χτίζεται από τη συμπεριφορά των άλλων προς εμάς. Ξεκινώντας από το γνωστό "ο καθένας είναι μοναδικός", ας καλωσορίσουμε όποιον θέλει να έρθει, όπως είναι."

Η ενότητα θα φιλοξενηθεί στη φετινή διοργάνωση του Espacio Enter, που θα πραγματοποιηθεί στο TEA (Tenerife Espacio de las Artes) απο τις 29 Νοεμβρίου έως την 1η Δεκεμβρίου 2013.

______________

 "Come as you are" is a screening program initially presented in the frame of Festival Miden, last July in Kalamata, presenting video works selected out of entries from all over the world, after an open call by "Lives of others" and Festival Miden. It is a special program that focuses on diversity and the acceptance of the “other”. 

Manuela Gascon, an EVS volunteer at the Youth Center of Kalamata who curated the program, writes about her thematic:


"One planet, 7,129,317,147 inhabitants in 2013. Further than a culture, a country or a belief, everybody has his own past, present and future; and creates his own experience day by day. That is what makes each of us deeply different from the others. Our identity is partly built with the others’ behavior towards us. Starting from the famous “everybody is unique”, let’s welcome who wants to come, as he is."


 "Come as you are" will travel to Tenerife, where it will be screened in the frame of Espacio Enter (29/11-1/12 at TEA-Tenerife Espacio de las Artes)


The videos that will be presented:





1. Tim Hill, People Squeezing Through Small Gaps, UK 2012, 3.28

People squeezing through small gaps” is part of a collection of videos exploring our psychogeographical relationship with the city. The videos concentrate on minor disappointments and a sense of being lost in urban environments. This video candidly captures people not quite able to make it through small gaps unhindered. The banal situation and minor disruption create an amusing moment with which the audience can both empathise with and laugh at relating it to a feeling that pervades through life when systems don’t quite work for us.


2. Cat Del Buono, Now I’m Beautiful!, USA 2011, 1.31
This video uses performance and humor to show the absurdity of conforming to a certain idea of “beautiful” while commenting on plastic surgery.

3. Rosario Cobo, The permanent Certainty, Chile 2012, 14.00
Fusion between documentary and experimental video based on still photographs taken during 2009-2010 in Villa Frei of Santiago de Chile, founded in 1969 a housing heir of modern architecture. The comprehensive urban planning behind the maze that has conditioned over time.

4. Marta Ivanova, Neckties, Lithuania 2012, 3.00
The projection “Neckties”consists of various scanned neckties.

5. Céline Trouillet, SONG N°20, France 2012, 3.40
A young homeless Belgian sings "Knocking on Heaven's Door" in Flemmish, referencing a cover version by Guns 'n Roses of the Bob Dylan song. The morbid context presented in the song could equally serve as a metaphor for the state of Belgium today.

6. Filip Gabriel Pudło, The Collection, Poland 2010, 3.38
A video work in which games are played with classic portraiture conventions. It is suspended between the verges of photography and video while creating a parable between a photographic archetype, a classical portrait, tradition of a family album and contemporary images transmitted by media.

7. Gilivanka Kedzior & Barbara Friedman, [ AVRIL 2010 ], France 2010, 6.31
[AVRIL 2010] is the video of a performance realized through the streets of Montauban, France. It carries to the eye of a lambda public, crossed by chance during a non-premeditated wandering, the peculiarity of the main character.

8. Jared Katsiane, Big Willow, USA 2013, 10.29
My big brother has been friends with Willow for a long time. But today he got real scared that she wouldn’t be around much longer.

9. Aleksandra Godlewska, The Parable, Poland 2012, 3.37
This work uses stereotypical viewpoint of Western culture to Muslim culture. Especially it focuses to lives of Afghan women. This is a personal impression about Muslim culture.

10. Elena Gaztelumendi, Digital artist in 60.000 inhabitants town (Serie: I’m compressed  signal, I’m technologic trash), Spain 2007, 0.35
Digital artist in 60.000 inhabitants town

11. Céline Trouillet, SONG N°15, France 2012, 4.40
Farida is a singer went blind at the age of thirty, following an illness. She performs « My Heart Will Go On » by Céline Dion, the song featured in « Titanic », the last film she saw at the cinema before losing her sight.

12. Jolene Mok, SALGUOD SELYORB, USA 2012, 8.18
This is a short piece about Douglas Broyles, an elderly Durham resident who obsessively collects bizarrely beautiful objects and curates his own exhibitions within his old house.
As an obsessive moving images collector, I was not interested in documenting every single object in Douglas' infinite and ever-changing collection. I was simply fascinated, and hoping to visualize his way of seeing things.Ultimately, this is a documentary about how the parallel universes of two obsessive collectors collide.

13. Anton Hecht, Bus station sonata, UK 2012, 4.00
Commuters at a bus station in newcastle are asked to play a note or two with a pianist of Moonlight sonata. This is filmed and editied to make a composite player.

"Πέρσες" του Αισχύλου ανεβάζουν πρόσφυγες από το Αφγανιστάν, το Πακιστάν και το Μπαγκλαντές στο ReMap (Αθήνα)


Στο Συνεργείο, 3ος όροφος, Λεωνίδου 15, Μεταξουργείο
Εγκαίνια: Κυριακή, 8 Σεπτεμβρίου, 12:00 – 22:00
Διάρκεια: 8 – 30 Σεπτεμβρίου 2013
«Ο πόλεμος είναι φόβος, καταστροφή, απώλεια»
Στο πλαίσιο του ReMap4,το ΣΥΝΕΡΓΕΙΟ και η ΜΚΟ ΑΜΑΚΑ παρουσιάζουν το αποτέλεσμα του εβδομαδιαίου εργαστηρίου Station Athens. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια, τα μέλη της ομάδας, πρόσφυγες από το Αφγανιστάν, το Πακιστάν και το Μπαγκλαντές, έχουν δημιουργήσει το δικό τους «Σταθμό» στο χώρο του Συνεργείου. Στη διάρκεια της χρονιάς στον 3ο όροφο του Συνεργείου λειτουργεί «η τάξη» του εργαστηρίου με στόχο την παρουσίαση μιας παράστασης αλλά και όλου του υλικού που οδήγησε στην δημιουργία της.
Φέτος, οι συμμετέχοντες ως σύγχρονοι «Πέρσες» και με αφορμή το έργο του Αισχύλου, εκφράζουν δημιουργικά φόβους, ανησυχίες και προβληματισμούς σχετικά με τους δικούς τους αληθινούς πολέμους και τις μάχες της καθημερινότητας.Φωτογραφίες, χειροποίητα σκηνικά αντικείμενα, ημερολόγια προβών, ο ίδιος ο χώρος της «τάξης» αλλά και video με την προσωπική ματιά του καθενός απέναντι στην ιστορία του πολέμου και το έργο του Αισχύλου.
Ώρες λειτουργίας: Δευτέρα – Παρασκευή 17:30 – 21:00, Σάββατο – Κυριακή 12:00 – 21:00
Συντονισμός Εργαστηρίου: Μαργαρίτα Παπαδοπούλου, Άγγελος Τσαπέκος
Υπεύθυνη τομέα Φωτογραφίας – Video: Δάφνη Καλαφάτη, Νιόβη Σταυροπούλου
Υπεύθυνη τομέα Θεάτρου: Γιολάντα Μαρκοπούλου
Φωτογραφίες: Βενθεσικύμη Σούκουλη
Καλλιτέχνες: Khaliq Alizacla -Ramzan Mohammad -Reza Muosevi -Javad Rezai -Hossain Amiri- Zacharias Haksar – Aidim Joyimal -Abdullah Javadi, Ελένη Γεροντίδη.
Το STATION ATHENS: Ένα χαρακτηριστικό του Μεταξουργείου είναι η πολυπολιτισμικότητά του και με αφετηρία αυτό δημιουργήθηκε το καλλιτεχνικό εργαστήρι θεάτρου, φωτογραφίας, βίντεο και εικαστικών για νέους μετανάστες, με βάση τις μεθόδους art therapy. Συμμετέχουν νέοι, ηλικίας 20 έως 30 χρονών, οι οποίοι έχουν έρθει στην Ελλάδα πολύ πρόσφατα και έχουν βιώσει και συνεχίζουν να βιώνουν συνθήκες επιβαρυντικές ή και απαγορευτικές για την ομαλή προσωπική τους ανάπτυξη και την πρόσβασή τους στο κοινωνικό σύνολο.
Το ΣΥΝΕΡΓΕΙΟ: Είναι ένα θεατρικό «πείραμα» που ξεκίνησε το Νοέμβριο του 2007 σ’ ένα παλιό συνεργείο αυτοκινήτων. Δεν έχει μόνιμη έδρα, αλλά «μετακινείται» κάθε τόσο, πάντα με στόχο την αλληλεπίδραση με τα διαφορετικά στοιχεία της περιοχής όπου εγκαθίσταται κάθε φορά και την ενσωμάτωση στη λειτουργία της.
Πληροφορίες : 6981 802544
www.synergyo.gr
www.amaka.gr

Ruins Documentary: Οροθετικές γυναίκες, το χρονικό μιας διαπόμπευσης

Ένα ντοκιμαντέρ για τη συγκλονιστική υπόθεση ποινικοποίησης του HIV στην Ελλάδα

Σε ερείπια που η μυθοπλασία διστάζει να φτάσει


Το ντοκιμαντέρ της Ζωής Μαυρουδή «Ruins – Οροθετικές γυναίκες. Το χρονικό μιας διαπόμπευσης» κάνει πρεμιέρα στην Αθήνα (15/9) και στη Θεσσαλονίκη (17/9)

Του Θεόφιλου Τραμπούλη

Παραμονές των εκλογών του 2012, η αστυνομία προσήγαγε τοξικομανείς γυναίκες από το κέντρο της Αθήνας με το πρόσχημα της εξακρίβωσης των στοιχείων τους, τις υπέβαλε σε υποχρεωτικό τεστ για HIV και όσες ήταν οροθετικές τις παρέπεμψε για κακούργημα με την κατηγορία της σκοπούμενης βαριάς σωματικής βλάβης, ότι δηλαδή εκδίδονταν χωρίς προφυλάξεις και μετέδιδαν εν γνώσει τους τον ιό. Στη συνέχεια, δημοσίευσε τα στοιχεία και τις φωτογραφίες τους, για να προειδοποιήσει, υποτίθεται, όσους πελάτες τους υπήρχε ο κίνδυνος να έχουν μολυνθεί. Η τηλεόραση και οι εφημερίδες αναπαρήγαγαν τις πληροφορίες. Ένα χρόνο αργότερα, οι γυναίκες αυτές αθωώθηκαν. Ούτε πόρνες ήταν, ούτε είχαν, προφανώς, σκοπίμως εκθέσει κανέναν σε κίνδυνο. Δεν ήξεραν καν ότι ήταν φορείς. Η ειδησεογραφική προθυμία για υγειονομική ασφάλεια είχε ωστόσο αμβλυνθεί. Κανείς δεν βρέθηκε να καθησυχάσει αυτούς που είχε προηγουμένως θορυβήσει. Έμειναν μόνον τα σαστισμένα πρόσωπα των άρρωστων γυναικών ως τεκμήρια από ένα δημόσιο όνειδος.

Πρόκειται πράγματι για μια από τις πιο σκοτεινές παρεκτροπές των τελευταίων ετών, ένα κομβικό σημείο για να καταλάβουμε τους ιδεολογικούς, πολιτικούς, ακόμη και ηθικούς μηχανισμούς του κυρίαρχου λόγου και της σταδιακής έκπτωσης της δημοκρατίας. Την κατάρρευση, ας πούμε, των θεσμών, ακόμη κι εκείνων που θα έπρεπε συμβατικά να μην ελέγχονται από την κεντρική εξουσία, ιδίως της ιατρικής δεοντολογίας, ή την υπαγωγή συνολικά σχεδόν του δημοσιογραφικού λόγου στις πολιτικές σκοπιμότητες της συγκυρίας και μάλιστα με όρους διασποράς πανικού και θυμικής χειραγώγησης. Την πόλωση της γνώμης και την επιλεκτική σιωπή: όσοι καταγγέλλουν με κάθε δυνατό τρόπο την υποτιθέμενη βία του κοινωνικού σώματος ακόμη και σε περιπτώσεις ανώδυνες, ακόμη και σε περιπτώσεις ξεκάθαρης πολιτικής εναντίωσης, δεν μπόρεσαν να πουν ούτε λέξη μπροστά σε έναν ανατριχιαστικό βιασμό, σε μια ξεκάθαρη προσβολή της ανθρώπινης υπόστασης. Τίποτε από αυτά όμως δεν ήταν ακριβώς πρωτόγνωρο. Η δημοκρατική και θεσμική ζωή της Ελλάδας έχει έρθει πολλές φορές αντιμέτωπη με ανάλογες παραβιάσεις της έννομης τάξης, αυθαιρεσίες και αποσιωπήσεις. Εκείνο που αποτελεί ποιοτική αλλαγή, παραδειγματική για την κορύφωση, ή μάλλον καταβαράθρωση, της βιοπολιτικής δημοκρατίας, είναι η χρήση του σώματος, του άρρωστου, ανήμπορου και ταπεινωμένου σώματος. Εξαρτημένες, άρρωστες, εξαθλιωμένες, οι γυναίκες αυτές θα έπρεπε να απολαμβάνουν την προστασία και την περίθαλψη των δημόσιων μηχανισμών· αντί για αυτό, γνώρισαν τη διαπόμπευση, την ταπείνωση και τη συκοφάντηση. Όχι μόνον από την πολιτική επιχειρηματολογία της κυβέρνησης Παπαδήμου της εποχής. Ούτε μόνον από τους πρόθυμους και αναίσχυντους δημοσιογράφους. Αλλά και από ένα μεγάλο μέρος του κοινωνικού σώματος. Πώς θα μπορούσε αλλιώς να βρει απήχηση στην κοινή γνώμη μια τέτοια παραβίαση των στοιχειωδέστερων αρχών της ιατρικής δεοντολογίας, των κανόνων δικαίου, του ηθικού σεβασμού της προσωπικότητας του ασθενούς;

Από την άποψη αυτή, ο τίτλος «Ερείπια» της ταινίας της Ζωής Μαυρουδή έχει διπλή ανάγνωση: αναφέρεται αρχικά στις ίδιες τις γυναίκες, στην κατεστραμμένη τους ζωή, που έγινε το αντικείμενο μιας άθλιας εκμετάλλευσης· δευτερευόντως όμως αναφέρεται στα ερείπια του πολιτικού σώματος, της δημοκρατίας, των δημόσιων μηχανισμών, του δημόσιου λόγου που έχει πλέον καταρρεύσει. Η σκηνοθέτιδα αντιπαραβάλλει υλικό από τρεις πηγές. Η πρώτη είναι αρχειακό υλικό της εποχής. Κατά κύριο λόγο αποσπάσματα από τις ειδήσεις και τις τηλεοπτικές εκπομπές ενημέρωσης. Με τις τρομώδεις κορυφώσεις της φωνής των εκφωνητών, τις δηλώσεις των υπουργών να διαβεβαιώνουν για τον κοινωνικά επείγοντα ρόλο της παρέμβασής τους και τα πρόσωπα των γυναικών εκτεθειμένα στη βορά του κοινού (για την ταινία πια, κρυμμένα). Η δεύτερη πηγή είναι συνεντεύξεις από τους κοινωνικούς, νομικούς και ιατρικούς φορείς που συμπαραστάθηκαν στις γυναίκες. Η αντιπαραβολή των στοιχείων με την υστερία των ειδήσεων συγκλονίζει. Το ψεύδος και η χάλκευση των δεδομένων αποκαλύπτεται μόνον και μόνον από τα θυμικά στοιχεία της τηλεοπτικής προπαγάνδας. Τρίτη και συγκλονιστικότερη πηγή: συνεντεύξεις με τις ίδιες τις γυναίκες. Οι μαρτυρίες τους είναι ο καταλύτης που δίνει στην αντιπαραβολή του ψεύδους και της ανασκευής του τον τραγικό ρόλο. Η πολιτική έχει παιχτεί πάνω στα σώματα και εις βάρος των σωμάτων. Η ταινία της Ζωής Μαυρουδή αφηγείται μια σκληρότητα που συγκλονίζει γιατί είναι η σκληρότητα του πολιτικού λόγου εξωθημένου στα άκρα του. Εκεί που σχεδόν η μυθοπλασία διστάζει να φτάσει.

Ο υπότιτλος της ταινίας είναι «Χρονικό ενός κυνηγιού οροθετικών μαγισσών». Όπως έχει δείξει πολύ καλά η Σύλβια Φεντερίτσι στη μονογραφία της «Ο Καλιμπάν και η μάγισσα» (Εκδόσεις των ξένων, 2011), το κυνήγι μαγισσών στην αυγή της νεωτερικότητας (και όχι στον Μεσαίωνα, όπως πιστεύουν οι περισσότεροι) είχε κυρίως ως στόχο του την κατασκευή της ταυτότητας ενός καινούργιου υποκειμένου μέσα σε μια καινοφανή οικονομία. Για την κατασκευή αυτή πρωταρχικό ρόλο έπαιζε ο έλεγχος της έμφυλης ταυτότητας, της σεξουαλικότητας, της υγείας και της ασθένειας. Όπως τώρα.

Το ντοκιμαντέρ της Ζωής Μαυρουδή «Ruins – Οροθετικές γυναίκες. Το χρονικό μιας διαπόμπευσης» κάνει πρεμιέρα στην Αθήνα, στο Μουσείο Μπενάκη (Πειραιώς 138 και Ανδρονίκου, την Κυριακή 15 Σεπτεμβρίου, στις 19:00. Και στη Θεσσαλονίκη, στην Αίθουσα Τελετών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου, την Τρίτη 17 Σεπτεμβρίου, στις 19:00. Η είσοδος είναι ελεύθερη

Πηγή: left.gr

Safak Pavey και Rokhaya Diallo στο TEDx Kalamata

Όσοι δεν το παρακολουθήσαμε ζωντανά, περιμένουμε με αγωνία τα βίντεο του TEDx Kalamata (που πραγματοποιήθηκε τον Ιούλιο) με τις πολύ ενδιαφέρουσες ομιλίες της Safak Pavey και της Rokhaya Diallo.


Η Safak Pavey, είναι η πρώτη γυναίκα με ειδικές ανάγκες - μέλος του Τουρκικού κοινοβουλίου που αγωνίστηκε για να προβάλλει την σιωπηλή κοινότητα των Αμεα στη χώρα της. Τονίζει την αναγκαίοτητα αλλαγής στάσης απέναντι στα άτομα με Αναπηρία προασπίζοντας το δικαίωμα τους για "προσβασιμότητα χωρίς αποκλεισμούς". Γνωστή για το διεθνές της έργο στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, την ανθρωπιστική βοήθεια και την οικοδόμηση της ειρήνης, εργάστηκε στο γραφείο της Υπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ και έχει τιμηθεί με εθνικά και διεθνή βραβεία μεταξύ των οποίων του πιο "Εξέχοντος Νεαρού Προσώπου του Κόσμου" το 2011 από το Διεθνές Επιμελητήριο Νέων και το "Διεθνές Βραβείο Γυναικείου Θάρρους" το 2012 απο την αμερικανίδα Υπουργό εξωτερικών Hillary Clinton και τη πρώτη κυρία Michelle Obama.



H Γαλλίδα Rokhaya Diallo, με γονείς από τη Σενεγάλη και τη Γκάμπια, χρησιμοποιεί το χιούμορ ώστε να καταπολεμήσει τη μάστιγα του ρατσισμού που πλήττει και την Ελλάδα του 2013. Δημοσιογράφος, ακτιβίστρια, συγγραφέας και ιδρύτρια της οργάνωσης Les Indivisibles, έχει ψηφιστεί στην 36η θέση των Γαλλίδων με την μεγαλύτερη επιρροή και έχει τιμηθεί από παγκόσμιους οργανισμούς για την δράση της κατά του ρατσισμού και των διακρίσεων. Ο καθένας μας πρέπει να αποτελέσει την λύση.

Περισσότερες πληροφορίες: http://2013.tedxkalamata.com/

The 'female Schindler' who saved 2,500 Jewish children but died wishing she'd rescued more

Τον περασμένο Μάιο έφυγε στη ζωή μια πολύ ιδιαίτερη γυναίκα, η Irena Sendler, η οποία είχε σώσει χιλιάδες παιδιά από τις καταδιώξεις των Ναζί. Αναδημοσιεύουμε ένα άρθρο για τη ζωή της από τη www.dailymail.co.uk

-----------
"She smuggled out the children in suitcases, ambulances, coffins, sewer pipes, rucksacks and, on one occasion, even a tool box. Those old enough to ask knew their saviour only by her codename "Jolanta". But she kept hidden a meticulous record of all their real names and new identities - created to protect the Jewish youngsters from the pursuing Nazis - so they might later be re-united with their families.

Her finest hour: Irena Sendler rescued thousands of Jewish children 

By any measure, Irena Sendler was one of the most remarkable and noble figures to have emerged from the horrors of World War II. But, until recently, her extraordinary compassion and heroism went largely unrecorded. When the Germans finally caught her, the Roman Catholic social worker had managed to save 2,500 Jewish babies and toddlers from deportation to the concentration camps. She had spirited them out of the heavily-guarded Jewish ghetto in Warsaw, and hidden their identities in two glass jars buried under an apple tree in her neighbour's garden. She was beaten, tortured and sentenced to death by the Gestapo - who even announced her execution.

But Irena survived, her spirit unbroken, her secrets untold. She died last week, in her modest Warsaw apartment, aged 98.

What a woman she was. For once, the term "heroine" is no exaggeration, though such plaudits did not sit easily with her. She said: "I was brought up to believe that a person must be rescued when drowning, regardless of religion and nationality. "The term 'heroine' irritates me greatly. The opposite is true. I continue to have pangs of conscience that I did so little."

 Irena always ascribed her desire to do good to the influence of her parents, in particular her father, a Polish physician in a small town near Warsaw. Most of his patients were poor Jews. He died during a typhus epidemic when Irena was seven. When the Germans invaded Poland in September 1939, Irena was working as a senior administrator in Warsaw's social welfare department. She was responsible for food and financial aid to the city's poor.


Jewish children
 Jewish children Jewish children in 1943 are escorted to the Warsaw Ghetto - Sendler wished she could have saved them all 

 As the Nazis began a crackdown on the Jews, she widened the state assistance to include the racially persecuted, who were given fictitious Christian names to hide their true origins.

 The situation worsened dramatically in the autumn of 1940 when the German authorities created the Warsaw Ghetto. Some 440,000 Jews, more than a third of the city's population, were herded into a 16-block neighbourhood, around which a wall was built. It was to be both an open prison and by Richard Pendlebury a convenient means of isolating and holding the Jews before they were sent to their deaths at Treblinka extermination camp.

Liam Neeson as Oskar Schindler
 Liam Neeson as Oskar Schindler Hero: Oskar Schindler was made famous in the film Schinder's List where he was played by Liam Neeson Disease and starvation stalked the streets. Five thousand died there every month. 

 In July 1942, the Nazis began Operation Reinhard, which saw 250,000 Jews removed from the ghetto to Treblinka. The Final Solution had begun. Irena was horrified. She felt she had to help, so she joined Zegota, an underground organisation created by the Polish government-in-exile to help the nation's Jews.

 In late 1942, she was made head of its children's section. Her extraordinary work was about to begin. In conditions of extreme danger, she would save as many ghetto children from near-certain death as she could. Her first problem had been how to reach the ghetto - movement both in and out was heavily restricted by the Germans. This obstacle was overcome when she obtained an official pass from the city's Contagious Diseases Department.

 Under the guise of stopping the ghetto's epidemics from spreading beyond its walls, she was able to visit daily. Whenever she was inside, she wore the yellow Star of David - mandatory for all Jews - to show solidarity with the oppressed and to blend in with the residents. Of course, she could not act alone: Irena had developed a network of two dozen conspirators. Some were tasked to get the children out, others to find homes for them outside the ghetto and a third group to obtain or forge hundreds of false documents for the young escapees.

 The way she secretly removed the children from the ghetto was not only ingenious but, in desperate circumstances, often bizarre. A standard trick was to strap a child underneath the stretcher of a patient being placed in an outgoing ambulance. Others were smuggled through an old courthouse and a church, which stood on the boundary of the ghetto and had doors opening into both sides. Still more were taken through the sewers. Those small enough were sometimes put in suitcases or boxes and wheeled out on porters' trolleys. Coffins, bodybags and potato sacks all hid boys and girls. Irena concentrated first on removing orphans. But as the threat of the Final Solution grew, all children in the ghetto were offered sanctuary.


Irena Sendler
 Irena Sendler Remembered: Irena Sendler's funeral was packed with mourners 


She often said that the hardest part was persuading the parents to let them go, even as they faced almost certain death. "Can you guarantee they will live?" she was asked by more than one agonised mother. "No, but if they stay here I guarantee that they will die," was her stock reply. "You shouldn't trust me. But what else can you do?"

 Sometimes, when her powers of persuasion failed, she would go away and return the next day to begin the negotiations again, only to find that the family had been sent to Treblinka overnight. But thousands were persuaded to make that heart-rending split, and Irena said: "In my dreams I still hear the cries of the children when they left their parents."

 One of the children was Elzbieta Ficowska. She was only a few months old when her mother gave her up to Irena. A mechanic put her in a tool box, placed it among a pile of bricks in the back of his lorry and took her out. Elzbieta never saw her mother again; the only evidence that she had ever been in the ghetto was a silver spoon with her name and birthdate engraved on it, which her mother had given to Irena.

 Still alive today, Elzbieta now says she had three mothers - her biological one, the Polish woman who took her in after she escaped from the ghetto ... and Irena, the mother who saved her from certain death. Most of the children were sent with their new identities to orphanages and convents or placed in private homes. They were taught to replace their Jewish prayers with Christian ones in case the hiding places were raided. Even though the penalty for harbouring a Jew in Poland was death, Irena claimed: "No one ever refused to take a child from me."

 She kept a careful record of whom she rescued and where they were sent. This coded information was written on tissue paper. Identical lists were hidden in two glass jars, buried under the apple tree opposite a German army barracks. This was hardly ideal as the jars had to be dug up every time the name of a new escapee was added. But they were never found.

 Even so, the Germans became aware of Irena's activities and, in October 1943, she was arrested by the Gestapo and taken to the notorious Pawiak prison in Warsaw, which the Nazis turned into a concentration camp. There, her interrogator was a stylish young German who spoke perfect Polish. And when she refused to expose the Zegota underground network, he had her arms and legs broken. Sentenced to death - which by now she told her captors she wished for - Irena was taken in a semi- conscious state from the prison to a forest where she expected to be shot by firing squad.

 Although she was dumped in the forest, the firing squad never materialised. The underground movement had successfully bribed the man tasked with overseeing her execution, and recovered her even as posters were put up around Warsaw proclaiming her death. Irena spent the rest of the war in hiding. But as soon as it ended, she handed over the tissue lists in the glass jars - vital information that could link the lost children to their families - to Jewish representatives.

 Alas, many of the families had perished in the Holocaust. Other children she had saved chose to stay with their foster parents - they could not remember their real parents. Some 500 were taken to Israel to start a new life. The fate of another 500 of the children she saved could not be traced, swallowed by the tides of war which engulfed so many Poles.

 And Irena? She married and had two children of her own. But in postwar communist Poland her heroic deeds went unpublished and were even officially frowned upon by the regime, which was not sympathetic towards Jews. But as the children she rescued grew into adulthood, her achievements began to attract wider attention.

In 1983, Irena was decorated in Israel as "Righteous Among the Nations" - the highest honour bestowed by the Jewish people on non-Jews. During the ceremony, Teresa Kerner, one of the girls she had saved, now a doctor, recalled how Irena had helped her move several times to safe houses and then given her a home for two years at the end of the war. Post- communist Poland also finally awarded Irena its highest civilian decoration in 2003.

Last year, she was nominated for the Nobel Peace Prize. Nevertheless, her profile remained tiny compared with that of Oskar Schindler, the German industrialist who saved far fewer Jews than Irena but was immortalised by an award winning book and film. Her last years were spent in a wheelchair, thanks to the wounds inflicted on her by the Gestapo.

 A few months before she died, she said: "After World War II, it seemed that humanity understood something, and nothing like that would happen again. "Humanity has understood nothing. Religious, tribal, national wars continue. The world continues to be in a sea of blood." But she added: "The world can be better if there's love, tolerance and humility." Irena Sendler had all three in abundance. 

Η Ελληνική νύκτα των κρυστάλλων (ντοκυμαντέρ, με ελληνικούς υπότιτλους)




Τον Αύγουστο του 1918 ένα πλήθος 50.000 καναδών "πατριωτών" επιδόθηκε για μέρες σε ένα ανελέητο πογκρόμ σε βάρος των ελληνόφωνων μεταναστών της πόλης. Το αποτέλεσμα αυτού του ρατσιστικού πογκρόμ ήταν ο θάνατος αρκετών μεταναστών, μεταξύ των οποίων 29 γυναίκες και 6 ανήλικα παιδιά καθώς και υλικές ζημιές 1.000.000 δολαρίων.

 Οι αφορμές ήταν πολλές. Για χρόνια οι ελληνόφωνοι μετανάστες, μικροιδιοκτήτες και εργαζόμενοι κυρίως στον επισιτισμό (greek restaurants) αποκαλούνταν από τους ντόπιους "slackers", δηλαδή "τεμπελχανάδες" επειδή κατα τους ρατσιστές απέφευγαν τις βαριές δουλειές του φορτοεκφορτωτή, του ξυλοκόπου ή του βιομηχανικού εργάτη και δούλευαν σαν μάγειροι, ψήστες, σερβιτόροι ή υπάλληλοι εμπορικών καταστημάτων.

 Ακολούθησε μια σειρά από γεγονότα όπως οι καλές σχέσεις του τότε προθυπουργού Βενιζέλου με το γερμανό Κάιζερ, η ουδετερότητα της χώρας προέλευσής τους κατα τις αρχές του Α' παγκοσμίου πολέμου και η άρνηση των ελληνόφωνων μεταναστών να καταταγούν στον Καναδικό στρατό που όξυναν τις ρατσιστικές αντιλήψεις σε βάρος τους.

 Επιστρέφοντας οι χιλιάδες των βετεράνων καναδών από τη σφαγή χαρακωμάτων του Α' παγκοσμίου πολέμου, πολλοί απ'αυτούς ανάπηροι και σε άθλια οικονομική κατάσταση, βρήκαν τους ελληνόφωνους μετανάστες που αποτελούσαν το 0,5% του πληθυσμού της πόλης να ευημερούν έχοντας στην κατοχή τους το 35% των μικρομεσαίων καταστημάτων.

 Τον Αύγουστο του 1918 10.000 βετεράνοι διαδήλωσαν στους δρόμους συνεπικουρούμενοι από 40.000 καναδούς πολίτες. Οι πολυήμερες διαδηλώσεις συχνά εξετράπησαν σε πογκρόμ σε βάρος μαγαζιών και σπιτιών μεταναστών με την αστυνομία στην καλύτερη περίπτωση θεατή ενώ δεν ήταν λίγες οι περιπτώσεις όπου καναδοί αστυνομικοί έπαιρναν ενεργά μέρος στο πογκρόμ σε βάρος των ελληνόφωνων.

 Οι μνήμες του ρατσιστικού πογκρόμ της πόλης έχουν μετατραπεί σήμερα σε φιέστα όπου "αντι"ρατσιστές συγκεντρώνονται στις συνοικίες των ελληνόφωνων και τρώνε μαζικά greek souvlaki, tzatziki, mousaka κλπ μεσογειακά εδέσματα.

 Οι συγκρίσεις με τα σημερινά πογκρόμ μεταναστών σε αθήνα και πάτρα με την ανάλογη στάση της αστυνομίας και κάποιων "πολιτών" είναι αναπόφευκτες.